Αναλυτικά όσα δήλωσε η Χρύσα Κιλαζίδου:
Για το πώς πήρε την απόφαση να πάει στο Σπόρτιγκ: «Είναι ένα τεράστιο πρότζεκτ, που όταν σου το αναλύουν οι άνθρωποι εκεί… μαγεύεσαι. Έχει προδιαγραφές ομάδας Α1 και πάνω. Είναι πάρα πολύ οργανωμένοι. Από τώρα έχουν κλείσει προπονητή, βοηθό προπονητή, γιατρό, φυσιοθεραπευτή, μέχρι και φωτογράφο. Είναι ένα ολοκληρωμένο πρότζεκτ, με αρχή, μέση και τέλος. Είναι κάτι που το χρειαζόμουν σ’ αυτήν τη φάση της μπασκετικής μου ζωής και της ζωής μου γενικότερα».
Για το πρότζεκτ του Σπόρτιγκ: «Έχει έρθει ένας καινούργιος πρόεδρος, ο κύριος Ευμορφίδης, ο οποίος έχει επενδύσει. Μέσα σε ένα μήνα άλλαξε το παρκέ στο γήπεδο και θα το ανακαινίσει, θα έχει καλύτερες συνθήκες, θα βάλει γυμναστήριο μες στο γήπεδο. Έχει βλέψεις να κάνει ξανά ιστορικό τον Σπόρτιγκ, όπως ήδη είναι. Να ζήσουμε ξανά εποχές που έχει πολλά χρόνια να ζήσει η ομάδα. Είναι ένα ιστορικό σωματείο και γενικά το πρότζεκτ τους είναι σε 3-4-5 χρόνια μετά να φτάσει ξανά εκεί που ήταν η ομάδα. Όταν ένας σύλλογος ξεκινάει και έχει προοπτική είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ο Σπόρτιγκ “χτίζει” θεμέλια για να μπορέσει να επανέλθει στις ένδοξες εποχές. Το πρότζεκτ είναι τεράστιο. Μακάρι να έρθουν όλα όπως τα θέλουν οι άνθρωποι του Σπόρτιγκ, γιατί είναι καλό για το μπάσκετ γυναικών να υπάρχουν υγιείς οργανισμοί. Όλοι εκεί είναι ωραίοι άνθρωποι, με τρόπους, με ευγένεια, δεκτικοί και είναι πολύ σημαντικό αυτό. Μια τέτοια ομάδα θα είναι “κόσμημα” για το μπάσκετ γυναικών».
Για τα όνειρά της με τον Σπόρτιγκ: «Επειδή ο σύλλογος βλέπει πολύ ψηλά, εγώ είμαι πιο ρεαλίστρια. Λέω να πάμε σιγά-σιγά, να θέτουμε μικρούς στόχους, να τους πετυχαίνουμε και να φτάσουμε εκεί που είναι να φτάσουμε. Τα όνειρά μου προς το παρόν είναι να κάνουμε μια καλή ομάδα, να δούμε πόσες ξένες θα είναι στην κατηγορία του χρόνου, να έχουμε ένα καλό ρόστερ, να έχουμε καλή χημεία, να προσπαθούμε πολύ να δουλέψουμε. Ο στόχος εννοείται θα είναι η άνοδος, γι’ αυτό θα “χτιστεί” η ομάδα, οπότε σαν πρώτο όνειρο είναι να είμαστε καλά και να ανέβει η ομάδα. Όταν ήρθα στην Αθήνα για να παίξω στην Α2, είχα το όνειρο αρχικά να μπορέσω να παίξω. Φέτος πήγαν όλα πολύ καλά για εμένα, οπότε τώρα ανεβαίνουν και οι στόχοι σου».
