Η Αμελί Μπονέν με τη δεμένη αφήγηση της σε κάνει να θες να τραγουδήσεις τα τραγούδια που ξέρεις (ή και δεν ξέρεις), όσο βλέπεις την υπέροχη ταινία της. Η 41χρονη Γαλλίδα σκηνοθέτης, που ξεκίνησε την καριέρα της από ο χώρο του ντοκιμαντέρ, έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις που ανοίγει το Φεστιβάλ των Καννών με ντεμπούτο στην κατηγορία μεγάλου μήκους, και μάλιστα με μια ταινία που ξεκίνησε ως ταινία μικρού μήκους και στην πορεία αναπτύχθηκε σε εμπορική επιτυχία. Η μικρού μήκους που έφερε τον ίδιο τίτλο και αποτέλεσε την έμπνευση για ταινία της, βραβεύτηκε με Σεζάρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους το 2023, έτσι η Μπονέν επέστρεψε με το ίδιο καστ και μια πιο τολμηρή, πιο γεμάτη ιστορία. Το «Θα Φύγω Μια Μέρα» έκανε την πανελλήνια avant-première στο 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος (IFA) τον Απρίλιο του 2026, λίγο πριν βγει στις ελληνικές αίθουσες.
Τη συνάντησα στο πλαίσιο των προωθητικών κινήσεων της Unifrance και μιλήσαμε για την ταινία της, που μόλις έκανε την ελληνική της πρεμιέρα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Αυτή η ταινία δεν είναι ένα συνηθισμένο μιούζικαλ. Μου θύμισε πολύ το «On connaît la chanson» («Η Ζωή Είναι Ένα Τραγούδι» του Αλέν Ρενέ), αλλά με τον πιο ρομαντικό τρόπο. Είχατε αυτή την ταινία ως αναφορά; Και γιατί θελήσατε να δημιουργήσετε ένα διαφορετικό είδος μιούζικαλ;
Αμελί Μπονέν: Είναι ενδιαφέρον, γιατί πολλοί ρωτούν γιατί ήθελα να δημιουργήσω ένα νέο είδος, αλλά, πραγματικά, αυτό δεν ήταν στο μυαλό μου όταν έγραφα. Εγώ και ο συνσεναριογράφος μου δεν σκεφτόμασταν τι είδους ταινία γράφουμε, αλλά ποια ιστορία θέλουμε να πούμε. Θέλαμε να μιλήσουμε για μια γυναίκα που αντιμετωπίζει ένα ζήτημα εγκυμοσύνης, βρίσκεται στα σαράντα της και πρέπει να τα βάλει με το παρελθόν της. Θέλαμε επίσης να μιλήσουμε για τον τρόπο που η μουσική υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή. Τα συνδυάσαμε αυτά, χωρίς να σκεφτόμαστε ιδιαίτερα τη μουσική ως τέτοια. Φυσικά, το «On connaît la chanson» είναι μια ταινία που με εντυπωσίασε πολύ όταν ήμουν μικρή. Και επειδή ήταν η πρώτη, και ίσως η μοναδική, ταινία που γνωρίζω και χρησιμοποιεί υπάρχοντα τραγούδια με αυτόν τον τρόπο, φυσικά αποτελεί αναφορά για μένα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Τα περισσότερα τραγούδια στη ζωή μας λένε κάτι για εμάς. Υπάρχει ένα τραγούδι, έστω μια στροφή του, που να μας αποκαλύπτει λίγο από αυτό που είστε τώρα, σε αυτή τη στιγμή της ζωής σας;
Αμελί Μπονέν: Είναι δύσκολη ερώτηση. Σκέφτομαι ένα τραγούδι, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς τους στίχους. Είναι ένα τραγούδι της Σελίν Ντιόν, «On ne change pas» στα γαλλικά. Λέει κάτι σαν: «Δεν αλλάζουμε… πάνω σε ένα μικρό κορίτσι». Δεν το θυμάμαι επακριβώς, αλλά για μένα σημαίνει: είσαι ακόμα το μικρό κορίτσι που ήσουν. Ακόμα κι αν έχεις μεγαλώσει, ακόμα κι αν φαίνεσαι ενήλικη, δεν είναι αληθινό.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Ένα τραγούδι μπορεί τη μια να λέει πολύ σημαντικά για τη ζωή μας, και την άλλη απλά να μην μας αγγίζει, και το αντίθετο. Πιστεύετε το ίδιο; Και γιατί επιλέξατε τραγούδια που δεν έχουν ομοιογενή ακπύσματα, πχ. όπως της Νταλιντά, καθώς κάποιες φορές την αγαπάμε, κάποιες την απεχθανόμαστε, αλλά παραμένει Νταλιντά.
