Αποκλειστικό: Chase Infiniti: «Νιώθω ότι ως κοινωνία πηγαίνουμε προς τα πίσω»

Λίγες σειρές έχουν καταφέρει να αφήσουν τόσο ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη τηλεόραση όσο το «Η Ιστορία της Θεραπαινίδας» (The Handmaid’s Tale). Μέσα από τη σκοτεινή του ματιά πάνω στην εξουσία, τη θρησκευτική χειραγώγηση και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το έργο της Margaret Atwood μετατράπηκε από λογοτεχνικό φαινόμενο σε πολιτιστικό σημείο αναφοράς της εποχής μας.

Τώρα, το πολυαναμενόμενοThe Testaments που ήδη είναι διαθέσιμο στο Disney+ συνεχίσει αυτή την ιστορία μέσα από τη ματιά μιας νέας γενιάς γυναικών που γεννήθηκαν μέσα στο καθεστώς της Γαλαάδ. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ηρωίδα που υποδύεται η Chase Infiniti, η οποία μεγαλώνει σε έναν κόσμο ανελευθερίας, φόβου και αυστηρών κανόνων. Μέσα από αλλεπάλληλα γεγονότα, ανακαλύπτει σταδιακά τη δύναμη της δικής της φωνής και επαναστατεί αντισυμβατικά.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η νεαρή ηθοποιός μας μίλησε αποκλειστικά για τον χαρακτήρα της, τις ανησυχητικές ομοιότητες της σειράς με τη σημερινή πραγματικότητα και μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές που έζησε στα γυρίσματα.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Chase, […] μου αρέσει πολύ και το όνομά σου, γιατί μοιάζει σαν να «κυνηγά το άπειρο».

Chase Infiniti: Μου φέρνει πάντα ένα χαμόγελο όταν το ακούω.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: […] Η ηρωίδα σου έχει υποστεί κακοποίηση, αλλά συνεχίζει να αγωνίζεται για δικαιοσύνη. Από πού πιστεύεις ότι αντλεί αυτή τη δύναμη; Και πόσο «από εσένα» υπάρχει μέσα της;

Chase Infiniti: Σίγουρα βλέπω πολλά από τα βασικά στοιχεία της Willow μέσα μου. Κυρίως όσα έχουν να κάνουν με το πώς είναι να είσαι ένα κορίτσι 14 ή 15 ετών. Αυτό το κομμάτι το άντλησα από τις δικές μου εμπειρίες, γιατί θυμάμαι πολύ καλά πώς ήταν εκείνη η ηλικία. Θυμάμαι εκείνη την περίοδο που αρχίζεις να ανακαλύπτεις τη φωνή σου και μια καινούργια δύναμη μέσα σου, ακόμη κι αν δεν ξέρεις ακριβώς από πού προέρχεται. Όλα αυτά προέρχονται από προσωπικά μου βιώματα.

Όσο για το πού βρίσκει τη δύναμή της, πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό προέρχεται από μέσα της. Δεν καταλαβαίνει ακριβώς από πού, αλλά θα έλεγα ότι υπάρχει μια σύνδεση με τη June. Είναι κάτι που υπήρχε μέσα της σε όλη της τη ζωή, χωρίς όμως να γνωρίζει τον λόγο ή να μπορεί να εξηγήσει από πού προέρχεται αυτή η φωτιά που κουβαλά μέσα της. Νομίζω πως ούτε η ίδια γνωρίζει ακριβώς την απάντηση.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Το The Testaments ασχολείται έντονα με την άνοδο του συντηρητισμού και της θεοκρατίας, θέματα που πολλοί θεωρούν ότι θυμίζουν ανησυχητικά τη σημερινή κοινωνία. Σε φοβίζει αυτό;

Chase Infiniti: Ναι, με φοβίζει. Είναι κάτι που συζητάμε συχνά και κατά τη διάρκεια της προώθησης της σειράς. Γνωρίζουμε ότι πολλά από όσα συμβαίνουν στο The Testaments θα σοκάρουν τους θεατές. Και πιστεύω πως πρέπει να τους σοκάρουν. Ελπίζω ο κόσμος να μην εξοικειωθεί ποτέ με αυτές τις εικόνες και τις καταστάσεις, γιατί δυστυχώς πρόκειται για πράγματα που εξακολουθούν να συμβαίνουν γύρω μας σήμερα.

