Αναλυτικά όσα ανέφερε ο Μάριος Μπατής:
Για το πώς βίωσε την όλη φετινή σεζόν και τι άλλαξε στην ομάδα απ’ όταν ανέλαβε ως πρώτος προπονητής: «Αναλάβαμε μαζί με τον κόουτς Σεγούρα στις 23 Νοεμβρίου και εγώ έκατσα στο “τιμόνι” 45 μέρες μετά την απόλυση του κόουτς. Πριν αναφερθούμε στα τακτικά και τεχνικά κομμάτια της ομάδας, θέλω να πω ότι ο κόουτς Σεγούρα είχε κάνει μια πάρα πολύ καλή δουλειά. Υπήρξε μια ακολουθία τραυματισμών που “χτύπησε” τον Προμηθέα φέτος, κάτι που είναι πρωτοφανές. Φαίνεται σαν… έργο επιστημονικής φαντασίας. Ήμουν 19 χρόνια επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και άλλα 5-6 στην προπονητική και δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο πραγματικά. Μετά τις 28 Δεκεμβρίου η ομάδα ποτέ δεν έκανε προπόνηση πλήρης. Βάσει στελέχωσης του συλλόγου, υπήρχε πλάνο να βοηθήσουμε τους Έλληνες παίκτες να βγουν μπροστά, όπως τα τελευταία χρόνια. Είχαμε στηριχτεί σε κάποιες καλές επιλογές ξένων με εμπειρία από ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και είχε μοιραστεί ανάλογα το μπάτζετ. Η ομάδα βρέθηκε να παίζει τρεις μήνες χωρίς τους τρεις καλύτερους παίκτες της, καθώς και τα μεγαλύτερα συμβόλαια, δηλαδή τον Γκρέι, τον Χάμοντς και τον ΜακΚάλουμ. Εκτός αυτών, χτύπησαν τόσο ο Καραγιαννίδης, που είναι βασικό “γρανάζι” της ομάδας, όσο και ο Πόλικαπ, που ήταν ο βασικός ψηλός. Δεν είναι εύκολα διαχειρίσμα αυτά στην καθημερινότητα της ομάδας. Οπότε, πριν πούμε τι αλλάξαμε τακτικά και τεχνικά, πρέπει να δούμε όλη την ακολουθία των τραυματισμών, έτσι ώστε να καταλάβουμε πως δεν “πληγώθηκε” η ομάδα από κακή αγωνιστική εικόνα, αλλά απ’ τη μη φυσιολογική καθημερινότητά της στο γήπεδο. Ό,τι και να πούμε τακτικά και τεχνικά έρχεται σε δεύτερη μοίρα.
Από ‘κει και πέρα, εγώ δεν άλλαξα κομμάτια τακτικά και τεχνικά, γιατί δεν είχαμε τον χρόνο, Πήγαμε λίγο πιο στοχευμένα, ρίξαμε λίγο τον ρυθμό που έπαιζε ο Προμηθέας, έτσι ώστε να έχουμε καλύτερο έλεγχο της επίθεσης και της άμυνάς μας. Αν εξαιρέσουμε το ματς με τον Κολοσσό Ρόδου εντός έδρας, στο οποίο δεν αποδώσαμε αυτά που θέλαμε, τα παιδιά ανταποκρίθηκαν στο έπακρον και έφεραν τις νίκες, όπως αυτές με Μύκονο και Ηρακλή, όπου στο τελευταίο άλλοι έλεγαν πως έχουμε στόχο την παραμονή αλλά υπήρχε ένας μικρός στόχος για την 8η και την 9η θέση».
Για το πώς διαχειρίστηκαν τους συνεχόμενους και… ασταμάτητους τραυματισμούς στην καθημερινότητα της ομάδας: «Υπάρχουν δύο κομμάτια που πρέπει να εξετάσουμε. Αν οι τραυματισμοί αυτοί είναι μυϊκοί, που εκεί σκέφτεσαι μήπως πρέπει να αναθεωρήσεις το πρόγραμμα και τον τρόπο προπόνησης, τα ρεπό και το rotation. Όταν οι τραυματισμοί σου είναι κάταγμα χεριού, που έπαθε ο Γκρέι, μερική ρήξη αχιλλείου, που έπαθε ο Χάμοντς, κάταγμα αστραγάλου, που έπαθε ο Λάγιος, είτε πρόβλημα στη μέση, που έπαθε ο Καραγιαννίδης, δε σου δίνουν την εικόνα πως έχεις κάνει κάτι λάθος στον τρόπο προπόνησης. Επομένως, πρέπει να το διαχειριστείς αλλιώς το κομμάτι, πόσο μάλλον όταν έχεις αποφασίσει να πας με ένα ρόστερ, με λίγο πιο μικρό rotation και δεν έχεις πάρα πολλές επιλογές στον πάγκο σου. Αυτό αλλάζει όλη την προσέγγισή σου σε προπόνηση και αγώνα. Είναι πραγματικά δύσκολη η διαχείριση, γιατί νιώθεις… αποσβολωμένος στο κομμάτι αυτό. Και η “δεξαμενή” παικτών στην αγορά είναι πιο μειωμένη πλέον. Είναι μια συγκυρία. Υπήρχε η πιθανότητα, με ένα ακραίο βέβαια σενάριο, η Προμηθέας να βρεθεί στην Elite League, αλλά νομίζω πως η χρονιά, τηρουμένων των αναλογιών και των παράπλευρων απωλειών, ήταν μέτρια. Φέτος είδαμε ότι με μία νίκη παραπάνω μπορούσες να είσαι στα play-offs. Ήταν πολύ λεπτή η “γραμμή” που χώριζε την επιτυχία απ’ την αποτυχία».
