Αποκαλυπτική συνέντευξη έδωσε στο σάιτ της Ζάλγκρις Κάουνας ο Μάριους Γκριγκόνις, ο οποίος ανέλυσε τη θητεία του στον Παναθηναϊκό, ανακάλεσε αναμνήσεις και αναφέρθηκε στην στάση που κράτησε ο Έργκιν Άταμαν ως προπονητής του “τριφυλλιού”.
Αναλυτικά όσα είπε ο Μάριους Γκριγκόνις:
Για τις τέσσερις σεζόν στον Παναθηναϊκό: «Ήταν οργανωμένο χάος. Η πρώτη χρονιά ήταν ενδιαφέρουσα. Από τη σημερινή οπτική είναι εύκολο να μιλάς. Τότε, φυσικά, ήταν δύσκολα. Στα αποδυτήρια όλοι τσακώνονταν, έβριζε ο ένας τον άλλον. Ο προπονητής σε έθετε εκτός ομάδας. Οι ίδιοι μας οι οπαδοί μάς έβριζαν. Έφτυναν. Περπατούσες στον δρόμο και σου έλεγαν διάφορα.
Την επόμενη χρονιά σε αποθεώνουν, επειδή κατακτήσαμε τη EuroLeague. Όπως λέμε ότι στην Αθήνα υπάρχει φανατισμός για τον Παναθηναϊκό, εκεί όλα είναι σε άλλο επίπεδο. Ολόκληρη η αθλητική κουλτούρα ζει γι’ αυτό. Φυσικά, και η τοπική αγορά είναι μεγαλύτερη, υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι. Εκεί πραγματικά έχουν τρελαθεί. Δεν χρειάζεται καν να πιουν μπύρα για να είναι έτσι. Είναι από τη φύση τους. Εκείνη η περίοδος ήταν μία από τις καλύτερες της καριέρας μου».
Για το ρόστερ αστέρων που είχε δημιουργήσει ο Παναθηναϊκός: «Σε εμένα είχαν πει ότι είμαι ελεύθερος, αλλά εγώ είχα συμβόλαιο και τους είπα να κάνουν ό,τι θέλουν. Αργότερα μου το ξαναείπαν, ότι είμαι ελεύθερος. Και πάλι, όμως, επέστρεψα. Στην αρχή της σεζόν είχαμε πολλούς τραυματισμούς. Θυμάμαι τον Μήτογλου, τον Παπαπέτρου και τον Χουάντσο. Έτσι, κατέληξα να παίζω 35 λεπτά. Έτσι λειτουργεί αυτό το άθλημα – βάζεις τα πρώτα σου σουτ και όλοι σου λένε πόσο καλός είσαι. Συνεχίζεις να παίζεις. Μετά ήρθε και ο Κέντρικ Ναν και μας ανέβασε σε άλλο επίπεδο.
Ταιριάξαμε τόσο καλά μεταξύ μας: χωρίς κανόνες, χωρίς τίποτα. Όλα απλώς προέκυψαν. Θυμάμαι ότι πηγαίναμε στο Final Four και ήμασταν σίγουροι ότι θα κερδίσουμε. Ακόμη κι όταν στον τελικό βρεθήκαμε πίσω με 15 πόντους απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Όλοι ήμασταν σίγουροι ότι θα κερδίσουμε. Λέω, γι’ αυτή τη στιγμή δεν μετανιώνω που ήμουν τραυματίας και δεν έπαιξα. Αυτό τα ξεπληρώνει όλα».
Για τη σχέση του με τον Εργκίν Αταμάν: «Θα ήθελα να βρείτε έστω έναν παίκτη που να έχει σχέσεις μαζί του. Απομακρύνεται πλήρως από τους παίκτες. Επιλέγει αυτή τη στάση. Δεν υπάρχει καμία επικοινωνία».
Για το αν προσπάθησε να μιλήσει με τον σύλλογο για τον ρόλο του στην ομάδα: «Όχι, δεν συμβαίνει έτσι με τον Εργκίν Αταμάν. Έρχεσαι και απλώς σκέφτεσαι ότι θα βοηθήσεις στην προπόνηση. Θα βοηθήσεις στο τοπικό πρωτάθλημα. Όταν σε χρειαστούν, θα σε καλέσουν. Συνέβη μετά την προπόνηση που γυρίζεις σπίτι, να σε φωνάζουν:”Έλα στο αεροδρόμιο. Πρέπει να πετάξεις για τον αγώνα”. Ή έρχεσαι στα αποδυτήρια και εκεί, 25 λεπτά πριν από τον αγώνα, σου φέρνουν τη στολή σου – θα σε χρειαστούν. Υπήρξαν τέτοιες καταστάσεις. Νομίζω ότι με τον Ζέλικο δεν θα πλησιάσει καν. Υπήρχαν πολλά οργανωτικά πράγματα. Το έβλεπα έτσι, ότι είμαι εδώ και θα προσπαθήσω να κάνω τη δουλειά μου. Το συμβόλαιό μου είναι τέτοιο που πρέπει να βοηθάω την ομάδα. Φυσικά, μιλούσα πολύ, εξέφραζα τη γνώμη μου, αλλά όταν χρειαζόταν, ήμουν έτοιμος».
