Η νέα ταινία του σκηνοθέτη Olivia Wilde, Η Πρόσκληση, μπορεί να ξεκινά ως μια ανάλαφρη κωμωδία σχέσεων, όμως πίσω από τους ευφυείς διαλόγους της κρύβεται μια ουσιαστική συζήτηση γύρω από τον γάμο, τη συντροφικότητα και τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος στους ανθρώπους. Το σενάριο υπογράφουν οι Rashida Jones και Will McCormack, δύο δημιουργοί που συνεργάζονται εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και έχουν χτίσει μια ιδιαίτερη συγγραφική «φωνή», ισορροπώντας ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση.
Στη διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου, οι δύο σεναριογράφοι μίλησαν για τη μεταφορά της ισπανικής ταινίας Οι Γείτονες από Πάνω στην αμερικανική πραγματικότητα, τη συνεργασία τους με την Olivia Wilde και το καστ, τη σημασία των σιωπών, αλλά και γιατί πιστεύουν ότι οι κωμωδίες και οι ταινίες τρόμου γνωρίζουν σήμερα μια νέα άνθηση.
Ερώτηση: Η ταινία βασίζεται σε ένα έργο που έχει ήδη μεταφερθεί πολλές φορές σε διαφορετικές χώρες. Πώς προσαρμόσατε μια τόσο ιδιαίτερη κωμωδία ηθών ώστε να λειτουργεί για το αμερικανικό κοινό;
Rashida Jones: Νομίζω ότι, ειδικά οι Αμερικανοί της γενιάς μας που βρίσκονται σε μακροχρόνιες σχέσεις, έχουμε μια σχεδόν εμμονική ανάγκη να «βελτιώσουμε» τις σχέσεις μας. Ζούμε στην εποχή των podcasts και της θεραπείας μέσω ειδικών που ακούμε καθημερινά στις διαδρομές μας. Αυτή η συνεχής αναζήτηση καλύτερων τρόπων επικοινωνίας είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό της αμερικανικής κουλτούρας και αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσης για το σενάριο.
Will McCormack: Υπάρχει ολόκληρη μια κουλτούρα γύρω από θεραπευτές σχέσεων όπως η Esther Perel ή ο Terry Real. Όλοι ακούμε τις συμβουλές τους και προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί οι σχέσεις είναι τόσο δύσκολες. Ίσως συμβαίνει παντού, αλλά στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πραγματικά μέρος της καθημερινότητας.
Ερώτηση: Η Olivia Wilde ανέφερε ότι το σενάριο εξελισσόταν συνεχώς κατά τη διάρκεια των προβών και των γυρισμάτων. Ποιες ήταν οι σημαντικότερες αλλαγές;
Rashida Jones: Είχαμε εξαιρετικό υλικό ως αφετηρία, αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι ολόκληρο το καστ μοιράστηκε προσωπικές ιστορίες από τις δικές του σχέσεις. Ποτέ δεν αρνούμαστε τέτοιου είδους έμπνευση. Στη συνέχεια έπρεπε να βρούμε πού μπορούσαν να ενσωματωθούν όλες αυτές οι ιδέες, χωρίς να χαθεί η δομή και ο ρυθμός της ιστορίας.
Will McCormack: Η ταινία πέρασε από πολλές διαφορετικές εκδοχές πριν φτάσει στην Olivia Wilde. Όταν όμως βρίσκεσαι ξαφνικά στις πρόβες με την Penélope Cruz, προσαρμόζεις το υλικό ώστε να αξιοποιήσει όσα μπορεί να προσφέρει μία τόσο σπουδαία ηθοποιός. Οι χαρακτήρες διαμορφώθηκαν πάνω στους ίδιους τους ηθοποιούς.
Ερώτηση: Το φινάλε της ταινίας, με το πιάνο, μοιάζει να λειτουργεί σχεδόν συμβολικά. Ήταν εξαρχής έτσι σχεδιασμένο;
Rashida Jones: Ναι. Ήταν το μοναδικό στοιχείο που δεν άλλαξε ποτέ, ακόμη κι όταν άλλαξαν σκηνοθέτες και διαφορετικές εκδοχές του project. Το άγγιγμα του πιάνου είναι μια σιωπηλή πράξη που μπορεί να σημαίνει συγγνώμη, μια νέα αρχή ή απλώς την αναγνώριση του κοινού παρελθόντος.
Will McCormack: Πιστεύουμε πως σε έναν γάμο δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Αρκεί να συνεχίζεις να προσπαθείς. Το πιάνο ήταν η πιο απλή και ανθρώπινη έκφραση αυτής της προσπάθειας.
Ερώτηση: Οι σιωπές στην ταινία είναι σχεδόν εξίσου σημαντικές με τους διαλόγους. Ήταν γραμμένες εξαρχής;
Rashida Jones: Απολύτως. Η αρχή και το τέλος σχεδιάστηκαν έτσι ώστε η σιωπή να λειτουργεί ως διάλογος. Σε μια ταινία με τόσο πυκνή λεκτική επικοινωνία, ο θεατής χρειάζεται στιγμές για να επεξεργαστεί όσα συμβαίνουν.
Will McCormack: Όταν οι ηθοποιοί σταματούν να μιλούν, κάθε βλέμμα αποκτά τεράστια σημασία. Εκεί φαίνεται πραγματικά η ποιότητα ενός σπουδαίου καστ.
