LFF 2026: «Φτιαγμένος για εκείνη»: Ο ιδανικός άντρας πλέκεται, η ιδανική ταινία…μπλέκεται

Ένας άντρας φτιαγμένος κατά παραγγελία μπορεί να είναι η απάντηση στην αναζήτηση του ιδανικού συντρόφου, τι συμβαίνει, όμως, όταν αποδεικνύεται πιο τρυφερός, προσεκτικός και ανθρώπινος από τους «χωριατανθρώπους» που τον περιβάλλουν; Το «Wicker» («Φτιαγμένος για εκείνη»), που κάνει την πρεμιέρα του στο Λονδίνο στο πλαίσιο του LFF 2026, επιστρατεύει μια εξωφρενική ιδέα για να μιλήσει για απολύτως αναγνωρίσιμες ανάγκες: την αγάπη, την αποδοχή και το δικαίωμα να ζεις χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογείς διαρκώς τις επιθυμίες σου.

Στην ταινία των Άλεξ Χιούστον Φίσερ και Έλινορ Γουίλσον, γίνεται η πλήρης αντιστροφή του άσματος «γιατί δεν με θες κυρά μου; Επειδή είμαι ψαράς». Για να συνοψίσουμε την ιστορία: Μια ιχθυ-έμπορισσα, συνηθισμένη στη χλεύη των συγχωριανών της, ζητά από έναν καλαθοποιό να της πλέξει έναν σύζυγο. Η Ολίβια Κόλμαν υποδύεται τη γυναίκα που «βρέχει κώλο για να πιάσει ψάρι» και στη ζωή της και στιγνά επαγγελματικά. Ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ πάλι υποδύεται τον ψάθινο σύντροφο που αναστατώνει ολόκληρη την κοινότητα, ακριβώς επειδή ξέρει να αγαπά.

Το ΕΡΤnews συμμετείχε στη διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου με τους δύο πρωταγωνιστές. Με χιούμορ, αμοιβαίο θαυμασμό και αρκετό αυτοσαρκασμό, μίλησαν για την υποκριτική μέσα από μια ψάθινη μάσκα, τη γοητεία της καλοσύνης, τη ζήλια και την ελευθερία να επιλέγεις ταινίες επειδή θέλεις πραγματικά να τις κάνεις.

Αλεξάντερ, ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση όταν φορέσατε τα προσθετικά και το μακιγιάζ του χαρακτήρα; Πώς επηρέασαν την ερμηνεία σας; Και Ολίβια, πώς ήταν να παίζετε απέναντι σε αυτόν τον ψάθινο άντρα;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Πανικός και κλειστοφοβία! Αυτή ήταν η άμεση αντίδρασή μου, επειδή ήταν κολλημένα στο πρόσωπό μου. Αλλά ήταν και τρομερά συναρπαστικό να τα φορέσω για πρώτη φορά. Τα είχε δημιουργήσει η Wētā Workshop στη Νέα Ζηλανδία. Μια ομάδα περίπου τριάντα με σαράντα καλλιτεχνών δούλευε πάνω τους για δεκαοκτώ μήνες.

Μέχρι τότε είχα δει μόνο εικόνες και είχα συζητήσει μαζί τους και με τους σκηνοθέτες μας. Το να αντικρίσω την κατασκευή από κοντά, λίγες ημέρες πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα, ήταν αξέχαστο. Είναι απίστευτοι καλλιτέχνες.

Το να μπω μέσα της ήταν ένα μικρό σοκ, αλλά και κάτι πολύ συναρπαστικό. Αυτός ο χαρακτήρας υπήρχε στο μυαλό μου επί έναν χρόνο και ξαφνικά έγινε πραγματικός. Η ακαμψία της στολής επηρέασε και τον τρόπο που κινούμουν.

Η Ολίβια ήταν εκεί εκείνη την ημέρα, στο στούντιο όπου κάναμε την προετοιμασία. Θυμάμαι να βγαίνω από το τρέιλερ του μακιγιάζ και να τη συναντώ για πρώτη φορά έτσι. Ήταν σαν να της έλεγα: «Γεια σου, είμαι ο σύζυγός σου».

Ολίβια Κόλμαν: Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να έχεις μπροστά σου κάτι πραγματικό και στο να έχεις έναν άνθρωπο με μια κουκούλα γεμάτη κουκκίδες, που δεν μπορείς να τον αγγίξεις κανονικά.

