Έλλειψη νοσηλευτικής υποστήριξης των παιδιών με διαβήτη τύπου Ι στους δημοτικούς παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς διαπιστώνει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ), επισημαίνοντας το πρόβλημα καθώς τα παιδιά αυτά χρειάζονται τη χορήγηση ινσουλίνης για να αντιμετωπίζουν την πάθησή τους στη διάρκεια ολόκληρης της ημέρας.
Το γεγονός, δημιουργεί σοβαρά εμπόδια εγγραφής ή παραμονής των παιδιών σε δημοτικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς εξαιτίας της έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού, με αποτέλεσμα οι οικογένειες να αναγκάζονται είτε να διακόψουν τη φοίτηση των παιδιών τους, είτε να επωμιστούν το κόστος ιδιωτικής νοσηλευτικής υποστήριξης.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η ΕΣΑΜΕΑ (στην οποία υπάγεται η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ), υπέβαλε στο υπουργείο Εσωτερικών σχετικό υπόμνημα συνοδευόμενο από τις σχετικές καταγγελίες της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ. Το υπόμνημα, προτείνει στο υπουργείο Εσωτερικών τη διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου και εφαρμόσιμου πλαισίου νοσηλευτικής υποστήριξης, που να διασφαλίζει την υγεία, την ασφάλεια και την ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών στην προσχολική αγωγή.
Ο διαβήτης τύπου Ι αποτελεί μια χρόνια, μη αναστρέψιμη πάθηση και οι ανάγκες καθημερινής παρακολούθησης και υποστήριξης παραμένουν αμετάβλητες
Οι μετρήσεις είναι απαραίτητες συνεχώς στα παιδιά με ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη
Στο πλαίσιο αυτό, οι ενέργειες που είναι απαραίτητο να γίνουν, περιλαμβάνουν:
- Πανελλαδική καταγραφή της υφιστάμενης νοσηλευτικής στελέχωσης των δημοτικών παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, των αναγκών που παραμένουν ακάλυπτες και των οργανικών θέσεων που συστάθηκαν στο πλαίσιο της πρόσφατης διαδικασίας τροποποίησης των Οργανισμών Εσωτερικής Υπηρεσίας.
- Θεσμοθέτηση ελάχιστης υποχρεωτικής νοσηλευτικής στελέχωσης ανά δήμο, με πρόβλεψη τουλάχιστον μίας οργανικής θέσης νοσηλευτή πανεπιστημιακής ή τεχνολογικής εκπαίδευσης και αναλογική ενίσχυση ανάλογα με τον αριθμό των δομών, των παιδιών και τις πραγματικές ανάγκες.
- Καθιέρωση ειδικού μηχανισμού άμεσης νοσηλευτικής κάλυψης, όταν προκύπτουν νέες ανάγκες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, με δυνατότητα αξιοποίησης διαθέσιμου προσωπικού ή, όπου απαιτείται, ταχείας πρόσληψης.
- Διασφάλιση της αναγκαίας χρηματοδότησης και επιμόρφωσης, ώστε η υποστήριξη των παιδιών να μην εξαρτάται από τις οικονομικές δυνατότητες των οικογενειών ή του εκάστοτε δήμου.
Γονείς στρατιωτικοί
Σε ότι αφορά τα παιδιά με ινσουλινοεξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι, η ΕΣΑΜΕΑ έθεσε επίσης θέμα κάλυψης των παιδιών των στρατιωτικών με διοικητικές διευκολύνσεις και μετά τη συμπλήρωση των 18 ετών τους, σε ότι αφορά την προστασία που διατηρούσαν μέχρι την ενηλικίωσή τους, εξαιτίας της αναπηρίας τους που φτάνει σε ποσοστό τουλάχιστον 50%.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Στρατιωτικών (Π.ΟΜ.ΕΝ.Σ.) υπάρχει ανάγκη επέκτασης των διοικητικών διευκολύνσεων για στρατιωτικούς γονείς παιδιών με διαβήτη τύπου Ι. Σύμφωνα με την ισχύουσα υπουργική απόφαση, άτομα με αναπηρία θεωρούνται, μεταξύ άλλων, τα ανήλικα τέκνα με ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 50% λόγω σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι. Ωστόσο, με τη συμπλήρωση του 18ου έτους, τα τέκνα αυτά παύουν να εμπίπτουν στη συγκεκριμένη ειδική πρόβλεψη, παρά το γεγονός ότι ο διαβήτης τύπου Ι αποτελεί μια χρόνια, μη αναστρέψιμη πάθηση και οι ανάγκες καθημερινής παρακολούθησης και υποστήριξης παραμένουν αμετάβλητες. Η Ομοσπονδία επισημαίνει ότι ενηλικίωση δεν εξαλείφει τις ανάγκες διαχείρισής της ούτε τις οικογενειακές υποχρεώσεις, ιδίως κατά την περίοδο των σπουδών.
Στο πλαίσιο αυτό προτείνεται τροποποίηση της υπουργικής απόφασης με στόχο τη συνέχιση της ειδικής προστασίας, των ευεργετικών μέτρων και των διοικητικών διευκολύνσεων για τον στρατιωτικό γονέα και μετά την ενηλικίωση του τέκνου με σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι, καθώς η συμπλήρωση του 18ου έτους δεν αναιρεί τις διαρκείς ανάγκες φροντίδας.
Συγκεκριμένα, προτείνεται η προστασία αυτή να καλύπτει τέκνα έως το 25ο έτος της ηλικίας τους, υπό την προϋπόθεση ότι φοιτούν σε αναγνωρισμένες σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή ΣΑΕΚ.
Παράλληλα, ζητείται να εξεταστεί η δυνατότητα περαιτέρω παράτασης της υποστήριξης και μετά το 25ο έτος, εφόσον τεκμηριώνεται η ύπαρξη αυξημένων αναγκών, ώστε η μέριμνα για τη στρατιωτική οικογένεια να ανταποκρίνεται στις πραγματικές και συνεχείς απαιτήσεις της πάθησης.