Ερώτηση: Πόσο σας επηρέασαν οι προσωπικές εμπειρίες από τη ζωή σε πολυκατοικίες;
Rashida Jones: Έζησα για χρόνια στη Νέα Υόρκη και άκουγα κυριολεκτικά ολόκληρη τη ζωή των γειτόνων μου. Τους άκουσα να ερωτεύονται, να τσακώνονται, να χωρίζουν. Ήταν υπερβολικά πολλές πληροφορίες, αλλά τελικά αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμες για έναν σεναριογράφο.
Will McCormack: Κάθε διαμέρισμα κρύβει ένα ολόκληρο σύμπαν. Ποτέ δεν ξέρεις ποιοι άνθρωποι ζουν δίπλα σου ή τι ιστορία εκτυλίσσεται πίσω από έναν τοίχο.
Ερώτηση: Η ταινία διαδραματίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν περιορισμένο χώρο. Πόσο σημαντική ήταν η αρχιτεκτονική του διαμερίσματος για το σενάριο;
Rashida Jones: Από την πρώτη στιγμή συζητούσαμε τη γεωγραφία του χώρου. Τα παράθυρα, οι αποστάσεις, τα διαφορετικά δωμάτια. Όλα αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις των χαρακτήρων. Ακόμη και το υπνοδωμάτιο σχεδιάστηκε ώστε να αντικατοπτρίζει τη στασιμότητα του γάμου τους.
Will McCormack: Η σκηνογράφος Jade Healy δημιούργησε ένα σπίτι γεμάτο μικρούς, απομονωμένους χώρους και καθρέφτες, που ενισχύουν το αίσθημα ότι οι χαρακτήρες βλέπουν ο ένας τον άλλον χωρίς να μπορούν πραγματικά να επικοινωνήσουν.
Ερώτηση: Η ταινία μοιάζει θεατρική (σ.σ. η πρωτότυπη ταινία βασίζεται σε θεατρικό), αλλά λειτουργεί κινηματογραφικά. Θα μπορούσε να παρουσιαστεί και στη σκηνή;
Rashida Jones: Νομίζω πως ναι, αλλά θα ήταν μια διαφορετική εμπειρία. Το θέατρο επιτρέπει μεγαλύτερους μονολόγους και πιο εσωτερικές στιγμές. Στον κινηματογράφο ο ρυθμός είναι αυτός που οδηγεί την αφήγηση.
Will McCormack: Το θεμέλιο της ιστορίας είναι τόσο δυνατό που πιστεύω πως θα λειτουργούσε και ως θεατρικό έργο, απλώς με διαφορετική αναπνοή.
Ερώτηση: Αν γυριζόταν συνέχεια της ιστορίας, πού θα βρίσκονταν οι ήρωες σε πέντε χρόνια;
Rashida Jones: Ίσως να είχαν ήδη χωρίσει και να είχαν ξεκινήσει νέες ζωές. Ή ίσως να ακολουθούσαμε τους άλλους δύο χαρακτήρες στις επόμενες σχέσεις τους. Είναι διασκεδαστικό να το φαντάζεσαι.
Will McCormack: Για εμάς το τέλος ήταν πάντα αισιόδοξο. Πιστεύαμε ότι θα προσπαθήσουν ξανά. Παρ’ όλα αυτά, χαίρομαι που ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό στο φινάλε.
Ερώτηση: Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο που ενώνει τόσο διαφορετικές δουλειές σας, από το Toy Story 4 μέχρι το If Anything Happens, I Love You και τώρα την Πρόσκληση.
Rashida Jones: Αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι ότι η ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα επώδυνη και αστεία. Αν καταφέρουμε να κάνουμε κάποιον να γελάσει με κάτι που τον πονά, ίσως νιώσει λίγο λιγότερο μόνος.
Will McCormack: Δεν μας ενδιαφέρει το είδος. Αυτό που επιστρέφει πάντα στη δουλειά μας είναι η απώλεια και η συναισθηματική ρωγμή. Εκεί κρύβεται η πιο ανθρώπινη πλευρά όλων μας.
Ερώτηση: Γιατί πιστεύετε ότι σήμερα κυριαρχούν (στους κινηματογράφους) κυρίως οι κωμωδίες και οι ταινίες τρόμου;
Will McCormack: Και τα δύο είδη λειτουργούν καλύτερα όταν τα βιώνεις μαζί με άλλους ανθρώπους. Το γέλιο και ο φόβος είναι μεταδοτικά και δημιουργούν μια πραγματική κινηματογραφική εμπειρία.
Rashida Jones: Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να γελάσουν. Το γέλιο είναι σχεδόν θεραπευτικό. Όταν κάθεσαι σε μια σκοτεινή αίθουσα και γελάς μαζί με αγνώστους, θυμάσαι γιατί αξίζει να πηγαίνουμε ακόμα σινεμά.
Η Πρόσκληση αποτελεί μία από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις της χρονιάς, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία, τον ρομαντισμό και την ειλικρινή ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Η ταινία προβάλλεται ήδη στους ελληνικούς κινηματογράφους από τη Σπέντζος Φιλμ, προσκαλώντας το κοινό σε μια βραδιά γεμάτη γέλιο, αμηχανία και αναγνωρίσιμες αλήθειες για τη ζωή των ζευγαριών.
Διαβάστε ακόμα:
BellaTOFIFEST 2026: Τί προδίδουν οι διασκευές της «Πρόσκλησης» για το μέλλον του σινεμά;
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
