Ξεπέρασαν τις τραγωδίες της παιδικής τους ηλικίας και κατάφεραν να διακριθούν στις σπουδές και στην επαγγελματική τους ζωή, μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Ωστόσο, η απώλειά της θα τις οδηγούσε σε μια αδιανόητη απόφαση. Τρεις αδελφές από το Λονδίνο, οι οποίες βρέθηκαν νεκρές στη θάλασσα στο Μπράιτον στη Βρετανία τον περασμένο Μάιο, είχαν αποφασίσει από κοινού να αυτοκτονήσουν, σύμφωνα με το πόρισμα της έρευνας για τους θανάτους τους.
Η 36χρονη Τζέιν Αντετόρο, η 32χρονη Κριστίνα Γουόλτερς, και η 31χρονη Ρεμπέκα Γουόλτερς εντοπίστηκαν νεκρές τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Μαΐου του 2026 στο Μπράιτον της Βρετανίας. Οι δύο βρέθηκαν στη θάλασσα από σωστικό σκάφος, ενώ η τρίτη στην ακτή.
Όταν οι σοροί τους ανασύρθηκαν από τη θάλασσα, οι εικασίες για το πώς έχασαν τη ζωή τους ήταν έντονες. Αρχικά, δημοσιεύματα ανέφεραν ότι οι τρεις αδελφές φορούσαν ρούχα εξόδου όταν μπήκαν στο νερό, γεγονός που οδήγησε πολλούς στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για μια νυχτερινή βουτιά μετά από διασκέδαση.
Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι η πληροφορία για τα ρούχα ήταν εντελώς λανθασμένη.
Δεν έπιναν αλκοόλ, ούτε έκαναν χρήση ναρκωτικών, ενώ σπάνια έβγαιναν από το σπίτι τους. Εκείνη τη νύχτα επικρατούσαν θυελλώδεις άνεμοι και τα κύματα ήταν τόσο μεγάλα, ώστε ακόμη και οι πιο έμπειροι κολυμβητές θα δυσκολεύονταν να μπουν στο νερό. Καμία από τις τρεις δεν ήξερε κολύμπι.
Στη συνέχεια ήρθαν στο φως λεπτομέρειες για την τραγωδία που είχε σημαδέψει τη ζωή τους: η δική τους μητέρα είχε επίσης πεθάνει από πνιγμό, σε μια λίμνη στο Μπέρμιγχαμ, το 2010. Αρχικά, αυτό φάνηκε να είναι απλώς μια ανατριχιαστική σύμπτωση.
Τον περασμένο μήνα, όμως, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ολοκλήρωσε την έρευνά της για τους θανάτους, χωρίς να εντοπίσει στοιχεία εγκληματικής ενέργειας ή εμπλοκής τρίτου προσώπου – κάτι που ενίσχυσε το ενδεχόμενο να επρόκειτο για πράξη που αποφάσισαν οι ίδιες.
Τελικά, αυτή την εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της δικαστικής ακροαματικής διαδικασίας για τη διερεύνηση των θανάτων, επιβεβαιώθηκε αυτό που φαινόταν ολοένα και πιο πιθανό: οι τρεις αδελφές αποφάσισαν να βάλουν τέλος στη ζωή τους, έχουντας κάνει μια οργανωμένη συμφωνία αυτοκτονίας.
Η Daily Mail συγκέντρωσε το χρονικό των γεγονότων που οδήγησαν στην υπόθεση, η οποία έχει συγκλονίσει τη Βρετανία.
Το ταξίδι στη λίμνη όπου είχε βρεθεί νεκρή η μητέρα τους
Το βράδυ της Δευτέρας, 11 Μαΐου, η Τζέιν, η Κριστίνα και η Μπέκι, όπως αποκαλούσαν τη Ρεμπέκα οι συγγενείς και οι φίλοι της, ξεκίνησαν από το σπίτι που μοιράζονταν στο Γκρίνφορντ, στο δυτικό Λονδίνο, για το μοιραίο ταξίδι τους.