Όταν η Margaret Atwood έγραψε το The Handmaid’s Tale (Ιστορία της Θεραπαινίδας) τη δεκαετία του ’80, βασίστηκε σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Δυστυχώς, δεν έχουμε αλλάξει και τόσο πολύ ούτε ως κοινωνία ούτε ως ανθρωπότητα. Πιστεύω ότι είναι κάτι από το οποίο οφείλουμε να διδαχθούμε. Πρέπει να βρούμε τρόπους να δράσουμε σωστά και να αλλάξουμε την κατάσταση, γιατί προσωπικά έχω την αίσθηση ότι πηγαίνουμε προς τα πίσω. Και αυτό είναι κάτι που μου φαίνεται ταυτόχρονα αδιανόητο και σοκαριστικό.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Η Agnes ζει επίσης σε έναν κόσμο όπου τα πάντα μοιάζουν να ελέγχονται και να παρακολουθούνται. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας τη βλέπουμε να αποκαλύπτει πράγματα για τον εαυτό της. Υπάρχει κάποια σκηνή που κρατάς βαθιά μέσα σου και δεν έχεις μιλήσει ποτέ γι’ αυτήν; Κάτι που θα ήθελες να «εξομολογηθείς» σήμερα στο ελληνικό κοινό;

Chase Infiniti: Ας σκεφτώ λίγο… Δεν ξέρω αν μετράει ως εξομολόγηση, αλλά θυμάμαι μία από τις αγαπημένες μου στιγμές στα γυρίσματα. Ήταν κατά τη διάρκεια του πέμπτου επεισοδίου, στη δική μας εκδοχή ενός σχολικού χορού ή ενός επίσημου χορευτικού βραδιού. Εκεί βλέπεις αυτά τα κορίτσια να ονειρεύονται. Τα βλέπεις να βρίσκονται σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενηλικίωση. Για μία μόνο βραδιά έχουν την ευκαιρία να νιώσουν πραγματικά έφηβες.

Βέβαια, την ίδια στιγμή χορεύουν με μεγαλύτερους σε ηλικία Διοικητές και συνειδητοποιείς ότι το μέλλον τους βρίσκεται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια τους. Παρόλα αυτά, το να φοράμε διαφορετικά χρώματα, να γελάμε μεταξύ μας, να χορεύουμε και να ζούμε για λίγο σαν κανονικά κορίτσια ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα ως μία από τις πιο όμορφες και αγαπημένες μου εμπειρίες στα γυρίσματα.

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Chase Infiniti δείχνει να αντιλαμβάνεται απόλυτα το βάρος των θεμάτων που πραγματεύεται το The Testaments. Δεν μιλά απλώς για μια δυστοπική ιστορία, αλλά για μια προειδοποίηση, και ίσως αυτό είναι που κάνει τόσο διαχρονικό το σύμπαν που δημιούργησε η Margaret Atwood: το γεγονός ότι κάθε γενιά πιστεύει πως οι σκοτεινές σελίδες της ιστορίας ανήκουν στο παρελθόν, μέχρι να ανακαλύψει ότι πολλές από αυτές γράφονται ξανά μπροστά στα μάτια της.

Αν «Η Ιστορία της θεραπαινίδας» μας προειδοποίησε για το πού μπορεί να οδηγήσει η αδιαφορία, το The Testaments μοιάζει να μας υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν χάνεται ξαφνικά. Χάνεται λίγο λίγο, μέχρι να συνηθίσουμε την απουσία της, και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό μήνυμα της σειράς.

Συντονιστείτε λοιπόν με την πλατφόρμα, και μέσα σε λίγα επεισόδια ή θα συμφωνήσετε μαζί μου, ή απλά… θα συμμετέχετε στο διάλογο.