Αυτό που έφτιαξε η Wētā Workshop ήταν υπέροχο. Η Σάρα και η Τζο ήρθαν και του το εφάρμοζαν καθημερινά. Ήταν τόσο όμορφο να έχεις έναν πραγματικό ψάθινο σύζυγο που μπορούσες να αγγίξεις.

Και επειδή ο Άλεξ είναι υπερβολικά ταπεινός, πρέπει να του αναγνωρίσουμε κάτι: το να μεταφέρεις αγάπη, λεπτές αποχρώσεις και χιούμορ μέσα από κάτι που ουσιαστικά είναι ένα καλάθι είναι απίστευτο. Δεν θα μπορούσαν να το κάνουν πολλοί.

Ολίβια, οι επιθυμίες της ηρωίδας σας δεν γίνονται κατανοητές ή αποδεκτές από τους γύρω της. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στη μοναξιά της και την αυτονομία της, χωρίς το ένα να καθορίζει το άλλο;

Ολίβια Κόλμαν: Στην πραγματικότητα, δεν τη θεώρησα μοναχική. Αυτό που με τράβηξε ήταν η αυτονομία της. Ήταν η μόνη με δική της δουλειά και δικά της χρήματα. Νομίζω ότι αισθανόταν απολύτως άνετα με τον εαυτό της, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στο χωριό.

Οι υπόλοιποι δεν την καταλάβαιναν, επειδή δεν ακολουθούσε την πεπατημένη. Μαθαίνουμε μικρά πράγματα για εκείνη μέσα από πολύ λιτές ατάκες. Όταν ο σύζυγός της λέει, αναφερόμενος στους γονείς της, «σε μεγάλωσαν καλά», αυτό αρκεί για να καταλάβουμε ότι την είχαν αγαπήσει. Είχε γνωρίσει την αγάπη ως παιδί.

Νομίζω ότι κάποια στιγμή άκουσε ένα πείραγμα παραπάνω και παρήγγειλε έναν σύζυγο, όχι επειδή ένιωθε μοναξιά, αλλά για να τους κάνει όλους να σωπάσουν. Δεν περίμενε, όμως, ότι θα εμφανιζόταν αυτό το απίστευτα όμορφο πλάσμα, γεμάτο αγάπη και καλοσύνη. Και μου αρέσει πολύ το πώς αποσυντονίζεται ολόκληρο το χωριό όταν εκείνη αποκτά ξαφνικά αυτό που θέλουν όλοι.

Πώς δουλέψατε τους χαρακτήρες ώστε η ταινία να παραμένει ρομαντική, ποιητική και αστεία, χωρίς να καταλήγει σε φάρσα; Ήταν δύσκολο να βρείτε αυτή την ισορροπία;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Όχι, στην πραγματικότητα δεν ήταν. Το σενάριο ήταν εξαιρετικό, με πολλές αποχρώσεις και πολύ καλή ισορροπία. Υπήρχαν σημεία που με έκαναν να γελάσω δυνατά και άλλα στα οποία, αν δεν ήμουν ένας στωικός Σουηδός, πιθανότατα θα έκλαιγα.

Με την Ολίβια συζητήσαμε αρκετά γι’ αυτή την ισορροπία: να μην παρασυρθούμε υπερβολικά προς τη φάρσα, ώστε να επισκιάσει τις συναισθηματικές στιγμές, αλλά ούτε να καταλήξουμε στο μελόδραμα.

Δεν γνωριζόμασταν προηγουμένως, όμως όταν συναντηθήκαμε έγινε αμέσως σαφές ότι βλέπαμε την ταινία και το σενάριο με τον ίδιο τρόπο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων καταλαβαίναμε πότε μια στιγμή προσφερόταν για κωμωδία και μπορούσαμε να την ακολουθήσουμε περισσότερο, και πότε έπρεπε να συγκρατηθούμε για να μη χάσουμε το κοινό.

Ολίβια, με την εμπειρία σας στην κωμωδία, πώς αποφασίζετε μέχρι πού μπορείτε να φτάσετε;

Ολίβια Κόλμαν: Πιστεύω ότι η κωμωδία λειτουργεί πολύ καλά όταν παίζεται ρεαλιστικά. Το ίδιο ισχύει και για το δράμα. Θα μπορούσα τώρα να σας πω ένα αστείο και αμέσως μετά να σας μιλήσω για κάτι πολύ θλιβερό. Οι άνθρωποι τα κάνουμε όλα αυτά μέσα σε μια στιγμή.

