Furious: Θύμα, θύτης και δικαιοσύνη ένα και το αυτό!

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον κυνηγό και το θήραμα, ακόμα όμως λεπτότερη ανάμεσα στην ανάγκη για δικαιοσύνη και την επιθυμία για εκδίκηση. Το «Furious», η σειρά της Elizabeth «Liz» Meriwether για το Hulu, ξεκινά από μια φαινομενικά γνώριμη τηλεοπτική συνθήκη (μια πράκτορας του FBI καταδιώκει μια serial killer) για να ανατρέψει σταδιακά τη βεβαιότητα γύρω από το ποια από τις δύο γυναίκες βρίσκεται στη «σωστή» πλευρά της ιστορίας.

Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 27 Ιουλίου 2026 και αποτελεί μια πολύ ελεύθερη απόδοση της «Μαύρης Χήρας» του 1987, της ταινίας του Bob Rafelson με τις Debra Winger και Theresa Russell. 

Στη νέα εκδοχή, η Emmy Rossum υποδύεται την Alice Black, μια πράκτορα του FBI που αναζητά την Catherine, μια μυστηριώδη κατά συρροή δολοφόνο την οποία ερμηνεύει η Lola Petticrew. Όσο όμως η μία πλησιάζει την άλλη, οι σαφείς διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη δικαιοσύνη, την κακοποίηση, το τραύμα και την εκδίκηση αρχίζουν να εξαφανίζονται. 

Το πείραμα μοιάζει επιτυχημένο καθώς οι μη πληρωμένοι tiktokers (δηλαδή αυτοί που δεν κάνουν δημοσιεύσεις επι παραγγελια) παραληρούν: μετά την πρώτη σεζόν των οκτώ επεισοδίων, το Hulu ανανέωσε ήδη το «Furious» για δεύτερη σεζόν, ένδειξη ότι… μπορεί να ξεχειλώσει και άλλο η ιστορία. 

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η οποία παραχωρήθηκε στο Moviefone, η δημιουργός Liz Meriwether, η Emmy Rossum και η Lola Petticrew μιλούν για εκείνο που κρύβεται πίσω από το αστυνομικό περίβλημα της σειράς: δύο γυναίκες σημαδεμένες από τη βία, την έννοια του «τέλειου θύματος», την ηθική γκρίζα ζώνη στην οποία κινείται η Catherine και την προσπάθεια να δοθεί αξιοπρέπεια ακόμη και σε έναν χαρακτήρα του οποίου οι πράξεις είναι αδύνατον να δικαιολογηθούν εύκολα.

[Πηγή συνέντευξης: Moviefone]

Moviefone: Liz, ας ξεκινήσουμε από τις δυσκολίες που είχε η ανάπτυξη της σειράς. Πώς προσεγγίσατε τη διασκευή του αρχικού υλικού και τη δημιουργία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου;

Liz Meriwether: Βασίζεται αρκετά ελεύθερα στην ταινία «Black Widow» του 1987, με τις Debra Winger και Theresa Russell. Εκείνη η ταινία μοιάζει σχεδόν με ένα κινηματογραφικό ποίημα, με όμορφες, στιλιζαρισμένες σκηνές και πολύ ενδιαφέρουσες ερμηνείες.

Αυτό που πραγματικά με τράβηξε ήταν ένα παράξενο κομμάτι της ταινίας, όπου η Theresa Russell και η Debra Winger (μια γυναίκα serial killer και μια πράκτορας του FBI που την καταδιώκει σε όλη την ταινία) καταλήγουν να περνούν απλώς χρόνο μαζί σε μια παραλία, και μάλιστα για ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ιστορίας.

Ήταν τόσο αλλόκοτο και παράξενο, αλλά ταυτόχρονα τόσο συναισθηματικά δυνατό, γιατί αισθάνθηκα ότι, κατά βάθος, πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών που δεν μπορούν πραγματικά να συνδεθούν με τους ανθρώπους σε άλλες πλευρές της ζωής τους, αλλά καταφέρνουν να συνδεθούν μεταξύ τους. Αυτό ήταν που με τράβηξε στην ταινία και σε αυτό το πρότζεκτ.