Πρώτος σταθμός ήταν μια διαδρομή περίπου 185 χιλιομέτρων, προς το γραφικό πάρκο όπου βρίσκεται η λίμνη στην οποία είχε βρεθεί νεκρή η μητέρα τους, Τζάνις, 16 χρόνια νωρίτερα, σε ηλικία 43 ετών.
Όταν ξεκίνησαν, οι τρεις αδελφές είχαν ήδη τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές τους, χωρίς να το γνωρίζει κανείς άλλος.
Είχαν εξοφλήσει όλα τα χρέη τους και είχαν κλείσει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Το διαμέρισμά τους σε πολυκατοικία, το οποίο είχαν αγοράσει δύο χρόνια νωρίτερα, είχε καθαριστεί σχολαστικά και είχε αδειάσει από τα προσωπικά τους αντικείμενα. Ένας γείτονας, ο οποίος τις είδε να φεύγουν για τελευταία φορά εκείνη την ημέρα, ανέφερε ότι ήταν ασυνήθιστο να βλέπει και τις τρεις μαζί.
Σύμφωνα με όσα ακούστηκαν στη δικαστική διαδικασία, οι αδελφές ήταν «εξαιρετικά κλειστοί άνθρωποι» και ζούσαν «μια πολύ απομονωμένη ζωή».
Σπάνια κυκλοφορούσαν έξω, ενώ ακόμη και τα εβδομαδιαία ψώνια τους παραδίδονταν στο σπίτι από σούπερ μάρκετ. Παρά την απομόνωσή τους, και οι τρεις φαίνεται να είχαν πετύχει επαγγελματικά.
Η Τζέιν είχε εγκαταλείψει τις σπουδές Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, αλλά στη συνέχεια έγινε λογίστρια και εργαζόταν σε σημαντική θέση.
Η Κριστίνα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Μπρουνέλ του Λονδίνου το 2024 και ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματα της μεγαλύτερης αδελφής της, και εργαζόταν επίσης ως λογίστρια. Η Ρεμπέκα, από την πλευρά της, εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος στον τομέα του ανθρώπινου δυναμικού.
Κανονικά, η Δευτέρα θα ήταν η αρχή μιας συνηθισμένης εργάσιμης εβδομάδας και για τις τρεις.
Αντ’ αυτού, στις 11 Μαΐου, ξεκίνησαν ένα ταξίδι περίπου δύο ωρών προς το Έρντινγκτον, προάστιο του Μπέρμιγχαμ, περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Πήραν Uber και τις άφησε κοντά στο σπίτι όπου είχαν περάσει τα παιδικά τους χρόνια μαζί με τη μητέρα τους, στην οδό Λίντον Γουόκ, στις 23.36.
Εκτιμάται ότι επισκέφθηκαν τον τάφο της μητέρας τους, προτού κατευθυνθούν στη λίμνη Μπρούκβεϊλ, όπου η Τζάνις είχε βρεθεί νεκρή στις 3 Φεβρουαρίου 2010.
Οι τρεις αδελφές, που κρατούσαν την προσωπική τους ζωή μακριά από τα βλέμματα των άλλων, δεν επικοινώνησαν με τους συγγενείς τους που ζούσαν στο Μπέρμιγχαμ. Εκείνοι δεν γνώριζαν τίποτα για αυτή την επίσκεψη.
Αφού παρέμειναν στην πόλη για λιγότερο από δύο ώρες, επιβιβάστηκαν σε άλλο ταξί κοντά στη λίμνη, στις 1.28 τα ξημερώματα, και επέστρεψαν στο Λονδίνο.
Η άφιξη στο Μπράιτον και οι τελευταίες ώρες
Το ίδιο βράδυ, οι τρεις γυναίκες πήραν το τρένο για το Μπράιτον, όπου έφτασαν το βράδυ, γύρω στις 22:00. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν σε ένα ακόμη Uber, το οποίο τις μετέφερε στην παραλιακή ζώνη κοντά στη μαρίνα, περίπου τρία χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης. Αφού εξέτασε εκατοντάδες ώρες βιντεοληπτικού υλικού από κάμερες ασφαλείας, η αστυνομία του Σάσεξ κατάφερε να ανασυνθέσει τις κινήσεις των αδελφών μετά την άφιξή τους στη νότια ακτή της Αγγλίας.
