Μαρίν Λε Πεν, η γυναίκα που ήθελε να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας. Το προσπάθησε τρεις φορές, δεν τα κατάφερε και όπως όλα δείχνουν χάνεται και η ευκαιρία του 2027.
Για χρόνια η Μαρίν Λε Πεν παρουσιαζόταν ως η γυναίκα που θα έφερνε την ακροδεξιά στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Οι δημοσκοπήσεις την ευνοούσαν, η εικόνα της «εξευγενιζόταν», κι εκείνη όδευε με βήμα γοργό και αποφασιστικό προς την προεδρία της Γαλλίας. Όμως, αυτή τη φορά, το όνειρο της προεδρίας φαίνεται πως σβήνει οριστικά.
Η οριστική δικαστική απόφαση που αναμένεται μέσα στο καλοκαίρι του 2026 δεν είναι απλώς άλλη μία περιπέτεια για τη Λε Πεν. Είναι η στιγμή που η μακρόχρονη στρατηγική της καταρρέει με μαθηματική ακρίβεια. Μια καταδίκη δεν σημαίνει απλώς πλήγμα στο κύρος της, σημαίνει πολιτικό τέλος.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Λε Πεν δεν κινδυνεύει να χάσει από αντίπαλο, αλλά από το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο προσπάθησε να νομιμοποιηθεί.
Χθες (03.02.2026) ο γενικός εισαγγελέας του Παρισιού πρότεινε την επικύρωση των πρωτόδικων ποινών που επιβλήθηκαν στη Μαρίν Λε Πεν, στο πλαίσιο της υπόθεσης εικονικής απασχόλησης στελεχών του κόμματός της στο Ευρωκοινοβούλιο την περίοδο 2004–2026. Μεταξύ των ποινών περιλαμβάνεται και πενταετής στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι.
Η τελική απόφαση για την ηγέτιδα της ακροδεξιάς αναμένεται από το Εφετείο Παρισιού λίγο πριν από το καλοκαίρι του 2026.
Εφόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο διατηρήσει την πρωτόδικη καταδίκη και 5ετή στέρηση εκλογιμότητας, η Λε Πεν δεν θα μπορεί να θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2027. Αν, αντίθετα, της επιβληθεί στέρηση το πολύ δύο ετών, θα διατηρήσει το δικαίωμα διεκδίκησης της προεδρίας της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Τα δύο σενάρια ενόψει της απόφασης:
- Πενταετής στέρηση: Αποκλεισμός από την κούρσα του 2027.
- Έως διετής στέρηση: Διατηρείται η δυνατότητα υποψηφιότητας για την προεδρία της Γαλλίας
Η πρωτόδικη απόφαση και η οριστική καταδίκη που ακυρώνει το αφήγημα
Τον περασμένο Μάρτιο, το δικαστήριο του Παρισιού απαγόρευσε στη Μαρίν Λε Πεν να διεκδικήσει δημόσια αξιώματα για 5 χρόνια, σε μια απόφαση με άμεση ισχύ.
Όλοι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι που εμπλέκονται στην υπόθεση υπεξαίρεσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδικάστηκαν σε στέρηση του εκλέγεσθαι.
Πρωτόδικα είχε επιβληθεί πρόστιμο και στο κόμμα, τον «Εθνικό Συναγερμό», ύψους 2 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων το 1 εκατ. ευρώ είναι δεσμευτικό. Η Μαρίν Λε Πεν και 8 ευρωβουλευτές κρίθηκαν ένοχοι για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου.
Οι 12 βοηθοί που δικάστηκαν μαζί τους κρίθηκαν επίσης ένοχοι για αποδοχή κλοπιμαίων. Το δικαστήριο εκτίμησε ότι η συνολική ζημία ανήλθε σε 2,9 εκατομμύρια ευρώ, «βάζοντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να πληρώνει για ανθρώπους που στην πραγματικότητα εργάζονταν για το κόμμα».
Η ηγέτιδα της γαλλικής ακροδεξιάς και οι 25 συγκατηγορούμενοί της ήταν αντιμέτωποι με την κατηγορία ότι υπεξαίρεσαν 4,6 εκατομμύρια ευρώ από πόρους που διέθεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επί σειρά ετών για τη χρηματοδότηση του κόμματος και του προσωπικού του.
Το δικαστήριο απέκλεισε το ενδεχόμενο διοικητικού λάθους: «Πρόκειται για κατάχρηση ενός συστήματος που θεσπίστηκε για να ελαφρύνει τα βάρη του κόμματος».
Ο πρόεδρος του δικαστηρίου διευκρίνισε ότι το ποσό της υπεξαίρεσης που αφορά την ίδια την Λε Πεν ανέρχεται σε 474.000 ευρώ, για τις θέσεις τεσσάρων βοηθών στην Ευρωβουλή.
Η Μαρίν Λε Πεν έχτισε την πολιτική της πορεία πάνω σε ένα διπλό αφήγημα: από τη μία, την «αντισυστημική» ηγέτιδα που πολεμά το κατεστημένο, από την άλλη, τη σοβαρή πολιτικό που σέβεται τους θεσμούς και διεκδικεί την εξουσία μέσα από αυτούς. Η επερχόμενη οριστική καταδίκη ακυρώνει και τα δύο.
