Τα γενέθλιά της είχε την Κυριακή (02.08.2026) η Ευδοκία Ρουμελιώτη και τα γιόρτασε μαζί με τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Η γνωστή ηθοποιός είναι γεννημένη στις 2 Αυγούστου του 1978 και έκλεισε τα 48 της χρόνια, ενώ βρισκόταν σε διακοπές με την αγαπημένη της οικογένεια και τους φίλους της. Σημειώνεται ότι η Ευδοκία Ρουμελιώτη και ο επιχειρηματίας Νικηφόρος Χαραγκιώνης έχουν αποκτήσει μαζί έναν γιο, στον οποίο έχουν μεγάλη αδυναμία.
Η δημοφιλής καλλιτέχνιδα δημοσίευσε στα social media έκανα βίντεο, αποκαλύπτοντας την όμορφη έκπληξη που της ετοίμασαν.
Ενώ ήταν στο εξωτερικό μέρος ενός σκάφους τα αγαπημένα της πρόσωπα της έφεραν μία τούρτα και όλοι μαζί της ευχήθηκαν «χρόνια πολλά».
«Εγώ επειδή μεγάλωσα με τον αδερφό μου, ο οποίος ήτανε έτσι ατίθασος, διεκδικούσε αυτό που ήθελε, εγώ μαζευόμουν, έλεγα “πόσα να αντέξει πια αυτή η μάνα;”. Η μητέρα μου μας μεγάλωσε, είχε πάρει διαζύγιο. Εμείς μεγαλώσαμε από πολύ μικρά με τον δεύτερο άνδρα της μαμάς μας, που στην ουσία ήταν και ο πατέρας μας. Το μεγάλωμα αυτού του ανθρώπου προς εμάς με έκανε να καταλάβω ότι γονιός δεν είναι αυτός που σε γεννάει, γονιός είναι αυτός που σε μεγαλώνει. Και μετά έρχεται αυτό το τραγικό γεγονός με τη μητέρα μου, που έφυγε με αυτόν τον τρόπο. Μου είπαν ότι είναι πολύ σοβαρά… αλλά δεν κράτησε αυτό και πολύ, γιατί μετά από πέντε ώρες με αφήσανε να πάω να τη δω, οπότε κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Είπα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω. Είχαμε μια σχέση που δεν θέλω να έχω εγώ αυτή τη σχέση με τα παιδιά μου. Ήταν εξαρτητική».
«Ήταν μια σχέση υπέροχη, όμως τόσο μεγάλης αγάπης, που σου δημιουργούσε και πολύ μεγάλη ευθύνη. Να μην νιώθει και το παιδί ότι όλη σου η ζωή, εσένα, εξαρτάται από αυτό, οπότε το φορτώνεις με μια ευθύνη. Εγώ είχα φορτωθεί με αυτή την ευθύνη, που τώρα πια στα 48 μου και μετά από 10 χρόνια πια ψυχοθεραπείας, κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τη φορτωθώ. Δεν μου αναλογούσε. Ήταν πολύ οδυνηρό, γιατί δεν έχασα τη μαμά μου, ήταν σαν να έχασα το παιδί μου, την αδερφή μου, την κολλητή μου, τη μάνα μου. Ήταν τόσο όλα, ήταν σαν ξαφνικά στα 35 μου μου κόψαν τον ομφάλιο λώρο τόσο και πολύ βίαια. Οπότε εκεί δεν τον ξαναάφησα τον ψυχοθεραπευτή μου, τον πήρα από το χέρι. Τα τρία πρώτα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα, πάρα πολύ. Μετά μας πήρε και μας σήκωσε, διότι μέσα σε αυτό το άγχος που ήδη υπήρχε, ήρθε και ένας βίαιος θάνατος μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, με τον πιο τρελό τρόπο. Οπότε αυτό το άγχος έγινε δέκα φορές μεγαλύτερο, διότι έπαθα τον φόβο θανάτου…
Στο σώμα μου έβγαζα εξανθήματα, ξεχνούσα πάρα πολύ. Δηλαδή, κάποια στιγμή λέω “δεν μπορώ να κάνω πια το επάγγελμα του ηθοποιού, γιατί πρέπει να μαθαίνω λόγια”. Και από το φοβερό στρες δεν μπορούσες να αποστηθίσεις. Ήμουνα μη λειτουργική στη ζωή μου. Είχε γίνει η καθημερινότητά μου πολύ δύσκολη με το που σκοτώθηκε η μαμά μου», είχε εξομολογηθεί πρόσφατα η Ευδοκία Ρουμελιώτη για τον θάνατο της μητέρας της.