Στη συνέχεια, καθώς άρχισα να ερευνώ τις γυναίκες κατά συρροή δολοφόνους και να ψάχνω περισσότερο ποιο είναι ιστορικά το υπόβαθρό τους, διαπίστωσα ότι σχεδόν πάντα υπάρχει βία στο παρελθόν τους. Είναι θύματα βίας και στη συνέχεια αρχίζουν οι ίδιες να ασκούν βία.

Νομίζω ότι αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της σειράς: αυτοί οι κύκλοι της βίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις γυναίκες.

Αυτό με οδήγησε σε αυτή την επαναπροσέγγιση της Catherine, ως ενός ανθρώπου με τραυματικό παρελθόν, που έχει πάρει την απόφαση να χρησιμοποιήσει τη βία ως απάντηση, ενώ παράλληλα αναζητά τη μνήμη της, τα κομμάτια εκείνα που λείπουν από αυτή.

Έτσι, το μυστήριο της σειράς αρχίζει να αφορά περισσότερο τους ίδιους τους χαρακτήρες. Είναι σχεδόν σαν η serial killer να προσπαθεί να ανακαλύψει τι της συνέβη. Στο τέλος της ημέρας, είναι μια κατά συρροή δολοφόνος που προσπαθεί να καταλάβει γιατί έγινε κατά συρροή δολοφόνος.

Κάπως έτσι άρχισε να με ενδιαφέρει πραγματικά η ψυχολογία αυτών των δύο γυναικών.

Moviefone: Emmy, πρόκειται για έναν εξαιρετικά σύνθετο χαρακτήρα και, νομίζω, για έναν ρόλο που σου ταιριάζει ιδιαίτερα. Το αντιλήφθηκες από την πρώτη στιγμή; Και πώς ήταν να εξερευνάς όλα αυτά τα συναισθήματα μπροστά στην κάμερα;

Emmy Rossum: Ήταν ένα δώρο. Καταρχάς, ως ηθοποιός ξεκινάς πάντα από αυτό που υπάρχει στη σελίδα. Η Liz έχει μια πραγματική ικανότητα να αποτυπώνει με ακρίβεια συγκεκριμένες πτυχές της ανθρώπινης φύσης, με έναν τρόπο που σε κάνει αμέσως να αισθάνεσαι έλξη για έναν χαρακτήρα. Δεν φοβάται να μας δείξει εκείνες τις πλευρές των ανθρώπων που μπορεί να είναι τρομακτικές.

Νομίζω ότι κάθε φορά που συναντώ έναν χαρακτήρα τον οποίο δεν κατανοώ απόλυτα ή κάτι που αγγίζει και ανακινεί κάτι μέσα μου (ή ακόμη κάτι που με κάνει να φοβάμαι ότι θα πρέπει να πάω στο γύρισμα και να το πραγματοποιήσω) αυτό μου λέει κάτι. Μου λέει ότι πρέπει να ανοιχτώ και να σκάψω μέσα μου, να χρησιμοποιήσω ακόμη και εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μου που ίσως φοβάμαι να μοιραστώ.

Επομένως, θεωρώ ότι πρόκειται για μια απίστευτα πολυεπίπεδη ευκαιρία να εμβαθύνω σε μια γυναίκα που έχει υπάρξει θύμα βίας, αλλά ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά ικανή στη δουλειά της, πολύ αποφασισμένη και εμμονική.

Μπορεί να είναι η καλύτερη στη δουλειά της και, την ίδια στιγμή, να είναι εντελώς αποκομμένη από τον δικό της πόνο, ενώ αναζητά με πάθος δικαιοσύνη για τον πόνο των άλλων.

Moviefone: Lola, ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν διάβασες τα σενάρια της Liz και συνειδητοποίησες τι χαρακτήρα επρόκειτο να υποδυθείς;

Lola Petticrew: η σειρά σε βάζει αμέσως στην ιστορία. Βλέπεις την αγριότητα και την ακρότητα αυτού του χαρακτήρα.

