Θέατρο της Κούκλας: Όταν η τέχνη γίνεται οικογενειακή υπόθεση

Σε ένα μικρό θεατράκι, στο κέντρο της Αθήνας, σε μία πολύβουη γειτονιά στα Κάτω Πατήσια, ανεβαίνει για λίγες μόνον παραστάσεις το έργο «Βαβυλωνία» με μία ομάδα υπέροχων ηθοποιών, που όμως έχουν μία ιδιαιτερότητα. Είναι κούκλες! Φτιαγμένες με δεξιοτεχνία και πολύ μεράκι από τα χέρια του Τάκη Σαρρή, εμπνευστή και δημιουργού τού «Θέατρο της Κούκλας», που σε πείσμα των καιρών και των αλλαγών στο πέρασμα του χρόνου παραμένει στην Ψαρουδάκη 34, υπηρετώντας την πανάρχαια και σύνθετη τέχνη του κουκλοθεάτρου.

Όταν η τέχνη γίνεται οικογενειακή υπόθεση

Μόνος; Μα όχι. Σχεδόν από την αρχή συνοδοιπόρος σε αυτήν την προσπάθεια η σύντροφος της ζωής του Μίνα (πρώην κοινωνική λειτουργός) και αργότερα η κόρη του Σοφία. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε, καθώς όπως θα πει η Σοφία Σαρρή μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μεγάλωσε μέσα «σε μία οικογένεια με πάθος για δημιουργία».

Η Σοφία Σαρρή είναι κουκλοπαίκτρια: μία μεγάλη πρόκληση αφού οι κινήσεις της κούκλας πρέπει να ακολουθούν «τη φωνή και τη χρώμα της». «Εμείς οι κουκλοπαίκτες “υπηρετούμε” την κούκλα, διότι αυτή είναι ο πρωταγωνιστής», θα σημειώσει.

Έχοντας αφήσει στην άκρη τη γεωπονική μετά από τόσα χρόνια σπουδές για χάρη του θεάτρου, θα αφήσει και την ηθοποιία, καθώς επηρεασμένος από το αμερικανικό «Βread and Puppet Theatre», ο Τάκης Σαρρής θα αφοσιωθεί στο κουκλοθέατρο.

Ο αυτοδίδακτος «μαέστρος»

Ο ίδιος αυτοδίδακτος, θα φτιάξει την πρώτη του κούκλα και θα ιδρύσει τον «Κουκλοθίασο – Το Κόσκινο» το 1978, που λίγα χρόνια αργότερα θα μετονομαστεί σε «Θέατρο της Κούκλας».

Τεχνίτης κούκλας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, κατασκευαστής σκηνικών, κουκλοπαίχτης… «Είναι ο μαέστρος. Είναι πίσω από όλες τις διαδικασίες που αφορούν στο ανέβασμα μιας παράστασης», θα πει η Σοφία Σαρρή.

Ο Καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν

Στο «σανίδι» του μικρού θεάτρου, σχεδόν 50 χρόνια τώρα, έχουν δοθεί παραστάσεις και παραστάσεις. Από τον «Καλό άνθρωπο του Σε Τσουάν» του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, «Το αηδόνι του αυτοκράτορα», «Ο Ευτίκος συναντάει τον Πινόκιο», «Το σκούπες, βούρτσες και πινέλα», «Μα…είμαι μία αρκούδα», μέχρι και τα «Τρία γουρουνάκια».

Ειδικά για το τελευταίο η κυρία Σαρρή θα πει ότι δεν πίστευαν στην αρχή ότι το κλασικό παραμύθι θα μπορούσε να έχει απήχηση, αλλά εν τέλει παιζόταν για 25 χρόνια…«και όλοι περίμεναν πότε θα βγει ο κακός ο λύκος».