Στις πιο θλιβερές στιγμές της ζωής μου έχω βρεθεί να γελάω υστερικά, επειδή δεν μπορείς να το ελέγξεις. Εφόσον παίζεις με συνέπεια, ρεαλισμό και ειλικρίνεια, τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν πολύ αρμονικά.

Εδώ δεν φτάναμε ποτέ σε μια φάρσα που να γίνεται άσκηση κλοουνερί. Υπήρχε πάντοτε κάτι αληθινό. Τουλάχιστον έτσι το ένιωθα εγώ: όλα πήγαιναν μαζί, πολύ φυσικά.

Η ιστορία μιλά για τον γάμο και τους έμφυλους ρόλους. Την προσεγγίσατε περισσότερο ως ρομαντικό παραμύθι ή ως σάτιρα όσων συμβαίνουν σήμερα;

Ολίβια Κόλμαν: Νομίζω ότι είναι όλα αυτά μαζί. Το όμορφο με μια παραβολή είναι ότι σου επιτρέπει να μιλήσεις για την πατριαρχία, για τον γάμο και για κοινωνικά ζητήματα με ελαφρότητα.

Μπορούμε όλοι να τη δούμε, να γελάσουμε και μετά να σκεφτούμε: «Για μισό λεπτό…». Εκεί βρίσκεται, νομίζω, η ευφυΐα αυτού που δημιούργησαν οι σκηνοθέτες μας.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Συμφωνώ απολύτως. Με ελκύουν συχνά έργα που έχουν αποχρώσεις και λεπτότητα, χωρίς να γίνονται διδακτικά ή να σου κάνουν κήρυγμα.

Αυτό το σενάριο το καταφέρνει πολύ όμορφα. Το βρήκα εξαιρετικά ρομαντικό, με έντονο κοινωνικό σχολιασμό, χωρίς όμως να γίνεται ενοχλητικό. Ποτέ δεν ένιωσα ότι ο σεναριογράφος προσπαθεί να μου επιβάλει το μήνυμά του.

Παρέμενε διασκεδαστικό σε όλη τη διάρκειά του, αλλά σου έδινε και την ευκαιρία να σκεφτείς ή να συζητήσεις μετά την ταινία. Για μένα αυτή είναι η σωστή ισορροπία.

Η ταινία περιγράφει με μεγάλη απλότητα τι σημαίνει να είσαι καλός άντρας και καλός σύντροφος: να βάζεις πρώτα την καλοσύνη. Τι πιστεύετε ότι λέει για τον ανδρισμό;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ο ψάθινος σύζυγος βρίσκεται σε αντίθεση με τους υπόλοιπους συζύγους του χωριού, επειδή προσέχει τη σύντροφό του και τις ανάγκες της. Δεν τη βλέπει ως προέκταση του εαυτού του, των επιθυμιών ή των φιλοδοξιών του. Και αυτό αναστατώνει ολόκληρο το χωριό.

Είναι τόσο βασικό: δώσε προσοχή στον άλλον. Αυτό τον κάνει ξεχωριστό μέσα στην παραβολή.

Και παρότι πρόκειται για παραβολή, νομίζω ότι πολλοί μπορούν να αναγνωρίσουν μια σχέση στην οποία δεν είναι όσο προσεκτικοί θα έπρεπε ή θεωρούν τον σύντροφό τους δεδομένο.

Ολίβια Κόλμαν: Μου αρέσει να επισημαίνω ότι αυτός που αρέσει σε όλους στην ταινία είναι ο προσεκτικός, γλυκός, καλός άντρας. Ο Χάρι Στάιλς κατακτά όλες τις γυναίκες — και είναι ο άντρας με την τσάντα!

Νομίζω ότι έχει σημασία να θυμόμαστε τι είναι πραγματικά ευχάριστο να έχεις δίπλα σου και τι είναι ελκυστικό.

Αλεξάντερ, τι ανακαλύψατε για τον εαυτό σας ως ηθοποιό παίζοντας έναν χαρακτήρα τόσο ανθρώπινο, μέσα σε ένα σώμα που δεν είναι ανθρώπινο;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Την υπομονή!

Ήταν μια καινούργια εμπειρία από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά έπρεπε να υπερβάλλω σε όλες τις εκφράσεις μου για να φτάσουν στον θεατή. Η μάσκα ήταν κολλημένη στο πρόσωπό μου, αλλά οι μικρές αποχρώσεις χάνονταν. Ένα ελαφρύ συνοφρύωμα δεν φαινόταν καθόλου.