Θεσμικά, μια τέτοια εξέλιξη δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών. Δεν υπάρχει «επιστροφή». Το όνειρο της προεδρίας δεν αναβάλλεται – ακυρώνεται. Και μαζί του, ακυρώνεται και η μεγάλη υπόσχεση της οικογένειας Λε Πεν, να φτάσει το επίθετο κάποτε στην κορυφή της γαλλικής εξουσίας.
Ο Μπαρντελά και ο μύθος του άφθαρτου διαδόχου
Το προφανές ερώτημα είναι ποιος έρχεται μετά. Για καιρό, η απάντηση έμοιαζε εύκολη και προφανής: ο Ζορντάν Μπαρντελά. Το «πουλέν» της Λε Πεν, είχε όλο το πακέτο. Νέος, όμορφος, επικοινωνιακός, χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος – τουλάχιστον φαινομενικά. Όμως αυτή η εικόνα ραγίζει επικίνδυνα.
Ο Μπαρντελά δεν είναι τόσο αποστασιοποιημένος από τις ίδιες υποθέσεις όσο θα ήθελε να πιστεύει το κόμμα του. Είναι πολιτικά δεμένος με τη Λε Πεν, προϊόν της ίδιας μηχανής και το κυριότερο εκτεθειμένος στο ίδιο τοξικό περιβάλλον που τώρα καταρρέει.
Ουσιστικά, δεν ενσαρκώνει κάτι το «νέο», είναι η συνέχεια του παλιού με πιο φρέσκο πρόσωπο.
Και σε μια περίοδο που το κόμμα χρειάζεται ριζική αποσύνδεση από δικαστικές σκιές και οικογενειακά βαρίδια, αυτό μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.
Η ώρα της Μαριόν Μαρεσάλ
Και τότε, σχεδόν αθόρυβα αλλά καθόλου τυχαία, επανέρχεται στο προσκήνιο η Μαριόν Μαρεσάλ. Η «δόλια ανιψιά», όπως τη χαρακτήρισαν πολλοί στο εσωτερικό της οικογένειας.
Εκείνη που αρνήθηκε το επώνυμό της, αποχώρησε από το Εθνικό Μέτωπο και από την πολιτική σκηνή της Γαλλίας, περίμενε καρτερικά, αναδιπλώθηκε και κάνει δυναμικό comeback.
Η Μαρεσάλ έχει κάτι που δεν έχουν ούτε η θεία της ούτε ο εκλεκτός της: σχετική πολιτική καθαρότητα από τις τρέχουσες δικαστικές υποθέσεις και σαφές, σκληρό ιδεολογικό στίγμα.
Η ευρωβουλευτής της άκρας δεξιάς Μαριόν Μαρεσάλ προκάλεσε αντιδράσεις χαρακτηρίζοντας «ατυχή συμβάντα» τους θανάτους δύο ανθρώπων που δολοφονήθηκαν από πράκτορες της ICE στη Μινεάπολη.
Μιλώντας στο France Inter, δήλωσε πως «δεν έχει αλλάξει» τη στάση της απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι μοιράζονται «κοινές μάχες» ενάντια στη μετανάστευση, την ανασφάλεια, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και τον «wokισμό».
Αναφερόμενη στους δύο θανάτους στη Μινεάπολη μέσα σε τρεις εβδομάδες -της Ρενέ Γκουντ και του Άλεξ Πρέτι – απέδωσε τα περιστατικά σε «μαχητικά μέλη της άκρας αριστεράς που παρεμβάλλονται στη δράση της αστυνομίας», επιμένοντας ότι «δεν είναι εδώ για να αστυνομεύσει την αμερικανική αστυνομία».
Η Μαρεσάλ βρέθηκε στο στούντιο με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας της «Αν αισθάνεσαι Λεπέν» («Si tu te sens Le Pen», εκδ. Fayard).
Υπερασπίστηκε τον παππού της, Ζαν Μαρί Λεπέν, υποστηρίζοντας ότι ήδη από τη δεκαετία του ’80 ήταν «ο πρώτος, αν όχι ο μόνος» που μίλησε για ζητήματα όπως η μετανάστευση, ο «εξισλαμισμός», η παγκοσμιοποίηση, η αποβιομηχάνιση και η απώλεια κυριαρχίας.
Η ευρωβουλευτής, που εξελέγη με το ακροδεξιό κόμμα του Ερίκ Ζεμούρ «Ανακατάκτηση» πριν επιστρέψει προς τον Εθνικό Συναγερμό, έσπευσε να διευξρινίσει ότι το βιβλίο της «δεν αποτελεί προαναγγελία υποψηφιότητας» για τις προεδρικές εκλογές του 2027.
Εξέφρασε την ελπίδα ότι υποψήφια για την προεδρία της Γαλλίας θα είναι η Μαρίν Λε Πεν αλλά άφησε και μια πόρτα ανοιχτή: «Ό,τι κι αν συμβεί, θα κάνουμε την προεκλογική εκστρατεία όλοι μαζί», κατέληξε…
Αυτό που διαφαίνεται δεν είναι το τέλος της γαλλικής ακροδεξιάς, αλλά το τέλος της Λε Πεν και της εποχής της όπως τη γνωρίσαμε.
Το όνομα Λε Πεν δεν φεύγει από την πολιτική σκηνή, ίσως όμως αλλάζει χέρια.
