Λίγο πριν από τον Α΄ ημιτελικό της φετινής Eurovision — Προγνωστικά, ανάλυση και… πόθοι

Λίγες μέρες μας χωρίζουν από το να μάθουμε ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής του φετινού επετειακού 70ου Διαγωνισμού Τραγουδιού της EUROVISION. Είναι μια χρονιά που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα.

Ανάλυση από τον Άγη Μενούτη

Από τη μία είναι η ηχηρή αποχώρηση πέντε χωρών: 🇪🇸Ισπανία, 🇳🇱Ολλανδία, 🇮🇪Ιρλανδία, 🇮🇸Ισλανδία και 🇸🇮Σλοβενία μποϋκοτάρουν την διοργάνωση εξαιτίας της συνεχιζόμενης εμπόλεμης κατάστασης στην Μέση Ανατολή, δηλώνοντας αντίθετες στην συμμετοχή του Ισραήλ. Από την άλλη είναι ο ενθουσιασμός που επικρατεί στη χώρα μας, η οποία για πρώτη φορά μετά το 2005, σε προγνωστικά και στοιχήματα, παίζει «πολύ δυνατά» για να «το φέρει» για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

Να διευκρινίσω ότι το εν λόγω άρθρο, όπως κι όσα θα ακολουθήσουν, καταγράφει τις δικές μου και μόνο απόψεις. Βασίζεται στις έξι δεκαετίες, που μανιωδώς υπερ-παρακαλουθώ τον διαγωνισμό, στις τρεις δεκαετίες, κατά τις οποίες τον ακολουθώ κι επαγγελματικά, άλλοτε από πάρα πολύ κοντά, οργανωτικά ως βοηθός αρχηγού αποστολής και δημοσιογραφικά, στην κάλυψή του για λογαριασμό της ΕΡΤ. Βασίζεται, όμως, και στα μουσικά μου γούστα ως παιδί των πολυποίκιλων επιρροών των 80s και των 90s, που λατρεύει κυρίως το διεθνές ρεπερτόριο. Δεν έχει σκοπό να θίξει χώρες, έχει ολίγη από χιούμορ (ελπίζω όχι κακόγουστο) κι αφορά σε αυτό που θα ακούσουμε και θα δούμε, ανεξαρτήτως το ποια χώρα εκπροσωπεί.

Από το 2008, όταν θεσπίστηκαν οι δύο ημιτελικές βραδιές, ποτέ άλλοτε στην ιστορία του διαγωνισμού τραγουδιού της #EUROVISION δεν θυμάμαι να έχουν μαζευτεί (σχεδόν) όλα τα φαβορί για το βραβείο σε ένα ημιτελικό, όπως θα συμβεί στον φετινό πρώτο.
Λαμβάνοντας υπόψη το τι συνέβη στα αποτελέσματα των μεγάλων τελικών τα δύο τελευταία χρόνια και την ανάγκη (και για το καλό του Διαγωνισμού) να κερδίσει επιτέλους ένα τραγούδι που δεν θα ξεχαστεί την επόμενη ημέρα και θα γίνει διεθνές σουξέ, θεωρώ ότι τα αποτελέσματα που θα προκύψουν, πρωτίστως της τηλεψηφοφορίας, τα οποία θα γνωρίζουν μόνο ορισμένοι ιθύνοντες από την EBU, και (πολύ) ακολούθως των επιτροπών, τα οποία συνήθως γίνονται γνωστά πριν τη διεξαγωγή κάθε βραδιάς στις εθνικές αποστολές στα μεταξύ τους πηγαδάκια, μιας και η ψηφοφορία ολοκληρώνεται μια ημέρα πριν κατά την δεύτερη γενική δοκιμή (στην προκειμένη περίπτωση Δευτέρα βράδυ), θα είναι και αυτά που θα χαράξουν την πορεία του βραβείου στο μεγάλο τελικό του Σαββάτου.

Θεωρώ ότι είναι ένας εύκολος ημιτελικός για τις οκτώ συμμετοχές, οι οποίες, για διάφορους λόγους, ήταν και εξακολουθούν να είναι σίγουρες για την πρόκριση και δυσκολότερος για τις υπόλοιπες επτά, που καλούνται να διεκδικήσουν τις δύο εναπομείνασες θέσεις.

Το αποτέλεσμα της 🇬🇷 Ελλάδας, που μετά τον επετειακό 50ο Διαγωνισμό του 2005, διεκδικεί με τις μεγαλύτερες δυνατές αξιώσεις την πρωτιά στον επετειακό 70ο, είναι το μεγάλο ερώτημα για μένα. Μπορεί να καταφέρει να κερδίσει την τηλεψηφοφορία, αλλά το ζητούμενο είναι η μεγαλύτερη δυνατή διαφορά από το Ισραήλ, το οποίο, τα δύο τελευταία χρόνια, εν μέσω πολέμου, καταφέρνοντας να συσπειρώσει τις απανταχού εβραϊκές κοινότητες και όχι μόνο, πλασάρεται στην κορυφή στο κοινό. Μια ελληνική επικράτηση με διαφορά, ίσως μας πάει στην κορυφή του μεγάλου τελικού. Α ναι.. το φετινό, πιο ευχάριστο από πέρσι και πρόπερσι, Ισραήλ προκρίνεται στον τελικό ανετότατα.