Κάναμε δοκιμές με την κάμερα για να βρούμε το σωστό επίπεδο. Στην αρχή ήταν πολύ παράξενο, ειδικά όταν έχεις απέναντί σου «αρκετά καλούς» ηθοποιούς όπως η Ολίβια Κόλμαν, η Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι και ο Πίτερ Ντίνκλατζ, που δουλεύουν με τόση λεπτότητα, κι εσύ κάνεις υπερβολικές γκριμάτσες. Ήταν τρομακτικό.

Έπρεπε να εμπιστευτώ τους σκηνοθέτες. Τους έλεγα: «Αυτό μου φαίνεται φρικτό. Κάθομαι απέναντι στην Ολίβια Κόλμαν και κάνω τον κλόουν». Και μου απαντούσαν: «Κοίτα την οθόνη. Δεν φαίνεται έτσι. Πρέπει να ανεβάσεις ό,τι κάνεις κατά 45% για να αποτυπωθεί ως κάτι διακριτικό».

Υπήρχε και κάτι ακόμη: ο χαρακτήρας έχει μια αγνότητα που μου ήταν εντελώς ξένη! Ειδικά τα τελευταία χρόνια υποδύομαι κυρίως πιο σκοτεινούς χαρακτήρες, με ηθικές συγκρούσεις. Είχε πλάκα να είμαι, για αλλαγή, ο καλός.

Ολίβια, οι ηθοποιοί συχνά μαθαίνουν καινούργιες δεξιότητες για μια ταινία. Ποια ήταν η σχέση σας με το ψάρεμα; Σας ξύπνησε κάποια καινούργια επιθυμία;

Ολίβια Κόλμαν: Δεν νομίζω ότι θα γίνω ψαράς! Χρησιμοποιήσαμε πολλά ψεύτικα ψάρια, αλλά χρειάστηκαν και ένα-δύο αληθινά, νεκρά. Είναι πολύ γλιστερά. Χαίρομαι πολύ που υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά.

Και κάνει κρύο. Το νερό είναι κρύο. Πάντα ονειρευόμουν να γίνω ανθοπώλης, αλλά και εκεί υπάρχει πολύ κρύο νερό, οπότε δεν με βλέπω…

Υπάρχει και η μοναχικότητα. Αν και αυτό, σε μεγάλο βαθμό, μάλλον θα ήταν ευχάριστο. Όχι, πάντως, δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω όλα και να ασχοληθώ με το ψάρεμα.

Η ζήλια είναι βασικό στοιχείο της ιστορίας. Ποια είναι η δική σας σχέση μαζί της, προσωπικά ή επαγγελματικά;

Ολίβια Κόλμαν: Δεν πιστεύω ότι η ζήλια πρέπει να υπάρχει μέσα σε μια σχέση. Προσπαθώ να την αναγνωρίζω και να τη σταματώ εγκαίρως. Προσπαθώ να το μεταφέρω και στα παιδιά μου. Είναι η αρχή ενός πολύ δυσάρεστου συναισθήματος. Δεν κολακεύει κανέναν.

Σε μια καλή φιλία ή σχέση, ελπίζω ότι δεν αισθάνεσαι ζήλια. Οι φίλοι σου πρέπει να σε στηρίζουν, να σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα. Το ίδιο και ο σύντροφός σου.

Ο ψάθινος σύζυγος θέλει να δει τη γυναίκα του να ανθίζει. Αυτό δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει αν υπήρχε ζήλια.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα ζηλιάρης σύντροφος, ούτε στις φιλικές μου σχέσεις. Φυσικά και έχω νιώσει ζήλια, αλλά τη μισώ.

Συμφωνώ ότι είναι ένα απαίσιο συναίσθημα. Το αισθάνεσαι και μετά σκέφτεσαι: «Είμαι απαίσιος άνθρωπος που νιώθω έτσι». Μπορεί να γίνει πολύ καταστροφικό.

Η ψαράς διατηρεί την αξιοπρέπειά της ενώ ολόκληρο το χωριό τη χλευάζει. Από πού προέρχεται αυτή η εσωτερική σιγουριά, σε έναν χαρακτήρα αλλά και σε έναν άνθρωπο;

Ολίβια Κόλμαν: Νομίζω ότι έχει να κάνει με το ότι μπορεί να φροντίζει τον εαυτό της. Υπάρχει μια αξιοπρέπεια σε αυτό. Επίσης, τη φρόντισαν όταν ήταν παιδί και είδε τους γονείς της να αγαπιούνται. Είναι ένα πολύ καλό θεμέλιο.

