Ο Τζέικ Βαν Τούμπεργκεν έχασε τον κολλητό του φίλο, όταν ήταν νεαρός και αυτή η τραγωδία, τον άλλαξε σε μεγάλο βαθμό και παραδέχτηκε στην κάμερα του Περιστερίου, πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να προσέχουν την ψυχική τους υγεία και να μιλάνε για τα προβλήματά τους.
Αναλυτικά όσα δήλωσε:
Ονομάζομαι Τζέικ Βαν Τούμπεργκεν και είμαι εδώ για να μιλήσω για την ψυχική υγεία. Κάποιες από τις πιο δύσκολες μάχες είναι εκείνες που κανείς δεν βλέπει. Η ψυχική υγεία αφορά όλους μας και μπορεί να επηρεάσει τον καθένα, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ή τι κάνει στη ζωή του.
Στα 18 ή 19 σου χρόνια δεν σκέφτεσαι πραγματικά τι σημαίνει να χάνεις έναν άνθρωπο πολύ κοντινό σου, ούτε πόσο βαθιά μπορεί να επηρεαστεί κάποιος ψυχικά από τον πόνο. Αυτή η εμπειρία με διαμόρφωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή, τόσο ως αθλητή όσο και ως άνθρωπο. Γιατί όλοι μας περνάμε πράγματα για τα οποία συχνά δεν θέλουμε να μιλήσουμε.
Ήμουν περίπου 18 ετών, ταξιδεύαμε για έναν αγώνα μπάσκετ στο Οχάιο και πηγαίναμε στην προπόνηση όταν ο προπονητής μάς είπε να αφήσουμε τα κινητά στο λεωφορείο. Στα 18 σου φυσικά σκέφτεσαι «γιατί να μου λέει ο προπονητής τι να κάνω με το τηλέφωνό μου;». Μετά την προπόνηση, όμως, με πήρε στην άκρη και μου είπε να τηλεφωνήσω στον πατέρα μου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Πήρα τον πατέρα μου τηλέφωνο και δυσκολευόταν ακόμη και να βρει τις λέξεις για να μου πει ότι ο καλύτερός μου φίλος είχε βάλει τέλος στη ζωή του.
Ο φίλος μου, ο Μπράις, σήμαινε τα πάντα για μένα. Ήμασταν από εκείνα τα παιδιά που έκαναν τα πάντα μαζί. Πηγαίναμε στο πάρκο, παίζαμε μπάσκετ, περνούσαμε χρόνο ο ένας στο σπίτι του άλλου κάθε ευκαιρία που βρίσκαμε. Ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος, που ήθελε μόνο το καλό των ανθρώπων γύρω του.
Η πρώτη μου αντίδραση όταν άκουσα τα νέα ήταν σοκ και τεράστιος πόνος. Βρισκόμουν μακριά από το σπίτι και αποφάσισα να παίξω κανονικά στον αγώνα της επόμενης μέρας. Ήταν μια εμπειρία που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ. Ως αθλητής συνήθως συγκεντρώνεσαι στο παιχνίδι, «μπαίνεις στη ζώνη», όπως λένε. Εκείνη τη μέρα όμως δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Το μυαλό μου ήταν αλλού.
Μετά τον αγώνα γύρισα σπίτι και είδα τους γονείς και την οικογένειά του. Ήταν απίστευτα δύσκολο να σταθείς απέναντί τους και να προσπαθήσεις να πεις ο,τιδήποτε. Το σοκ ήταν τεράστιο. Είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο λίγες ώρες πριν δεχτώ εκείνο το τηλεφώνημα από τον πατέρα μου.
Το να χάνεις τον καλύτερό σου φίλο δεν έβγαζε κανένα νόημα.
Κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα για την ψυχική του κατάσταση. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ούτε στο εκατομμύριο ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ήταν κοινωνικός, έκανε τους άλλους να γελούν, αγαπούσε τη ζωή. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι: τι ήταν αυτό που τον οδήγησε εκεί; Γιατί δεν μίλησε; Γιατί δεν τον πλησίασε κάποιος; Όλες αυτές οι σκέψεις περνούν από το μυαλό σου όταν ο κόσμος σου καταρρέει.
Έπαιζε μπέιζμπολ. Πηγαίναμε μαζί στις προπονήσεις του και μετά ερχόταν στις δικές μου στο μπάσκετ. Πιέζαμε ο ένας τον άλλον να γίνουμε καλύτεροι, γιατί και οι δύο ονειρευόμασταν να φτάσουμε πέρα από το κολέγιο, ίσως και να γίνουμε επαγγελματίες αθλητές. Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που μου είπε ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Και όταν το ακούς αυτό από κάποιον τόσο κοντινό σου, σημαίνει πολλά.
Φυσικά όλοι οι αθλητές θέλουν να αποδίδουν καλά και υπάρχει πίεση να πετύχεις και να μην απογοητεύσεις τους συμπαίκτες σου. Όμως όλο αυτό μου έδωσε μια διαφορετική οπτική. Στο τέλος της ημέρας, είναι απλώς ένα παιχνίδι μπάσκετ ή μπέιζμπολ. Υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα στη ζωή.
Οι άνθρωποι έχουν αληθινές ζωές έξω από τον αθλητισμό. Έχουν προβλήματα, άγχος, προσωπικές μάχες. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος έξω από τα σπορ και πολλές φορές αυτό το ξεχνάμε. Πολλοί αθλητές συνδέουν την προσωπικότητα και την αξία τους αποκλειστικά με την απόδοσή τους, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολική πίεση και ανασφάλεια. Όμως η πίεση της καθημερινής ζωής είναι πολύ μεγαλύτερη από την πίεση ενός αγώνα.
Υπάρχει σκληράδα μέσα στο παιχνίδι, αλλά υπάρχει και μια διαφορετική μορφή δύναμης έξω από αυτό. Για μένα, πραγματική δύναμη είναι να κάνεις τις δύσκολες συζητήσεις που αποφεύγεις ή να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι. Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι.
Έχει μεγάλη σημασία να μιλάς όταν δεν αισθάνεσαι καλά, να εκφράζεις όσα κρατάς μέσα σου. Το να ανοιχτείς και να μοιραστείς τις δυσκολίες σου απαιτεί θάρρος, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να μιλούν μόνο για τις επιτυχίες τους. Για αυτό πιστεύω ότι το να ζητήσεις βοήθεια και να μιλήσεις ανοιχτά είναι μία από τις πιο δυνατές και γενναίες πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος.