Για το πόσο βοηθάει και η εμπειρία που είχε ως παίκτης σε μια τέτοια κατάσταση: «Και βοηθάει και όχι. Είναι διαφορετική η οπτική που έχεις ως παίκτης απ’ ό,τι ως προπονητής. Ως προπονητής έχεις να διαχειριστείς 12-14 παίκτες, διαφορετικούς χαρακτήρες και να τους καθοδηγήσεις έτσι ώστε να έχουν ένα κοινό αποτέλεσμα. Ως παίκτης είσαι αυτός που ακολουθεί. Αυτό στο οποίο με βοηθάει εμένα η παικτική μου εμπειρία είναι ότι καταλαβαίνω πώς νιώθει ένας αθλητής, όταν νιώθει ότι αδικείται ή έχει διαφορετικά συναισθήματα. Αυτό με βοηθάει στη διαχείριση των προσωπικοτήτων μέσα στην ομάδα».
Για τις πρώτες του σκέψεις όταν κλήθηκε να αναλάβει το έργο τού να παραμείνει ο Προμηθέας στην κατηγορία: «Και στις δύο φορές που μου έγινε η πρόταση πέρυσι και φέτος να αναλάβω ως head coach σε μια τέτοια κατάσταση ήμουν έτσι κι αλλιώς στην ομάδα. Και στις δύο περιπτώσεις θα μπορούσε ένας πιο έμπειρος στη λήψη αποφάσεων προπονητής από εμένα να δει ότι είναι μια κατάσταση στην οποία δε μπορεί να βγει μπροστά και να πει πως είναι καλύτερα να προστατευτεί, ώστε να μη “φάει” και τη… λέζα του υποβιβασμού. Εγώ γνώριζα την ομάδα από μέσα, ήξερα πώς η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει και κατάλαβα και τον βαθμό δυσκολίας. Ήταν μια απόφαση που την πήρα γιατί πίστευα στην ομάδα και ήξερα ποια ματς πρέπει να πάρουμε. Νομίζω ότι η στόχευση ήταν σωστή».
Για την παρουσία του Μάκη Γιατρά στην ομάδα: «Η χρονιά ήταν αρκετά δύσκολη στην καθημερινότητά της. Η ομάδα βρέθηκε σε ένα δύσκολο “μονοπάτι”, οπότε υπήρξε μια συσπείρωση δυνάμεων στον οργανισμό του Προμηθέα. Και ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για να φέρει όλες τις δυνάμεις του Προμηθέα μαζί; Φυσικά ο κόουτς Γιατράς. Έχει “χτίσει” τον οργανισμό μαζί με όλη τη διοίκηση, ήξερε και τα καλά και τα κακά του συλλόγου, όπου χρειάστηκε ήταν σαν μία ασπίδα του συλλόγου και βοήθησε κι εκείνος όσο μπορούσε. Είναι ένας άνθρωπος του μπάσκετ, επομένως ποτέ δε μπορείς να χαρακτηρίσεις πως είναι μακριά, ειδικά απ’ τον Προμηθέα. Πάντα είναι εκεί γύρω και όποτε τού έχει ζητηθεί έχει συμβάλλει κι αυτός τα μέγιστα απ’ όποιο πόστο κι αν βρίσκεται».
Για τη δυναμικότητα της φετινής GBL: «Ήταν το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα των τελευταίων ετών. Λέγαμε πέρυσι πως ήταν απ’ τα πιο ανταγωνιστικά, αλλά φέτος ήταν ακόμα περισσότερο. Οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης δείχνουν ότι περνούν σε άλλο επίπεδο, η ΑΕΚ είναι πάντα μεγάλη και ακολουθεί κι εκείνη. Είδαμε ομάδες που τα μπάτζετ τους ήταν “πλούσια” και με βαθύ ρόστερ να βρίσκονται στα πολύ χαμηλά. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα».
Για την επόμενη μέρα σε προσωπικό επίπεδο: «Ολοκληρώθηκε η συνεργασία μου με τον Προμηθέα. Ο προγραμματισμός της επόμενης μέρας είναι οικογενειακός, να κερδίσω χρόνο γι’ αυτούς τους πέντε μήνες που έμεινα μακριά απ’ την οικογένειά μου και να “τρέξουμε” τις οικογενειακές υποχρεώσεις που χρειάζεται. Από ‘κει και πέρα, θα παρακολουθήσω τα ματς που έρχονται, θα περιμένω να τελειώσουν τα πρωταθλήματα και έπειτα θα δω τις προοπτικές μου και θα συζητήσω όποιες προτάσεις έχω».