Εκείνη τη νύχτα επικρατούσαν ισχυροί άνεμοι και οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δυσμενείς. Οι αδελφές καταγράφηκαν επανειλημμένα, επί περίπου τέσσερις ώρες, να περπατούν πάνω κάτω στον δρόμο κοντά στην παραλία, μέσα στο σκοτάδι.
Στις 2.42 τα ξημερώματα, οι κάμερες τις κατέγραψαν για τελευταία φορά, καθώς κατευθύνονταν προς την παραλία.
Λίγο περισσότερο από τρεις ώρες αργότερα, στις 5.45, ένας ποδηλάτης ανέφερε ότι είδε ένα σώμα στην παραλία.
Η Τζέιν μεταφέρθηκε στην ακτή και διαπιστώθηκε ο θάνατός της.
Η σορός της Κριστίνα ανασύρθηκε από το νερό από πλήρωμα σωστικής λέμβου. Η σορός της Ρεμπέκα, η οποία φαίνεται ότι είχε παρασυρθεί προς την ακτή, εντοπίστηκε αργότερα στην παραλία του Μπράιτον.
Όταν έγινε γνωστή η ταυτότητα των τριών γυναικών, οι δικοί τους άνθρωποι βυθίστηκαν στο πένθος. Ο πατέρας τους, Τζόζεφ, πρώην μηχανικός τηλεπικοινωνιών, μίλησε για τον «αβάσταχτο» πόνο του, κάνοντας αναφορά και στον «δεσμό που ο θάνατος δεν μπορεί ποτέ να πάρει μακριά».
Στην κηδεία τους, τον επόμενο μήνα, η 25χρονη ετεροθαλής αδελφή τους, Λίλι, είπε: «Ήμασταν τέσσερις και τώρα έμεινα μόνη μου».
Όπως έγραψε η Daily Mail την Παρασκευή, η μητριά τους, Ζενεβιέβ Μπάρναμπι-Αντετόρο, και η θεία τους, Ατζικέ Τζόνσον, εξακολουθούν να αναρωτιούνται αν θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι περισσότερο για να αποτρέψουν την τραγωδία.
Οι αδελφές, οι οποίες δεν χρησιμοποιούσαν social media, περιγράφονταν από συγγενείς ως «οι πιο δεμένες αδελφές και καλύτερες φίλες, που έκαναν τα πάντα μαζί».
Σε μια κίνηση που φαίνεται να αποτελούσε φόρο τιμής στη μητέρα τους, οι δύο μικρότερες αδελφές είχαν υιοθετήσει το πατρικό της επώνυμο, καθώς είχαν γεννηθεί με το επώνυμο Αντετόρο, το αρχικό επώνυμο του πατέρα τους.
Και οι τρεις είχαν γεννηθεί στο Λούτον και πέρασαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους στην πόλη του Μπέντφορντσαϊρ, μαζί με τους γονείς τους.
Το 2000, όμως, οι γονείς τους χώρισαν και οι αδελφές μετακόμισαν με τη μητέρα τους στο Μπέρμιγχαμ, από όπου καταγόταν εκείνη.
Η Τζάνις, η οποία εργαζόταν ως υπάλληλος σε ταχυδρομείο, ήθελε να βρίσκεται πιο κοντά στη δική της οικογένεια. Σύντομα, ωστόσο, άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας που συνδέονταν με έντονο στρες.
Κατήγγειλε στην αστυνομία ότι κάποιοι προσπαθούσαν να βλάψουν την ίδια και τα παιδιά της. Φοβόταν ότι κάποιος διοχέτευε αέριο στο σπίτι της, έριχνε λάδι στα σεντόνια της, πείραζε την κουζίνα και τη θέρμανση και τοποθετούσε συσκευές μέσα στο σπίτι.