Για την αγάπη του κόσμου των Πατησίων για τον Σπόρτιγκ: «Είναι τοπικιστές, τα Πατήσια είναι Σπόρτινγκ. Και ο πρόεδρός μας είναι απ’ τα Πατήσια και αγαπάει την περιοχή, γι’ αυτό επενδύει στο Σπόρτιγκ. Επίσης, ήθελαν και έναν προπονητή που να έχει περάσει απ’ την ομάδα και πήραν τον κόουτς Νανάκο. Το πήγαν με αυτόν τον τρόπο, να φέρουν ανθρώπους που αγαπούν την ομάδα και την περιοχή. Ήταν μεγάλη μου χαρά να βρεθώ κι εγώ στην ομάδα».
Για την αποχώρησή της από τη Δάφνη Αγίου Δημητρίου: «Νομίζω πως μετά από δύο χρόνια έκλεισε ο κύκλος μου στη Δάφνη και τους ευχαρίστησα πάρα πολύ. Με βοήθησαν πάρα πολύ. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα πριν από περίπου δύο χρόνια, κατέβηκα με χιαστό και ήμουν στον 5ο-6ο μήνα της αποθεραπείας μου τότε. Για μια ομάδα είναι πολύ μεγάλο ρίσκο να εμπιστευθεί και να κλείσει μια παίκτρια που δεν είχε παίξει μετά το χειρουργείο της. Παρ’ όλα αυτά, με εμπιστεύθηκαν, έπαιξα, τους αγάπησα, με αγάπησαν και πλέον έκλεισε ο κύκλος, αλλά η αγάπη μένει. Με πολύ καλές σχέσεις έφυγα. Είναι σημαντικές για εμένα οι ανθρώπινες σχέσεις και είναι κι αυτές που μένουν έτσι κι αλλιώς».
Για το τι κρατάει απ’ την παρουσία της στην Α2 Γυναικών: «Ήταν ένα πάρα πολύ ανταγωνιστικό και δύσκολο πρωτάθλημα η Α2, τουλάχιστον στον νότο. Υπήρχαν κοπέλες που διάλεξαν να μην είναι στην Α1. Είναι ένα σκληρό πρωτάθλημα. Εμένα με έκανε άλλη παίκτρια, πολύ πιο δυνατή και σκληρή, συναισθηματικά και αγωνιστικά. “Ενηλικιώθηκα”. Είδα και κόσμο στα γήπεδα της Α2 στην Αθήνα, καθώς και στην Κω, και χάρηκα πάρα πολύ γι’ αυτό. Και στην Α1 σιγά-σιγά ανεβαίνει ο κόσμος στις κερκίδες. Γενικά στηρίζει ο κόσμος το μπάσκετ γυναικών και τον γυναικείο αθλητισμό. Η εμπειρία μου ήταν πάρα πολύ καλή σε όλα τα επίπεδα».
Για το αν νιώθει δικαιωμένη με την απόφασή της να φύγει από την πόλη της και να πάει στην Αθήνα: «Όταν ήρθα, τις πρώτες δύο βδομάδες… κοιτούσα το ταβάνι και απορούσα πού έχω έρθει. Με είχε πιάσει μια φοβία τον πρώτο καιρό. Όταν βρίσκεις ρουτίνα, οι ρυθμοί της Αθήνας δε σε αφήνουν να σκεφτείς τίποτα. Οπότε, με το που μπήκα σε ένα ρυθμό, εδώ και 1-1.5 χρόνο δεν έχω ξανασκεφτεί κάτι αντίστοιχο. Μία που το σκέφτηκα τις πρώτες μέρες, μία που δεν το ξανασκέφτηκα ποτέ. Με έχει δικαιώσει η απόφαση αυτή. Υπάρχουν, βέβαια, μέρες που σκέφτομαι πως είμαι μόνη μου, αλλά προσπαθώ να είμαι εντελώς προσηλωμένη στο τι θέλω να πετύχω, γιατί το κάνω και πού θέλω να φτάσω. Όταν έχεις έναν στόχο και “πολεμάς” γι’ αυτόν, μπορεί να πάρει χρόνο αλλά θα τα καταφέρεις. Συνιστώ σε κάθε παιδί που είναι λίγο συνειδητοποιημένο στο τι θέλει να κάνει στη ζωή του να πάρει τη μεγάλη απόφαση και θα του βγει σε καλό».