Αφού αναφέρει ότι για κάποιες παραστάσεις τους μουσική είχε γράψει και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, η Σοφία Σαρρή σημειώνει ότι «το μεγάλο όνειρο και ταυτόχρονα το πιο δύσκολο εγχείρημα του πατέρα μου ήταν να κάνει το θεατρικό τής Βαβυλωνίας». Μία παράσταση που απευθύνεται σε ενήλικο κοινό, καθώς οι πολλές τοπικές διάλεκτοι που ακούγονται είναι δύσκολες για το μικρό ηλικιακά κοινό.

Η ίδια, αφού θα διευκρινίσει πως στο εξωτερικό έχει απήχηση το κουκλοθέατρο για ενήλικες, σημειώνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ότι τέτοιου είδους παραστάσεις κερδίζουν και το ενδιαφέρον «των μεγαλυτέρων, καθώς είναι σαν να ξυπνά το παιδί μέσα τους».

Τα παιδιά καταλαβαίνουν το αυθεντικό και το πηγαίο

Και τα παιδιά, πώς αντιδρούν; Ειδικά τα παιδιά σήμερα που μεγαλώνουν σε μία ψηφιακή εποχή;

«Τα παιδιά είναι παιδιά», τονίζει η Σοφία Σαρρή. «Τα παιδιά μπαίνουν μέσα στη σύμβαση της παράστασης, συνομιλούν με την κούκλα και θέλουν να πιστεύουν ότι αυτή η συνθήκη υπάρχει, ότι μιλά, ότι είναι ζωντανή. Εξ ου και η απορία μετά “μα γιατί δεν μιλά;”. Δεν θέλουν να βγουν από τη σύμβαση…», αναφέρει.

«Κι όμως το παιδί καταλαβαίνει αν κάτι είναι αυθεντικό και πηγαίο. Βέβαια σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν και οι προσλαμβάνουσες που έχει μέσα από το σπίτι, την οικογένειά του», προσθέτει.

Πριν την πανδημία, το «Θέατρο της Κούκλας» το επισκέπτονταν, τακτικά, σχολεία. Μετά αυτό ατόνησε, όμως η οικογένεια Σαρρή δίνει παραστάσεις όταν τους καλούν σε σχολικούς χώρους. Ωστόσο, «δεν είναι το ίδιο. Άλλο να βρίσκεται το παιδί σε έναν χώρο, να βλέπει τα φώτα να χαμηλώνουν, να ακούγεται το κουδουνάκι της παράστασης…κι άλλο να βλέπει μια παράσταση σε έναν γνώριμο χώρο», σημειώνει.

Η Σοφία Σαρρή πιστεύει πολύ στο κουκλοθέατρο αλλά και στο μέλλον αυτής της τέχνης «γιατί πάντα θα αναζητούμε το πάθος και τη δημιουργία» – και για την ίδια «η δημιουργία έχει διάρκεια στο χρόνο».

Η γιορτή του κουκλοθεάτρου

Σήμερα 21 Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Κουκλοθεάτρου, που θεσπίστηκε από την Διεθνή Ένωση Κουκλοθέατρου (UNIMA, Union International de la Marionnette), με σκοπό να αναδειχθεί αυτή η πανάρχαια δραματική τέχνη.

Τα μέλη του Ελληνικού Κέντρου Κουκλοθεάτρου Unima Hellas, επίσημο μέλος της Unima γιορτάζουν την παγκόσμια ημέρα κουκλοθεάτρου στην Πλατεία Πρωτομαγιάς στο Πεδίον του Άρεως.

Από τις 5:00 το απόγευμα έως το βράδυ με μια χούφτα χειροποίητων παραστάσεων με διαφορετικές τεχνικές κουκλοθεάτρου μικρής και μεγάλης κλίμακας, υπό το γενικό τίτλο «Εγκληματική Αλλαγή», οι ονειροπόλοι καλλιτέχνες καλούν το κοινό να τους ακολουθήσει σε δρόμους ποιητικούς, αστείους αλλά και δύσκολους. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η γιορτή απευθύνεται σε άτομα κάθε ηλικίας.