Πολύ γρήγορα, όμως, βλέπεις επίσης ότι δημιουργείται ένας πολύ όμορφος χώρος μέσα στον οποίο επιτρέπεται σε αυτούς τους ανθρώπους να είναι περίπλοκοι και ευάλωτοι και, παράλληλα, να προκαλούν την ενσυναίσθηση του κοινού. Και αυτό είναι κάτι που σπάνια συναντάς.

Οπότε ήμουν μέσα σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Ήξερα ότι ήθελα πραγματικά να το κάνω.

Και φυσικά, οτιδήποτε φέρει το όνομα της Liz είναι από μόνο του σημαντικό. Είναι εκπληκτική, η δουλειά της μιλά από μόνη της, βρίσκεται στην κορυφή αυτού που κάνει και, παράλληλα, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να συνεργαστείς.

Επομένως, κατάλαβα αμέσως ότι αυτό ήταν κάτι στο οποίο ήθελα να συμμετάσχω, εφόσον, φυσικά, με ήθελαν κι εκείνοι.

Moviefone: Πώς προσέγγισες έναν χαρακτήρα που προχωρά σε πράξεις οι οποίες είναι, τουλάχιστον, ηθικά αμφισβητήσιμες, και παρ’ όλα αυτά καταφέρνει να διατηρεί τη συμπάθεια του κοινού;

Lola Petticrew: Νομίζω ότι το σπουδαίο στο υλικό της Liz είναι πως εγώ χρειάστηκε απλώς να παίξω τον άνθρωπο. Να παίξω τις συνθήκες μέσα στις οποίες βρίσκεται και να κατανοήσω γιατί παίρνει τις αποφάσεις που παίρνει. Όλα τα υπόλοιπα προκύπτουν φυσικά μέσα από αυτό.

Νομίζω ότι η Catherine αποτελεί μια εξαιρετική αντίθεση απέναντι στην ιδέα του «τέλειου θύματος»: στην αντίληψη δηλαδή ότι, για να μπορέσεις να διεκδικήσεις οποιαδήποτε μορφή δικαιοσύνης, οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να σε λυπηθούν ή να σε συμπονέσουν εάν δεν είσαι τέλειος.

Γιατί αυτό, στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που, όταν τους συμβαίνουν φρικτά πράγματα, θεωρούμε κατά κάποιον τρόπο ότι τα άξιζαν.

Στη δική μας σειρά, λοιπόν, επιτρέπουμε σε αυτές τις γυναίκες να είναι σύνθετες. Να είναι ακατάστατες, γκρίζες, σκληρές, δύσκολες.

Και το κοινό μπορεί να έρθει με τα δικά του ηθικά όρια. Εμείς τα πιέζουμε, τα τραβάμε λίγο από εδώ και λίγο από εκεί, μέχρι που οι θεατές αρχίζουν ίσως να δικαιολογούν πράγματα που προηγουμένως δεν θα δικαιολογούσαν και να θέτουν ερωτήματα στον ίδιο τους τον εαυτό.

Νομίζω ότι αυτό κάνει τελικά κάθε καλή μορφή τέχνης. Και θεωρώ ότι η συγκεκριμένη σειρά το πετυχαίνει εξαιρετικά.

Moviefone: Lola, τι σημαίνει για σένα προσωπικά το γεγονός ότι μοιράζεσαι αυτή τη σειρά με την Emmy Rossum, η οποία βρίσκεται παράλληλα στη θέση της executive producer και συμβάλλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της κατεύθυνσής της;

Lola Petticrew: Αυτό είναι το «παιδί» της Liz και της Emmy και το αντιμετώπισαν ακριβώς έτσι.

Ήταν απίστευτα προσεκτικές, επιδέξιες και λεπτομερείς στη δουλειά τους. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να παρακολουθείς κάτι τέτοιο από κοντά, να βλέπεις το επίπεδο φροντίδας και σεβασμού που έδειξαν απέναντι στη σειρά και στους χαρακτήρες της. Κατ ’ επέκταση, αυτός ο σεβασμός αφορά και τους ανθρώπους στους οποίους ενδεχομένως να μιλήσει αυτή η ιστορία.

