Οι δηλώσεις του Τάισον Γουόρντ:
Πως νιώθεις που θα αντιμετωπίσεις για πρώτη φορά την παλιά σου ομάδα στο γήπεδο που μεγαλουργήσατε; Το έχεις συνειδητοποιήσει; «Ναι το έχω συνειδητοποιήσει. Η πρώτη φορά που έπαιξα ως αντίπαλος της Παρί στο ΣΕΦ ήταν πολύ συγκινητική, οπότε η δεύτερη φορά στο “Adidas Arena” θα είναι σίγουρα ακόμη πιο συγκινητική. Πρώτη φορά θα βρεθώ ξανά εκεί από τότε που κερδίσαμε το πρωτάθλημα, οπότε περιμένω πως θα με κατακλύσουν τα συναισθήματα. Θα προσπαθήσω, όμως, να το απολαύσω. Προφανώς πηγαίνω εκεί για να κάνω τη δουλειά μου και είναι σημαντικό να το έχω και αυτό στο μυαλό μου, αλλά ταυτόχρονα και να μπορέσω να απολαύσω την στιγμή».
Ανυπομονείς να συναντήσεις παλιούς φίλους; «Ναι, φυσικά. Όταν χτίζεις κάτι μαζί με άλλους ανθρώπους δημιουργούνται φιλίες που κρατούν για πολύ καιρό, αν όχι για μια ζωή. Ακόμα υπάρχουν παιδιά που είναι μέρος του προγράμματος εκεί. Είναι πολύ ωραίο να ξέρω ότι τώρα που θα επιστρέψω θα δω γνώριμα πρόσωπα. Και αυτό το κάνει λίγο πιο νοσταλγικό, γιατί ξέρεις ότι στην άλλη πλευρά κάποτε ήμασταν εμείς μαζί».
Με ποιον συμπαίκτη σου ήσουν πιο κοντά; «Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν πιο κοντά σε έναν μόνο άνθρωπο. Στην αρχή ίσως με τον Leon (Kratzer), γιατί εγώ, ο Leon και ο Michael (Kessens) ήμασταν ήδη μαζί στη Βόννη. Μετά ήρθαν οι υπόλοιποι. Οπότε οι πιο μακροχρόνιες σχέσεις είναι με τον Mike και τον Leon, αν και πραγματικά όλοι όσοι ήταν στο ρόστερ είναι σαν αδέρφια μου. Ακόμα κι αν παίξαμε μόνο έναν χρόνο μαζί. Κάθε φορά που βρισκόμαστε είναι σαν να μην πέρασε καθόλου χρόνος».
Σου έχει στείλει ήδη μήνυμα κάποιος πρώην συμπαίκτης; «Ναι, μιλάμε. Μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα. Μίλησα ήδη με τον Seba (Herrera). Τον ρώτησα τι θα κάνουμε μετά τον αγώνα, αν θα πάμε να φάμε κάπου. Είναι ωραίο να επιστρέφεις και να θυμάσαι τις στιγμές. Με τον Leon, τον DC (Hommes) και όλους αυτούς κρατάμε επαφή. Μιλάμε πότε-πότε, για τις επιτυχίες μας. Υπάρχει πάντα αγάπη, είτε μιλάμε κάθε μέρα είτε όχι. Όταν βρισκόμαστε, είναι σαν οικογένεια».
Ποιο ήταν το μυστικό εκείνης της τόσο επιτυχημένης ομάδας; «Θα έλεγα οι χαρακτήρες που είχαμε. Χτίσαμε κάτι πριν ακόμη έρθουμε στο Παρίσι και ήμασταν αρκετά τυχεροί και ευλογημένοι ώστε να συγκεντρωθούμε όλοι και να έρθουμε εδώ. Πολλοί παίκτες ήρθαμε από την Τέλεκομ Βόνης και φυσικά και το προπονητικό επιτελείο. Ήμασταν γνώριμα πρόσωπα, σε ένα νέο μέρος. Ήταν και η πρώτη μας εμπειρία έξω από τα σύνορα της Γερμανίας. Βασικά ζήσαμε πολλές «πρώτες φορές» μαζί: πρώτα πρωταθλήματα, δεύτερα πρωταθλήματα, τα πάντα. Γι’ αυτό είναι πολύ ιδιαίτερο να ξέρεις ότι όλο αυτό ξεκίνησε παλιά και ότι το τελικό αποτέλεσμα υπάρχει ακόμα και συνεχίζει να ανθίζει».