Ο μεγάλος μας αντίπαλος για το βραβείο (τι ωραία αίσθηση να μιλάμε για τον δικό μας αντίπαλο για τη νίκη), η 🇫🇮Φινλανδία, αναμένεται να επικρατήσει στις επιτροπές. Δεν είμαι όμως σίγουρος ότι θα τα καταφέρει το ίδιο καλά και στο σύνολο. Μου άρεσε μόνο το πρώτο λεπτό του τραγουδιού, όταν το πρωτοάκουσα. Κι όπως συμβαίνει με μένα σε όλες σχεδόν τις ανάλογες περιπτώσεις τα τελευταία δεκάδες χρόνια, αμέσως το βαρέθηκα. Αφόρητο κλισέ με το βιολί και το κλάμα, που θα ζήλευε και η Μάρθα Βούρτση. Σε μια εποχή, που τα «Βίπερ Νόρα τραγούδια» (τύπου Τέιλορ Σουίφτ) κάνουν επιτυχία για το μελιστάλαχτο ύφος και περιεχόμενο, γιατί να μην κάνει κι αυτό, αλλά μόνο για 15 ημέρες (δεν είναι δα και η Τέιλορ). Θα ξεχαστεί κι αυτό.

Η (σχεδόν) πάντα φαβορί 🇸🇪 Σουηδία, και φέτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Περνά αβίαστα, καθώς η «μαύρη χήρα» με τη μάσκα εντυπωσιάζει πολλούς (αλλά όχι εμένα). Η σύνθεση πατάει πάνω σε γνώριμα χιτ του παρελθόντος. Ναι, η τεράστια σουηδική μουσική βιομηχανία το συνηθίζει κάπου-κάπου, αλλά εδώ το παρακάνει. Άσε που με μπερδεύει το ανακάτεμα της industrial-τέκνο αισθητικής με την ευαισθησία και το λυρισμό των λεγομένων της λεγάμενης. Άλλο να δανείζεσαι sampling και να το προσαρμόζεις στη δική σου σύνθεση, όπως στο FERTO, και άλλο να «δανείζεσαι» ολόκληρα μουσικά κομμάτια και να τα κάνεις συρραφή σε ένα. Δεν το περίμενα αυτό από μια χώρα που δικαίως υπερηφανεύεται για τη παγκόσμια μουσική της υπεροχή.

Η πέμπτη σίγουρη πρόκριση είναι της 🇲🇩 Μολδαβίας. Μετά από ένα χρόνο απουσίας, φέτος ανοίγει το Διαγωνισμό κάνοντας σαματά με έναν ύμνο στην ίδια τη χώρα και την ευρωπαϊκή προοπτική της. Από το καλλιτεχνικό του όνομα και μόνο, ο καθόλα συμπαθής Satoshi κάνει μπάμ ότι είναι επηρεασμένος από την ιαπωνική κουλτούρα. Μια γεύση θα πάρουμε επί σκηνής μαζί με άφθονα χοροπηδηχτά.

Οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές, οι οποίες συμπτωματικά κληρώθηκαν να διαγωνιστούν μαζί φέτος, είναι τα επόμενα σιγουράκια. Η φετινή επική, ολίγον αρχαίοελληνική (θα ‘θελε) τραγωδία, 🇭🇷 Κροατία, που όμως αφηγείται μια πραγματική τραγωδία, εμένα δε μ’ αρέσει. Όμως έχει το εύπεπτο «τυράκι», κυρίως για να τσιμπήσουν οι εθνικές επιτροπές, και διαγωνίζεται (σύμπτωση) πριν από τον Ακύλα. Από την τελευταία σειρά εμφάνισης, η άσπονδη φίλη της 🇷🇸 Σερβία με την χαρντ(;)-ροκιά της και τα σπαρακτικά ουρλιαχτά (τρόμου) του βασικού τραγουδιστή του γκρουπ, θα καταφέρει, μετά από την περσινή πανωλεθρία, να επιστρέψει στον μεγάλο τελικό. Το καλό της φιλαράκι, το 🇲🇪 Μαυροβούνιο, μου αρέσει πολύ. Η ζωντανή ερμηνεία θεωρώ ότι ξεπερνά την ηχογραφημένη και γι’ αυτό, παρά τα αμφίρροπα προγνωστικά, θεωρώ (και πάλι) ότι θα δούμε τη χώρα να προκρίνεται μετά από έντεκα χρόνια, στην προηγούμενη διοργάνωση της Βιέννης.