Το να μπορώ να βρίσκομαι εκεί και να παρακολουθώ αυτή τη δουλειά να συμβαίνει ήταν τεράστια τιμή για μένα.

Moviefone: Τέλος, Lola, υπήρξε κάποια συγκεκριμένη σκηνή που ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για σένα στο γύρισμα; Και πώς ξεπέρασες αυτή τη δυσκολία;

Lola Petticrew: Νομίζω ότι όλες ήταν δύσκολες, η καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Υπήρχαν πράγματα περισσότερο απαιτητικά σε τεχνικό επίπεδο και άλλα που ήταν δυσκολότερα συναισθηματικά.

Για μένα το ζητούμενο ήταν διαρκώς να προσπαθώ να διατηρώ μια πολύ λεπτή ισορροπία.

Αυτός ο χαρακτήρας χρησιμοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό και το σώμα του με τρόπους που, για την Catherine, δικαιολογούνται επειδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Εγώ όμως ήθελα να βεβαιωθώ ότι, μέσα σε όλα αυτά, εκείνη θα παρέμενε προστατευμένη.

Ήθελα να της δώσω την αξιοπρέπεια που πιστεύω ότι της άξιζε.

Και αυτό δεν ήταν κάτι που αφορούσε μόνο εμένα. Αφορούσε όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτή τη δουλειά. Η φροντίδα και ο σεβασμός απέναντι στους χαρακτήρες και στην ιστορία βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της σκέψης όλων μας.

Οργή με ονοματεπώνυμο 

Το «Furious» δανείζεται από τη «Μαύρη Χήρα» πολύ λιγότερα απ’ όσα αρχικά θα περίμενε κανείς κρατά όμως ίσως το σημαντικότερο: τη μαγνητική σχέση ανάμεσα σε δύο γυναίκες οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται στα δύο αντίθετα άκρα της ιστορίας.

Η ίδια η Rossum έχει εξηγήσει ότι ο τίτλος «Furious» παραπέμπει στις Ερινύες της ελληνικής μυθολογίας, τις θεότητες της εκδίκησης… μια πρόταση της Meriwether που, όπως θυμάται, έκανε αμέσως όλους να αντιληφθούν ότι είχαν βρει τον σωστό τίτλο. 

Κάπου εκεί βρίσκεται και το ενδιαφέρον της σειράς. Όχι τόσο στο ερώτημα «ποια είναι η δολοφόνος;», όσο στο πολύ πιο άβολο «πότε σταματάμε να είμαστε βέβαιοι για το ποια είναι η καλή και ποια η κακή;». Η Alice και η Catherine κουβαλούν διαφορετικά τραύματα και επιλέγουν διαφορετικές διαδρομές απέναντι στη βία. Η μία βρίσκεται μέσα στον θεσμό που υπόσχεται δικαιοσύνη. Η άλλη έχει αποφασίσει να κατασκευάσει τη δική της.

Το «Furious» δεν ζητά απαραίτητα από τον θεατή να συγχωρήσει. Του ζητά όμως να καταλάβει και κυρίως να αναρωτηθεί γιατί, σε κάποια στιγμή της διαδρομής, μπορεί να ανακαλύψει τον εαυτό του να δικαιολογεί εκείνο που λίγα επεισόδια νωρίτερα θεωρούσε αδικαιολόγητο.

Και όπως λέει η Lola Petticrew στη συνέντευξη, ίσως εκεί να αρχίζει τελικά η δουλειά της καλής τέχνης: όχι όταν μας επιβεβαιώνει, αλλά όταν μετακινεί (έστω και λίγο) τα όρια που θεωρούσαμε ακλόνητα.

Πηγές: Η συνέντευξη και οι δηλώσεις των Liz Meriwether, Emmy Rossum και Lola Petticrew προέρχονται από το Moviefone. 

Η σειρά στην Ελλάδα προβάλλεται από το Disney+