Έζησες πολλές και μεγάλες επιτυχίες ως μέλος της Παρί. Ποια ξεχωρίζεις; «Νομίζω η κορυφαία στιγμή ήταν πέρσι. Μετά την πορεία στην EuroLeague, όπου στην πρώτη μας χρόνια φτάσαμε στα playoffs και στη συνέχεια κερδίσαμε τους τελικούς του γαλλικού πρωταθλήματος. Ήταν πολύ ιδιαίτερο για εμάς γιατί δεν είχαμε ξανακερδίσει εγχώριο τίτλο. Ήταν το τελευταίο πράγμα που μας έλειπε για να ολοκληρωθεί η αποστολή. Είχαμε κερδίσει κάτι σε όποια διοργάνωση κι αν είχαμε λάβει μέρος και ξέραμε ότι σύντομα όλοι θα ακολουθούσαμε διαφορετικούς δρόμους. Ήταν σαν ένας αποχαιρετισμός. Σαν σε ταινία, όπου στο τέλος όλοι παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Η τελευταία μεγάλη στιγμή μαζί. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι που έμειναν…. Υπάρχουν ακόμα κομμάτια από εμάς μέσα στην ομάδα, είτε ήταν μαζί μας για ένα, δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια. Πάντα υπάρχει κάποιος που έχει αυτή την εμπειρία».
Το Παρίσι είναι μία από τις πιο όμορφες πόλεις της Ευρώπης. Θέλω να μας πεις τις πρώτες σου εντυπώσεις όταν ήρθες εδώ. Πως ένιωσες; «Ειλικρινά, στην αρχή δεν ερωτεύτηκα την πόλη όπως όλοι οι άλλοι. Αλλά όταν άρχισα να τη γνωρίζω καλύτερα, να περπατάω και να τη βλέπω πραγματικά όπως είναι, κατάλαβα ότι είναι μία από τις καλύτερες πόλεις στις οποίες έχω ζήσει. Αν γνωρίσεις πραγματικά αυτό το μέρος, είναι απίστευτο. Σου δίνει αμέτρητες ευκαιρίες να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν είχες φανταστεί. Αυτό το μέρος σημαίνει πολλά για μένα και είναι πάντα ωραίο να θυμάμαι τις εμπειρίες που έζησα εδώ».
Τι σου λείπει περισσότερο από την πόλη και τι από την ομάδα του Παρισιού; «Σίγουρα ο τρόπος ζωής. Είναι πολύ γρήγορος, πολύ ζωντανός ρυθμός, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι και πολύ ήρεμος. Μπορείς να βρεις ομορφιά μέσα στην πόλη. Από την ομάδα, μου λείπουν τα ‘αδέρφια’ μου με τα οποία έπαιξα. Οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκα αυτά τα χρόνια. Δεν μπορώ να τους ξεχάσω ποτέ. Μου λείπει πολύ και η ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια. Και εδώ στον Ολυμπιακό έχουμε πολύ καλή ατμόσφαιρα, αλλά είναι διαφορετικό, γιατί εκεί ήμασταν παιδιά που παίζαμε μαζί για τέσσερα χρόνια».
Πως περιμένεις να σε υποδεχθούν οι φίλαθλοι της Παρί; «Αγάπη και ενέργεια. Είναι πολύ δυνατός κόσμος όταν παίρνει μπρος. Περιμένω γεμάτο γήπεδο. Περιμένω και τους δικούς μας φιλάθλους. Και περιμένω να έχει πολύ θόρυβο εκεί μέσα. Είναι Ολυμπιακός εναντίον Παρισιού: μια ομάδα με πολύ γρήγορο ρυθμό απέναντι σε ένα πιο κλασικό μπάσκετ. Είναι σύγκρουση δύο διαφορετικών στιλ και ο κόσμος λατρεύει να βλέπει τέτοια παιχνίδια».
Θα νιώσεις άβολα αν «πληγώσεις» με την εμφάνισή σου την παλιά σου ομάδα; «Όχι. Είναι η δουλειά μου. Δεν θα ήθελα ποτέ να δείξω ασέβεια, αλλά φυσικά θέλω να παίξω καλά. Θεωρώ ότι θα ήταν ασέβεια να κρατηθώ πίσω. Δίνω πάντα το 100% μου, ανεξάρτητα από το πού παίζω και ποια είναι η ιστορία που έχουμε μεταξύ μας. Δεν θέλω ποτέ να πω ότι ‘εκείνη τη φορά δεν έπαιξα στο 100%’. Αυτό δεν είμαι εγώ. Μπορούν να μου δώσουν την αγάπη τους, αλλά και τον θυμό τους, γιατί στο τέλος της ημέρας είμαστε αντίπαλοι και έχουμε μια δουλειά να κάνουμε. Και αυτό ακριβώς θα κάνουμε».
Επιμέλεια: Γιάννης Ροζής
