Η εικόνα της οδήγησης με παιδιά στο αυτοκίνητο τη δεκαετία του 1960 διαφέρει δραματικά από ό,τι γνωρίζουμε σήμερα. Τα μικρά επιβαίνοντα κινούνταν ελεύθερα στην καμπίνα, χωρίς ζώνες ή ειδικά καθίσματα, σε μια εποχή όπου η έννοια της παθητικής ασφάλειας βρισκόταν ακόμα στα σπάργανα.
Όπως εξηγεί ο Matt Anderson, επιμελητής μεταφορών στο μουσείο Henry Ford, «δεν είναι ότι οι γονείς δεν νοιάζονταν για τα παιδιά τους, απλώς κανείς δεν είχε ακόμη τη σωστή νοοτροπία γύρω από την ασφάλεια». Η αυτοκινητοβιομηχανία συμμεριζόταν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη στάση.
Η αλλαγή ήρθε το 1967, όταν η General Motors άρχισε να προωθεί μαζικά το Child Safety Seat, γνωστό και ως «Love Seat». Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το Infant Safety Carrier, ειδικά σχεδιασμένο για βρέφη. Αν και η GM δεν εφηύρε πρώτη το παιδικό κάθισμα, η ισχύς της στην αγορά και το εκτεταμένο δίκτυο αντιπροσώπων της έκαναν την ασφάλεια… εμπορικό προϊόν.
Το 1971, η αμερικανική NHTSA θέσπισε για πρώτη φορά προδιαγραφές για τον σχεδιασμό και τη λειτουργία παιδικών καθισμάτων. Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκαν ακόμη επτά χρόνια μέχρι μια Πολιτεία – το Τενεσί – να καταστήσει υποχρεωτική τη χρήση τους. Μέχρι το 1985, και οι 50 Πολιτείες των ΗΠΑ είχαν υιοθετήσει σχετική νομοθεσία.
Η GM διέκοψε την παραγωγή των Love Seats το 1981, καθώς πλέον υπήρχαν πολλές εναλλακτικές στην αγορά. Ωστόσο, η παρακαταθήκη τους ήταν ήδη δεδομένη: συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας νέας κουλτούρας οδικής ασφάλειας.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Έχεις απλήρωτη κλήση; Μάθε τι ισχύει μέσα σε 5 λεπτά!
Τολμά να οδηγήσει τις εξελίξεις
Πιο οικονομικό και με λίγα το μήνα