Στον Μεγάλο Τελικό θα είναι σίγουρα η 🇮🇹 Ιταλία και η 🇩🇪 Γερμανία, μιας και ανήκουν στις BIG-5 που φέτος έγιναν BIG-4 μετά την απουσία της Ισπανίας. Σύμφωνα με τους κανονισμούς, κληρώθηκαν να ψηφίσουν και να εμφανιστούν στην διάρκεια του πρώτου ημιτελικού. Είναι BIG γιατί πληρώνουν πολύ μεγαλύτερο ποσό στο κόστος συμμετοχής από αυτό που θα τους αναλογούσε υπό συνθήκες ισότητας, συμβάλλοντας σε ποσοστό κοντά στο 50% στον ετήσιο προϋπολογισμό του διαγωνισμού. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι υπόλοιποι συμμετέχοντες «ποιούν την νήσσαν» με το να αποδέχονται τον όρο των “Big-5”. Διαφορετικά, το επιπλέον ποσό που καταβάλλουν, θα επιμεριζόταν σε όλους τους άλλους συμμετέχοντες Ρ/Τ Οργανισμούς.

Επιστροφή στις διαγωνιζόμενες συμμετοχές. Δύο θέσεις απομένουν. Πάμε να δούμε τις επικρατέστερες. Η 🇬🇪 Γεωργία με τους junior-euro-νικητές του 2008 είναι μια από τις επικρατέστερες. Έκτοτε οι «Σφήκες» έχουν μεγαλώσει, αλλά δεν έχουν χάσει δράμι από την ενέργειά τους, στοιχείο που μπορεί να τους δώσει τους πόντους που απαιτούνται. Για το φετινό 🇧🇪 Βέλγιο, αν και μου αρέσει πολύ, και του αξίζει η πρόκριση, είναι η δυναμική της ίδιας της χώρας και η καλλιτεχνική απόδοση της ερμηνεύτριας στα πρόμο-πάρτι, που με βάζει σε σκέψεις. Όμως, με αποζημιώνουν τα 30’’ που κυκλοφόρησαν από την δεύτερη τεχνική πρόβα. Αντίθετα, η 🇵🇹 Πορτογαλία, που φέτος δεν μου αρέσει καθόλου, έχει αυτό το «μαγικό ραβδάκι» της διαφορετικότητας, που την κάνει ελκυστική, ώστε να καταφέρει να προκριθεί για έκτη συνεχή χρονιά. Η τετριμμένη μελωδία από τη 🇱🇹 Λιθουανία είναι μία ακόμα δυνατή υποψηφιότητα για την πρόκριση. Αναμένεται να ενισχυθεί και από τους δεκάδες χιλιάδες Λιθουανούς μετανάστες. Και οι Πολωνοί του εξωτερικού θα ενισχύσουν τη συμμετοχή της χώρας τους, όμως δεν ξέρω αν η φετινή γκόσπελ-ραπ 🇵🇱 Πολωνία, παρά την εξαιρετική ερμηνεία, έχει την απαραίτητη δυναμική για να ξεχωρίσει.

Εννοείται ότι θα προτιμούσα την χαλαρή ντίσκο πρόταση του 🇸🇲 Αγίου Μαρίνου με την παρουσία του Boy George στον μεγάλο τελικό· θα είναι δύσκολο, αλλά ουχί ακατόρθωτο. Ακατόρθωτη θεωρώ την πρόκριση της αδιάφορης bubble-ροκιάς της 🇪🇪 Εσθονίας. Οι “Vanilla Ninja” μπορεί να τερμάτισαν όγδοες με την Ελβετία τη χρονιά που θριαμβεύσαμε ως “Number One”, αλλά φέτος (που πάλι θεωρώ ότι θα θριαμβεύσουμε), δεν είναι μόνο το ότι η σύνθεση είναι παρωχημένη (βέβαια πολλές ανάλογες έχουν πάει καλά), αλλά ανάμεσα στους ανταγωνιστές περνά αδιάφορη, αφήνοντας ένα μεγάλο «γιατί το κάνατε αυτό κορίτσια στον εαυτό σας;» να πλανάται στους θεατές.

Λίγο η Ελλάδα, που μετά από το 2008 παίζει δυνατά για το βραβείο, λίγο η κατόπιν κλήρωσης (συμπτωματικά) συγκέντρωση και των άλλων φαβορί για τη νίκη, με κάνουν να θεωρώ ότι ο φετινός πρώτος ημιτελικός θα χτυπήσει πρωτοφανή νούμερα τηλεθέασης στη χώρα μας. Και όταν λέω τηλεθέαση, εννοώ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ και όχι τηλε-μέτρηση, εννοώ τα «μικρά νούμερα» όπως πλέον αποκαλούνται, επί του συνόλου του πληθυσμού και όχι τα «μεγάλα», τα επί του συνόλου των ανοιχτών τηλεοράσεων. Ίδωμεν!

Οι συμμετοχές του πρώτου ημιτελικού: