SSIFF 2026: Ο Μπραντ Πιτ αποκλειστικά στο ΕΡΤnews και τον Α. Ρ. Λιζάρδο

Ο Μπραντ Πιτ και ο Ντέιβιντ Άγιερ μιλούν για μια ταινία στην οποία η σχέση ανθρώπου και ζώου δεν αποτελεί απλώς ένα στοιχείο της ιστορίας, αλλά βρίσκεται στον πυρήνα της. Στη συνέντευξή τους στον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο, οι δυο τους μιλούν για τη συνεργασία με τον Όντιν, τον σκύλο της ταινίας που υποδύεται ο Ούμπερ, για την εκπαίδευση που προηγήθηκε των γυρισμάτων, αλλά και για τη σχέση που έχουν οι ίδιοι με τα ζώα.

Η συζήτηση περνά επίσης από τη λογοτεχνία του Κόρμακ ΜακΚάρθι και φτάνει μέχρι την Ελλάδα, με τον Μπραντ Πιτ να θυμάται το πρόσφατο διάστημα που πέρασε στην Ύδρα για γυρίσματα και να περιγράφει με χιούμορ την καθημερινότητα στο νησί.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Χαίρομαι πολύ που σας βλέπω εδώ και σας ευχαριστώ πολύ που μου δίνετε αυτή την ευκαιρία για να συζητήσουμε. Ξέρω λοιπόν γιατί αυτή η ταινία θα είναι σίγουρα ευλογημένη (στα ταμεία) στην Ισπανία. Επειδή ο πρώτος θεατής που «έκοψε εισιτήριο» ήταν εκείνος ο σκύλος! (τους δείχνω τη φωτογραφία).

Μπραντ Πιτ: Ξέρεις, όταν βλέπαμε την ταινία, ανταλλάσσαμε μονταρισμένες εκδοχές και τις παρακολουθούσα στο σπίτι. Τα σκυλιά μου έβλεπαν την ταινία μαζί μου και άρχιζαν να γαβγίζουν σε συγκεκριμένα πράγματα που συνέβαιναν στην οθόνη.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Μου αρέσει όταν το πραγματικό κοινό αντιδρά στις (σωστές) σκηνές!

Στην αναφορά της Ελλάδας, ο Μπραντ Πιτ θυμάται τα γυρίσματα που ολοκλήρωσε το καλοκαίρι· αφού μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τις ομάδες παραγωγής και τους τεχνικούς, κάτι που επανέλαβε και στη συνέχεια της συνέντευξης μου, με ρώτησε αν έχω πάει στην Ύδρα.

Μπραντ Πιτ: «Είναι τόσο ξεχωριστή. Είναι κάτι περισσότερο από ξεχωριστή. Είναι καταπληκτική. Και εμείς βρεθήκαμε εκεί σε περίοδο χαμηλής τουριστικής κίνησης… Και όταν ήμασταν εκεί, έβρεξε, οπότε το νερό κατέβαινε από όλα τα σκαλιά σαν καταρράκτης.»

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Ο Όντιν (χαρακτήρας του σκύλου που βλέπουμε στην ταινία) είναι πολύ καλά εκπαιδευμένος. Τι είδους εκπαίδευση χρειάστηκε όμως να κάνετε κι εσείς οι δύο για να κερδίσετε την εμπιστοσύνη του;

Μπραντ Πιτ: Ήταν κυρίως θέμα χρόνου. Ήμασταν τυχεροί, γιατί στην πραγματικότητα δεν είχαμε πολύ χρόνο και παρ’ όλα αυτά όλα πήγαν τόσο καλά.

Από την πρώτη μέρα ήμουν μαζί με τον Όντιν, τον οποίο υποδύεται ο… Ούμπερ. Κάναμε παρέα, παίζαμε παιχνίδια. Απλώς παίζαμε. Παίζαμε και περνούσαμε χρόνο μαζί για μερικές εβδομάδες. Έτσι, όταν φτάσαμε στα γυρίσματα, ήταν απλώς η συνέχεια αυτής της σχέσης.

Ντέιβιντ Άγιερ: Εγώ έπρεπε να κάνω με τον Μπραντ όλη τη δουλειά που χρειάζεται ένας σκηνοθέτης για την προετοιμασία της ταινίας κι εκείνος μας παρατούσε για να είναι με το σκύλο! Οπότε ναι, πέρασε πολύ χρόνο μαζί του.

Μπραντ Πιτ: Είχαμε όμως και πολλούς ειδικούς μαζί μας, οι οποίοι αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμοι. Φέραμε ευτυχώς ειδικούς στην επιβίωση, στρατιωτικούς εκπαιδευτές σκύλων, ανθρώπους με εξειδίκευση στην επιβίωση… Και διασώστες.

Ντέιβιντ Άγιερ: Διασώστες, ναι. Οπότε όλα όσα κάνει στην ταινία είναι πραγματικά. Όλες αυτές τις δεξιότητες τις έμαθε πραγματικά.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Λέγεται συχνά ότι υπάρχει πάντα κάτι που μπορούμε να μάθουμε από τους σκύλους, τις γάτες ή γενικότερα από τα ζώα που έχουμε στη ζωή μας. Δεν ξέρω αν είχατε κι εσείς κάποιο κατοικίδιο και αν υπάρχει κάποιο μάθημα που πήρατε από εκείνο και θα θέλατε να μοιραστείτε.

Μπραντ Πιτ: Τα κατοικίδιά μου είναι ένας από τους λόγους που ήθελα να κάνω αυτή την ταινία, ανάμεσα βέβαια σε πολλούς άλλους πολύ καλούς λόγους.

Αυτό που μου έχουν προσφέρει τα σκυλιά μου σε δύσκολες στιγμές, ειδικά στις πιο σκοτεινές περιόδους, είναι αυτή η άνευ όρων αγάπη. Ακόμη κι όταν αισθάνεσαι ότι δεν την αξίζεις, σε κρατάει όρθιο. Είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και κάτι που εκτιμώ πάρα πολύ. Πραγματικά είναι δώρα για εμάς.

Ντέιβιντ Άγιερ: Είχαμε στην οικογένεια έναν γερμανικό ποιμενικό για δώδεκα χρόνια. Ήταν ένας καταπληκτικός, πανέξυπνος σκύλος.

Και, ξέρεις, φοβόταν τη γάτα. Η γάτα την κυνηγούσε μέσα στο σπίτι, αλλά εκείνη ήταν πραγματικά προστατευτική με την οικογένεια.

Θυμάμαι μία φορά που κάποιος από την οικογένεια την είχε βγάλει βόλτα και ένας άλλος σκύλος ξέφυγε από το λουρί του και άρχισε να ορμάει προς το μέρος τους. Αντί να επιτεθεί, εκείνη απλώς έδωσε στον άλλο σκύλο ένα χτύπημα με το στήθος της.

Υπήρχε κάτι πολύ έξυπνο σε αυτό. Ήξερε πώς να προστατεύσει, χωρίς να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα. Υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον σε αυτό.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε ότι ο χαρακτήρας σου έχει μαζί του και διαβάζει το «The Road» (Ο δρόμος). Υπάρχει κάποιο βιβλίο στο οποίο θέλεις να επιστρέφεις ξανά και ξανά, επειδή κάθε φορά έχει κάτι διαφορετικό να σου πει και για τον ίδιο σου τον εαυτό;

Μπραντ Πιτ: Θα έλεγα σίγουρα ότι ο Κόρμακ ΜακΚάρθι βρίσκεται πολύ ψηλά στη λίστα μου. Και ειδικά η «Τριλογία των Συνόρων», που ξεκινά με το «All the Pretty Horses» (Όλα τα Όμορφα Άλογα), σημαίνει πραγματικά πάρα πολλά για μένα.

Ντέιβιντ Άγιερ: Κι εγώ θα πω ΜακΚάρθι. Θα πάω όμως λίγο βαθύτερα στον κατάλογό του και θα επιλέξω το «Suttree» (Σάντρι), που νομίζω ότι ήταν το πρώτο του μυθιστόρημα.

Είναι μια εκπληκτική μελέτη χαρακτήρα και ένα εκπληκτικό κομμάτι γραφής. Καταλαβαίνω ότι κάτι είναι πραγματικά καλογραμμένο όταν, ως συγγραφέας, αρχίζω να ζηλεύω.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Μερικές φορές υιοθετούμε κι εμείς κάποιες από τις συνήθειες των κατοικίδιων ζώων μας. Μπορεί να κάνουμε ακόμη και κάποια τρελά πράγματα, από το να χρησιμοποιούμε το «χώμα» τους, να νιαουρίζουμε ή να γαβγίζουμε. Έχετε αισθανθεί ποτέ ότι έχετε έρθει τόσο κοντά με ένα ζώο ώστε να έχετε υιοθετήσει ένα μικρό μέρος της προσωπικότητάς του;

Μπραντ Πιτ: Όχι. Αλλά θα έλεγα αυτό που έχει πει πολύ σωστά και ο Ντέιβιντ: μπροστά στα σκυλιά μας δεν φοράμε καμία μάσκα. Είμαστε εντελώς ελεύθεροι, γιατί γνωρίζουμε ότι δεν μας κρίνουν με κανέναν τρόπο.

