Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Νίκος Φραγκούλης:
Για την ανάγκη που έφερε τη δημιουργία του συλλόγου και πώς αυτός εξελίσσεται: «Η ανάγκη που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του συλλόγου ήταν το μπασκετικό “κενό” που υπήρχε στην περιοχή. Υπήρχαν αθλητικές δραστηριότητες όπως η πάλη, το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ και δεν υπήρχε το μπάσκετ, ενώ διαθέτουμε σαν περιοχή και κλειστό γήπεδο χωρίς να αξιοποιείται. Οπότε, κάποιοι γονείς που ήθελαν να φέρουν τα παιδιά τους στο συγκεκριμένο άθλημα, επικοινώνησαν μαζί μου, που με ήξεραν από τη θητεία μου σε άλλες ομάδες της περιοχής της Βοιωτίας, και μου είπαν ότι θέλουν να δημιουργήσουν έναν μπασκετικό πυρήνα στην περιοχή του Αυλώνα. Τα βάλαμε, λοιπόν, κάτω όλοι μαζί και ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε ένα πλάνο και να παραγγέλνουμε προπονητικό υλικό. Πλέον βρεθήκαμε να έχουμε υλικό που θα το ζήλευαν πολλοί. Τελικά, στην πρώτη μας χρονιά καταφέραμε και μαζέψαμε πάνω από 50 παιδιά, νούμερο το οποίο ελπίζουμε να διατηρηθεί σε αυτά τα επίπεδα.
Η πρώτη χρονιά ήταν εντελώς πειραματική, με παιδιά που δεν είχαν καμία σχέση με το άθλημα, ξεκινώντας από το μηδέν. Πλέον είμαστε στο τρίτο έτος και προσπαθούμε να μπούμε σε κάποια αναπτυξιακά προγράμματα της Ομοσπονδίας, στο U11 πιο συγκεκριμένα. Πέρυσι, καταφέραμε και για πρώτη φορά να κατεβάσουμε αντρικό τμήμα, το οποίο ήταν ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα».
Για την παρουσία ομάδας τα παλαιότερα χρόνια στην περιοχή: «Απ’ ό,τι μάθαμε, υπήρξε παλαιότερα μια ομάδα, προ δεκαπενταετίας, όταν πρωτοφτιάχτηκε το γήπεδο, αλλά υπολειτούργησε και από τότε το γήπεδο ήταν ελεύθερο. Ωστόσο, να πούμε ότι δεν έχουν καμία σχέση οι δύο σύλλογοι. Αυτό που κάνουμε είναι κάτι καινούργιο και δεν αποτελεί αναγέννηση της παλιάς ομάδας».
Για τα τμήματα που λειτουργεί ο σύλλογος: «Αυτήν τη στιγμή δεν έχουμε παιδικό-εφηβικό, έχουμε κάποια παιδιά αυτών των ηλικιών που θα συμμετέχουν στο ανδρικό. Τα παιδιά που είναι πιο μεγάλα και έχουν μια αθλητική παιδεία χρόνων προτίμησαν να συνεχίσουν να διεκδικούν κάτι μέσα από το Σχηματάρι. Οπότε, θα κατεβάσουμε τμήμα στο U12 και το U11. Σιγά-σιγά θέλουμε αυτά τα παιδιά να γίνουν ένα γκρουπ, ν’ αποκτήσουν μια χημεία και να δείξουν κάτι πολύ καλό στο μέλλον».
Για το γηπεδικό: «Όλα τα τμήματά μας λειτουργούν μόνο μέσα στο Κλειστό. Όταν ξεκινήσαμε είχαμε κάποιες αντιδράσεις από τμήματα άλλων αθλημάτων που είχαν συνηθίσει να κάνουν προπόνηση μέσα στο Κλειστό του μπάσκετ. Ευτυχώς, είχαμε και την αρωγή του δήμου και λύθηκαν αυτά τα ζητήματα. Είχε ακουστεί ότι θ’ ασχοληθούμε με την ομάδα για δύο χρόνια και μετά θα φύγουμε, αλλά έχουμε αποδείξει μέσα από τον χρόνο ότι δε δημιουργήσαμε έναν “κομήτη” αλλά κάτι που θέλουμε να μείνει».
Για τις εντυπώσεις των ομάδων που έρχονται να παίξουν στην έδρα της ομάδας: «Προσπαθούμε σε κάθε παιχνίδι να είμαστε φιλόξενοι. Η χαρά που παίρναμε πέρυσι από ανθρώπους που ερχόντουσαν εδώ και έλεγαν “Μπράβο” για το τι έχουμε φτιάξει ήταν πολύ μεγάλη. Προσπαθούμε μέσα από τους αγώνες να προσεγγίσουμε κόσμο στο γήπεδο δημιουργώντας ωραία event».
Για την ανταπόκριση απ’ την τοπική κοινωνία: «Βλέπουμε τους γονείς να το “αγκαλιάζουν”, να φέρνουν και φίλους γονείς ν’ ακολουθήσουν το δικό τους εγχείρημα. Θέλουμε και με το άνοιγμα των σχολείων να πάρουμε μια άδεια μέσω της ΕΟΚ για να μιλήσουμε και να τους δείξουμε τα βασικά, μήπως και προσελκύσουμε ακόμα περισσότερα παιδάκια έτσι. Τα βασικό μας μέλημα είναι αυτό, να κάνουμε περισσότερο κόσμο να γνωρίσει και να αγαπήσει το άθλημα».