Χρησιμοποιούσε τόσο μεγάλη ποσότητα χλωρίνης, ώστε η έντονη μυρωδιά της γέμιζε το σπίτι, ενώ φορούσε λαστιχένια γάντια ακόμη και όταν πήγαινε για ψώνια.
Της είχαν συνταγογραφηθεί αντιψυχωσικά φάρμακα. Ωστόσο, τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Ιανουαρίου 2010, ένα παγωμένο πρωινό του χειμώνα, εξαφανίστηκε.
Σχεδόν πέντε εβδομάδες αργότερα, στις 3 Φεβρουαρίου, ένας αστυνομικός εντόπισε τη σορό της μέσα στη λίμνη.
Η έρευνα για τον θάνατό της, που πραγματοποιήθηκε αργότερα την ίδια χρονιά, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πέθανε από πνιγμό. Ωστόσο, η απόφαση παρέμεινε ανοιχτή, καθώς ο ιατροδικαστής δήλωσε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι είχε βάλει σκόπιμα τέλος στη ζωή της.
Μετά τον θάνατο της μητέρας τους, οι αδελφές πήγαν να ζήσουν με τον πατέρα τους στο Άξμπριτζ, στο δυτικό Λονδίνο. Η γιαγιά τους από την πλευρά του πατέρα τους έμενε επίσης λίγα σπίτια πιο κάτω. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι επισκέψεις τους στην οικογένεια έγιναν όλο και πιο σπάνιες. Σταδιακά, έφτασαν στο σημείο να βλέπουν ελάχιστα ακόμη και τη γιαγιά τους, η οποία έμενε τόσο κοντά τους.
Οι συγγενείς τους πιστεύουν ότι η πανδημία επιδείνωσε περαιτέρω το αίσθημα απομόνωσής τους.
Αργότερα, όταν μετακόμισαν μαζί στο κοντινό Γκρίνφορντ, γείτονες ανέφεραν ότι σπάνια έβγαιναν από το διαμέρισμά τους. Όπως και η μητέρα τους πριν από αυτές, φέρεται να είχαν αναπτύξει εμμονή με την καθαριότητα.
Η Ρεμπέκα φέρεται να χρησιμοποιούσε χαρτομάντιλα για να πατά τα κουμπιά του ανελκυστήρα και να απολυμαίνει συχνά τα χέρια της με αντισηπτικό.
Οι δυσκολίες που δεν γνώριζε η οικογένειά τους
Κατά τη δικαστική διαδικασία για τη διερεύνηση των θανάτων, που πραγματοποιήθηκε στο Δικαστήριο Ιατροδικαστικών Ερευνών Γούντβεϊλ, κοντά στο Μπράιτον, έγινε γνωστό ότι η Κριστίνα αντιμετώπιζε άγχος και κατάθλιψη από τον θάνατο της μητέρας τους.
Η αστυνομία διαπίστωσε ότι είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένη έρευνα στον υπολογιστή της σχετικά με την αυτοκτονία, με 179 σχετικές αναφορές, ενώ στον φορητό υπολογιστή της υπήρχαν επίσης αναζητήσεις που αφορούσαν σορούς και νερό.
Όταν ο πατέρας της επικοινώνησε με τον γενικό γιατρό της για να τον ενημερώσει ότι αντιμετώπιζε δυσκολίες, της εστάλη επιστολή. Ωστόσο, εκείνη δεν επικοινώνησε ποτέ με το ιατρείο ή με υπηρεσίες ψυχικής υγείας.
Οι αδελφές φέρεται να επικοινωνούσαν καθημερινά με τον πατέρα τους. Εκείνος, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, δεν είχε ιδέα ότι βρίσκονταν στο Μπράιτον εκείνη την ημέρα του Μαΐου.
Οι συγγενείς τους ανέφεραν ότι η μοναδική σύνδεση που μπορούσαν να θυμηθούν με το Μπράιτον ήταν μια οικογενειακή εκδρομή, πολλά χρόνια νωρίτερα.
Οι τρεις αδελφές δεν άφησαν κανένα σημείωμα ούτε κάποια άλλη εξήγηση για την απόφασή τους.