Αμελί Μπονέν: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Αλλά πιστεύω επίσης ότι μερικά τραγούδια είναι για πάντα τα ίδια για μένα. Αυτά που άκουγα στο αυτοκίνητο όταν γυρνούσαμε από διακοπές με τους γονείς μου, αυτά είναι, και θα παραμείνουν πάντα, τα τραγούδια της παιδικής μου ηλικίας.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Τελευταία, παρατηρούμε μια επιστροφή των φυσικών μέσων: βινύλια, κασέτες VHS. Για όσους είμαστε σαράντα χρονών και πάνω, τα φυσικά μέσα είχαν κάτι επιπλέον να δώσουν: η σωματικότητα, η συζήτηση στο βιντεοκλάμπ, ο δίσκος που έβγαζες από τη θήκη. Υπάρχει μια στιγμή, ενοικιάζοντας μια ταινία ή αγοράζοντας ένα βινύλιο, που σας άλλαξε ως άνθρωπο;
Αμελί Μπονέν: Δεν μου έρχεται κάτι που να με άλλαξε ριζικά. Αλλά θυμάμαι πολύ ζωηρά ότι όταν ήμουν μικρή, καθόμουν στο πάτωμα του σαλονιού, με τα βινύλια των γονιών μου γύρω μου, και διάβαζα τους στίχους ενώ άκουγα τη μουσική. Αυτό με εντυπωσίαζε απίστευτα. Γιατί ήρθα στη μουσική μέσα από τους στίχους. Δεν είμαι μουσικός, δεν ξέρω πολλά για μουσική, αλλά οι στίχοι παραμένουν πολύ σημαντικοί για μένα ακόμα και σήμερα. Και νομίζω ότι η ιδέα για αυτή την ταινία γεννήθηκε εκεί, στο πάτωμα του σαλονιού, διαβάζοντας τα βινύλια των γονιών μου.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Είναι πολύ δυνατό που δημιουργήσατε μια ταινία χαρούμενη και ανεβαστή, η οποία όμως μιλά για ζωή και θάνατο, για μια γυναίκα που δεν είναι σίγουρη αν θέλει να κρατήσει το μωρό της, και για έναν πατέρα για τον οποίο δεν ξέρουμε αν θα είναι ζωντανός ως το τέλος. Πώς συνυπάρχουν αυτά με τη φρεσκάδα και τη χαρά που έχει η ταινία;
Αμελί Μπονέν: Νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος που βλέπω τη ζωή. Ξέρω, όπως όλοι ξέρουμε, ότι είμαστε εδώ για λίγο, και δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα. Άρα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο χαρούμενη. Και στα γαλλικά έχουμε μια φράση: «L’humour, c’est la richesse des pauvres», το χιούμορ είναι ο πλούτος των φτωχών. Συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι το χιούμορ είναι το καλύτερο εργαλείο για να διανύσεις τη ζωή.
Η διεθνής κριτική ανέφερε χαρακτηριστικά για την Αμελί Μπονέν ότι «μοιράζεται την ορμή της για τη ζωή και την τρυφερότητά της για ήρωες που τα βγάζουν πέρα όπως-όπως με τις επιλογές τους». Στο Allocine, η ταινία χαρακτηρίστηκε «γλυκιά έκπληξη, σαν ένα παλιό σινγκλ που βρίσκεις στο βάθος ενός συρταριού (του μυαλού σου) και το ακούς χαμογελώντας». Το «Θα Φύγω Μια Μέρα» προβλήθηκε σε πανελλήνια avant-première στο 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος (IFA), κλείνοντας τη βραδιά της απονομής βραβείων, μια ξεχωριστή τιμή για μια ταινία που, όπως τα αγαπημένα μας τραγούδια, έχει κάτι να πει σε όλους μας.
Δείτε το trailer της ταινίας:
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
