Μία συνέντευξη από καρδιάς παραχώρησε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και αναφέρθηκε στον πατέρα του, τον οποίο έχασε πριν από λίγο καιρό.
Ο σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, αποκάλυψε ότι η παράσταση «Φάλαινα» στην οποία πρωταγωνιστεί είναι αφιερωμένη στον μπαμπά του, καθώς ήταν ένας άνθρωπος που ακολούθησε παρόμοια διαδρομή με τον ήρωα του έργου. Συγχρόνως, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης αναφέρθηκε στους θανάτους των γονιών του, τονίζοντας ότι οι απώλειες είναι μία υπενθύμιση.
«Έχασα μέσα σε έξι μήνες και τους δύο γονείς μου. Η μητέρα μου δεν πρόλαβε να δει την παράσταση, αλλά νομίζω ότι τη βλέπει από εκεί που είναι. Είχε δει κάποιο υλικό βέβαια. Ο πατέρας ήρθε και την είδε. Όταν ο πατέρας μου ήρθε και είδε την παράσταση, ήταν μια έντονη συναισθηματικά βραδιά. Ήταν ο πιο δύσκολος και πιο όμορφος κριτής συνάμα. Έχω πάρει το ωραιότερο κομπλιμέντο της ζωής μου από εκείνον. Οι γονείς μου αγαπούσαν τις τέχνες και από εκεί πήρα τα ερεθίσματα για να ασχοληθώ κι εγώ. Είμαι ευλογημένος που είχα τέτοια σχέση με τους γονείς μου», είπε αρχικά.
«Οι απώλειες είναι μία υπενθύμιση. Το μαύρο σκοτάδι το ζεις τις πρώτες μέρες που δεν μπορείς να διαχειριστείς το συναίσθημα και σε πιάνει αυτό το εγωιστικό “γαμώτο” της ζωής», παραδέχτηκε.
«Είχα τη χαρά να ζήσω τέτοιες σχέσεις στη ζωή μου, να μάθω από αυτές, να έχω τόσες ωραίες θετικές αναμνήσεις, να μπορεί να μετακινείται το συναίσθημά μου, να μην το παίζω ούτε πολύ σκληρός, ούτε πολύ αδιάφθορος στα πράγματα. Να μπορώ να μετέχω, να συμμετέχω και να μου μεταδίδει ένα κίνητρο αν θέλεις κάθε φορά, την επόμενη μέρα να προσπαθώ λίγο καλύτερα.
Και για το συναίσθημά μου αλλά και γι’ αυτό που κάνω. Δεν το καταφέρνω πάντα. Δεν είμαι ο “Σούπερμαν”. Αλλά ακόμα και η αποτυχία είναι ο πιο σπουδαίος δάσκαλος στο να σου ενεργοποιήσει το κίνητρο να καταλάβεις γιατί και να προχωρήσεις μετέπειτα στη ζωή σου. Όχι για να πετύχεις. Για να αισθανθείς ότι εξελίχθηκες ένα σκαλοπάτι παραπάνω», είπε ακόμα μιλώντας για τους γονείς του.
Παράλληλα ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης παραδέχτηκε ότι η παράσταση «Φάλαινα», στην οποία πρωταγωνιστεί για δεύτερη χρονιά, με μεγάλη επιτυχία, είναι αφιερωμένη στον πατέρα του.
«Η όλη ιστορία της “Φάλαινας” – και το σκηνοθετικό σημείωμα περισσότερο – είναι για τον πατέρα μου. Πώς ξαφνικά η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα χρονικό σημείο και να μεταμορφώσει οτιδήποτε έχει ο καθένας μας μέσα του, την αδυναμία του, σε μια “φάλαινα”. Άλλοι το λένε Ερινύες, άλλοι το λένε ενοχή, άλλοι το λένε τύψεις. Ο καθένας το λέει με το δικό του παραμύθι, με τη δική του σκέψη», είπε αρχικά.
«Και πώς τελικά, πέραν του γεωμετρικού σχήματος το οποίο όλοι προσπαθούν να χαρακτηρίσουν μέσα από αυτό, να βρεις τι είναι αυτό το οποίο σε πλήγωσε και κάπως να το πάρεις αγκαλιά να το λύσεις. Συγκεκριμένα αναφερόμενος, ο πατέρας μου ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και γυρνούσε όλη την Ελλάδα. Έχω κάνει περιοδείες από παιδί δηλαδή μαζί του για να τον βοηθήσω με τις βαλίτσες του, όπου δειγμάτιζε το αντίστοιχο προϊόν που είχε. Μετά ήρθε το ίντερνετ, η εξέλιξη. Και αυτός 55 – 60 κάπως έχεις κουραστεί, έχεις μεγαλώσει και ως πολίτης όταν φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο δεν το ξέρεις ο χρόνος σε προσπερνάει. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αντίστοιχους ανθρώπους στη φάλαινα να μην την αφήσουν να τους καταπιεί;», πρόσθεσε ο γνωστός καλλιτέχνης.
«Στον αντίστοιχο μύθο του Ιωνά. Να φύγεις. Να φύγεις απ’ τη φάλαινα σου και να ξαναγεννηθείς. Οπότε ο πατέρας μου είχε δυστυχώς ή ευτυχώς, γιατί έτσι είναι η ζωή, αυτήν τη διαδρομή… Αφέθηκε πολύ και στεναχωρήθηκε πολύ και πληγώθηκε πολύ, φαντάζομαι», σημείωσε στη συνέχεια.
«Οπότε ναι, μετά όταν ήρθε η ταινία πρώτα που είδα, μετά μαθαίνοντας ότι είναι θεατρικό και το κείμενο στα χέρια μου, λέω ξέρω έναν θεατή σίγουρα που θα αισθανθεί περίεργα βλέποντάς το. Και έτσι είπαμε μαζί με τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη και τον Ιωάννη Παντελίδη, αλλά και όλο το υπέροχο team, γιατί δεν είναι ποτέ ένας, είναι όλη η ομάδα, να προσπαθήσουμε να παίξουμε κάτι το οποίο μπορεί και να σε ενοχλήσει, να σε πληγώσει, να σου υπενθυμίσει ή να σου δώσει τη δύναμη ότι μπορώ αύριο το πρωί με έναν τρόπο να αλλάξω», κατέληξε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.
Επίσης, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης εξομολογήθηκε για τον αγαπημένα του μπαμπά τα εξής: «Ο πατέρας μου ήταν αθλητής και ξέφυγε. Μετά προσπαθούσε, αλλά νομίζω δεν ήταν τα κιλά το θέμα. Είναι πώς η ψυχή, σε εισαγωγικά η λέξη, “πρήζεται”. Και μετά αφού “πρήζεται”, βαραίνει και πώς με ποιον τρόπο προσπαθείς να καταπολεμήσεις ή να βοηθήσεις, να στηρίξεις, να κατανοήσεις. Γιατί δεν ξέρεις. Κανείς δεν το ξέρει μέχρι να σου συμβεί. Λέμε όλοι κατάθλιψη, λέμε όλοι μια ψυχική ασθένεια αλλά κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι οι τρόποι λειτουργίας. Και επειδή ο πατέρας μου πάντα έλεγε η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας, πάντα όταν δεν ξέρω προσπαθώ να μάθω. Η “Φάλαινα” ήταν ένα σκαλοπάτι να μάθω», εξομολογήθηκε ακόμα ο γνωστός ηθοποιός.