Πιστεύω ότι αναγκάστηκε να αναπτύξει και μια πανοπλία. Βέβαια, γι’ αυτά θα έπρεπε να ρωτήσετε έναν θεραπευτή. Αλλά ίσως, αν έχεις μια καλή βάση και έχεις γνωρίσει τη φροντίδα και την αγάπη όταν είσαι μικρός, να είσαι καλύτερα εξοπλισμένος για να αντιμετωπίσεις τα χτυπήματα που έρχονται αργότερα.

Δεν ξέρω… Τώρα τα σκέφτομαι όλα αυτά!

Οι σκηνοθέτες μάς είπαν πόσο σημαντική ήταν η συμμετοχή σας για να προχωρήσει η ταινία. Και οι δύο επιλέγετε συχνά μικρότερες παραγωγές. Πώς βιώνετε τη δυνατότητα (και ίσως το βάρος) να μπορεί το όνομά σας να δώσει το πράσινο φως σε ένα έργο;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Αν έχεις τάση προς την έπαρση, μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Για πολλά χρόνια ήμουν ένας ηθοποιός που δυσκολευόταν να βρει δουλειά. Αργότερα άρχισα να δουλεύω, αλλά χωρίς να έχω το προνόμιο να επιλέγω. Σκεφτόμουν: «Έχω πέντε μήνες να δουλέψω και προέκυψε μια ταινία. Δεν με ενθουσιάζει, αλλά φυσικά και θα την κάνω».

Γι’ αυτό εκτιμώ τόσο πολύ τη θέση στην οποία βρίσκομαι σήμερα και αισθάνομαι τεράστια ευγνωμοσύνη που μπορώ να κάνω πράγματα που με ενθουσιάζουν. Έχω δουλέψει αρκετά χρόνια, και σε ορισμένες μεγαλύτερες παραγωγές, ώστε να μη χρειάζεται πλέον να κυνηγώ τα χρήματα. Δεν χρειάζεται να επιλέξω μια ταινία επειδή πληρώνει περισσότερο από το «Pillion» ή το «Wicker».

Είναι απίστευτη ελευθερία, και δημιουργική ελευθερία. Μου δίνει πολλή χαρά και ενθουσιασμό. Μετά από περισσότερα από είκοσι χρόνια στον χώρο, τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι για πρώτη φορά ότι μπορώ πραγματικά να κυνηγήσω όσα με ενδιαφέρουν, ακόμη κι αν πρόκειται για έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη ή μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού.

Θα ήθελα να πω ότι είναι αλτρουισμός, ότι θέλω να βοηθώ νέους δημιουργούς. Αλλά υπάρχει και κάτι εγωιστικό: ενθουσιάζομαι όταν γνωρίζω έναν ενδιαφέροντα νέο σκηνοθέτη. Οι δημιουργοί του «Wicker» είχαν κάνει μία ταινία, ενώ για τον Χάρι, του «Pillion», ήταν η πρώτη του.

Όταν συναντάς ανθρώπους, αισθάνεσαι αυτή τη σπίθα, πιστεύεις σε εκείνους και έχουν ένα καλό σενάριο, είναι μεγάλο δώρο να μη χρειάζεται να ρωτήσεις πρώτα πόση είναι η αμοιβή. Να μπορείς να κάνεις κάτι που σε γεμίζει δημιουργικά.

Ολίβια Κόλμαν: Συμφωνώ απόλυτα. Τα είπες πολύ ωραία.

Εγώ, πάντως, δεν ήξερα ότι η συμμετοχή μου είχε αλλάξει κάτι. Το σενάριο ήταν τόσο υπέροχο που σκεφτόμουν: «Γιατί να μη θέλει κάποιος να το κάνει;». Ήμουν ενθουσιασμένη που μου το πρότειναν.

Το όμορφο είναι ότι μπορούμε πλέον να επιλέγουμε τις ταινίες που αγαπάμε. Είναι ταινίες που θα ήθελα πολύ να βλέπω όταν ήμουν νεότερη ηθοποιός. Είναι συναρπαστικό να βρίσκεσαι σε αυτή τη θέση.

Αλεξάντερ, πέρυσι σε συζητούσαν για τα μεγάλα βραβεία μαζί με τον αδελφό και τον πατέρα σας. Πώς ήταν να μοιράζεστε αυτή την εμπειρία με την οικογένειά σας;

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Ήταν μία από τις πιο απολαυστικές χρονιές που έχω ζήσει δημιουργικά. Μια πολύ μικρή ταινία, από έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη, την οποία αγαπούσα πολύ, κατάφερε να τραβήξει μεγάλη προσοχή.