Οπότε σίγουρα έχω υπάρξει αρκετά ανόητος, αρκετά αστείος και με διάφορα είδη… ενδυμασίας που δεν θα ήθελα να με δει κανείς να φοράω δημόσια.

Ντέιβιντ Άγιερ: Ναι, αυτό ακριβώς είναι. Μπορείς να είσαι αυτός που πραγματικά είσαι και δεν σε κρίνουν. Είναι απλώς άνευ όρων αγάπη. Και αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Μπραντ, πέρασες σχεδόν όλο το καλοκαίρι σου στην Ελλάδα γυρίζοντας μια ταινία. Βλέπω όμως κι άλλες συνδέσεις σου με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η «Τροία», υπάρχει το τατουάζ σου σε αυτή την ταινία (μια μορφή που παραπέμπει σε αρχαίο Σπαρτιάτη), ενώ και ένας από τους συμπαραγωγούς σου γύριζε την ίδια περίοδο μια ταινία στην Ελλάδα (ο Ντέμιαν Τσαζέλ γύρισε την ταινία με τον Ντάνιελ Κρέγκ). Τι είναι αυτό που σε συνδέει γενικότερα με την Ελλάδα; Και υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις που θα ήθελες να μοιραστείς;

Μπραντ Πιτ: Είχα πάει μόνο λίγες φορές. Κάναμε γυρίσματα σε ένα καταπληκτικό νησί που λέγεται Ύδρα, το οποίο είναι γνωστό και επειδή ο Λέοναρντ Κοέν πέρασε εκεί κάποια από τα πρώτα του χρόνια.

Είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό μέρος, όπου δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, ούτε μηχανάκια. Απλώς περπατάς πάνω και κάτω στις πλαγιές. Είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια λεκάνη.

Και το μόνο που ακούς είναι πετεινούς και γαϊδούρια. Προσπαθούσα να ανέβω τον λόφο για να φτάσω στο σπίτι που είχα νοικιάσει και με προσπερνούσε μια ηλικιωμένη κυρία με τα ψώνια της. Ήταν σαν κατσίκι του βουνού, ενώ εγώ δυσκολευόμουν και έπρεπε να σταματάω για να ξεκουραστώ.

Ήταν όμως πραγματικά, πραγματικά ξεχωριστό. Και, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, το γεγονός ότι βρίσκονταν εκεί και μερικοί άνθρωποι με τους οποίους είχα συνεργαστεί στο παρελθόν ήταν εντελώς συμπτωματικό. Νομίζω ότι αυτή την περίοδο είναι μια καλή εποχή για να γυρίζει κανείς στην Ελλάδα. Είναι αρκετά οικονομική για τις παραγωγές.

Η συζήτηση με τον Μπραντ Πιτ και τον Ντέιβιντ Άγιερ επιστρέφει τελικά σε αυτό που βρίσκεται πίσω από πολλές από τις απαντήσεις τους: στην εμπιστοσύνη. Είτε πρόκειται για τη σχέση ενός ηθοποιού με έναν σκύλο που πρέπει να γίνει πραγματική πριν ξεκινήσει το γύρισμα, είτε για την απλότητα με την οποία ένα ζώο μπορεί να προσφέρει συντροφιά χωρίς κρίση και χωρίς όρους. Και κάπου ανάμεσα στον Κόρμακ ΜακΚάρθι, την εκπαίδευση επιβίωσης και τις ανηφόρες της Ύδρας, ο Πιτ και ο Άγιερ μιλούν τελικά για κάτι πολύ πιο απλό: για την ιδιαίτερη θέση που μπορούν να αποκτήσουν τα ζώα στη ζωή μας και για όσα, χωρίς να χρειάζεται να πουν ούτε μία λέξη, μπορούν να μας μάθουν. Και στο κλείσιμο της συζήτησης, μου είπαν προσωπικά ότι θα χαρούν αν αυτή η ταινία πείσει τον κόσμο να υιοθετήσει όχι μόνο ζώα που έχουν υπηρετήσει για την πατρίδα, αλλά ψυχές που προσφέρουν και θέλουν συντροφιά.

Η ταινία «Στην Καρδιά του Κτήνους» προβάλλεται ήδη στους κινηματογράφους από τη feelgood ent. και η συνέντευξη έλαβε χώρα στο πλαίσιο του κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Η βιντεοσκοπημένη συνέντευξη προβλήθηκε στην εκπομπή «Στούντιο 4» ενώ τίζερ έπαιξαν οι εκπομπές «Νωρίς-Νωρίς» και «Συνδέσεις».