Όταν δουλεύεις σε μια μικρή ταινία, ακόμη κι αν τη λατρεύεις, δεν περιμένεις απαραίτητα ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Όπως και με το «Wicker», όταν κυκλοφόρησε το τρέιλερ. Η ανταπόκριση ήταν απροσδόκητη, σχεδόν σε ξεπερνά, και είναι τρομερά συναρπαστική.

Οι δύο Χάρι, ο ηθοποιός και ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης, έγιναν δύο από τους πιο στενούς μου φίλους. Τους λατρεύω. Ταξιδεύαμε μαζί σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο και ο πατέρας μου ήταν σχεδόν σε όλα, επειδή ακολουθούσε την ίδια διαδρομή: Κάννες, Τέλουραϊντ, Νέα Υόρκη, Λονδίνο.

Ήταν όνειρο να γυρίζεις τον κόσμο με μια ταινία που αγαπάς πραγματικά και να έχεις τον πατέρα σου στο ίδιο ξενοδοχείο. Περάσαμε υπέροχα.

Η χημεία σας στην ταινία είναι ξεχωριστή. Πώς τη δημιουργήσατε και πώς ήταν η συνεργασία σας;

Ολίβια Κόλμαν: Δεν νομίζω ότι χρειάστηκε να δημιουργήσουμε κάτι. Συναντηθήκαμε και καταλάβαμε ότι είχαμε την ίδια προσέγγιση: παίρνουμε τη δουλειά μας στα σοβαρά, αλλά όχι τον εαυτό μας.

Αγαπούσαμε και οι δύο την ταινία και θέλαμε να κάνουμε καλή δουλειά. Και, επιπλέον, πόσο όμορφος είναι ο ψάθινος σύζυγος; Είναι πολύ δύσκολο να μην κοιτάς με αγάπη αυτό το υπέροχο πλάσμα. Πίσω του βρίσκονταν τα μάτια σου και όλα ήταν πολύ όμορφα. Ήταν εύκολο, πραγματικά.

Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ: Όταν χρειάζεται να καθίσεις και να αναλύσεις μια σχέση ή να καταλάβεις πώς λειτουργεί, συνήθως είναι επειδή κάτι δεν πηγαίνει καλά. Κάνεις πρόβα, κάτι δεν έχει βρεθεί ακόμη και πρέπει να σταματήσεις για να το συζητήσεις.

Δεν νομίζω ότι σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων χρειάστηκε έστω μία φορά να πούμε: «Περίμενε, εσύ πώς βλέπεις αυτή τη σκηνή; Τι συμβαίνει εδώ;». Αισθανόμασταν ότι κάναμε την ίδια ταινία, ότι τη βλέπαμε με τον ίδιο τρόπο. Ακολουθούσαμε ο ένας τον άλλον μέσα στις σκηνές, για να δούμε πού θα μας οδηγήσουν. Ήταν απίστευτα εύκολο και διασκεδαστικό.

Ολίβια Κόλμαν: Και τους σκηνοθέτες μας θα τους ακολουθούσαμε στη μάχη, έτσι δεν είναι; Είναι υπέροχοι άνθρωποι, που σε φροντίζουν και σε στηρίζουν.

Το «Φτιαγμένος για εκείνη» έχει όντως εμπνευσμένη απόδοση στα ελληνικά (μπράβο σε όποιον/α το σκέφτηκε). Είναι τόσο αιχμηρά ευστοχο που ενισχύει το τολμηρό χιούμορ και την ευαισθησία της ιστορίας, που ενδυναμώνεται με την ικανότητα της Κόλμαν να συνδυάζει τις αιχμηρές ατάκες με την ευαλωτότητα.

Από την άλλη όμως μπορώ να κατανοήσω και όσους θα τους «κλωτσίσει» μακριά από την αίθουσα καθώς η αρχική γοητεία «ξε-φτύνει» όσο τα αχυρένια κρόσσια ενός σκιάχτρου όταν τα κοράκια μάθουν πως δεν είναι άνθρωπος άρα σταματούν να τρομάζουν.

 Ανάμεσα στην τρυφερότητα της παραβολής και στον κίνδυνο να εξαντληθεί το εύρημά της βρίσκεται, τελικά, το ερώτημα του «Φτιαγμένος για εκείνη»: ο σύντροφος -όντως- μπορεί να φτιαχτεί κατά παραγγελία… η κινηματογραφική μαγεία, όμως;