Η αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται σε μια διαρκή διαδικασία εξέλιξης, με τους κατασκευαστές να επενδύουν τεράστια ποσά για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών προκειμένου να ανταποκριθούν στις αυστηρότερες προδιαγραφές εκπομπών, στην ηλεκτροκίνηση και στη συνεχή απαίτηση για υψηλότερες επιδόσεις.
Ωστόσο ορισμένοι εξωτικοί κινητήρες που φιλοξενούνται σε ονειρικά supercars έχουν τις καταβολές τους περισσότερο από 20 χρόνια πίσω. Φυσικά, οι σημερινές εκδοχές τους έχουν εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ελάχιστα θυμίζουν τα αρχικά σύνολα όμως η βασική αρχιτεκτονική και το μηχανολογικό τους υπόβαθρο παραμένουν αναλλοίωτα.
Lotus V6 3.5 Supercharge
Ο V6 της Lotus Emira αποτελεί ίσως το πιο παράδοξο παράδειγμα, καθώς οι ρίζες του δεν βρίσκονται σε κάποιο supercar αλλά σε ένα μεγάλο προσθιοκίνητο Toyota. Η σημερινή Emira V6 SE χρησιμοποιεί έναν υπερτροφοδοτούμενο V6 3,5 λίτρων με 400 ίππους, ο οποίος για το 2026 συνδυάζεται με χειροκίνητο κιβώτιο έξι σχέσεων.
Βασίζεται στον κινητήρα 2GR-FE της Toyota, που παρουσιάστηκε το 2005 στο Avalon και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σε πολλά μοντέλα Toyota και Lexus. Η Lotus διέκρινε τις δυνατότητές του και στο πλαίσιο της συνεργασίας της με την Toyota εξέλιξε τη δική της υπερτροφοδοτούμενη εκδοχή για την Evora και αργότερα την Emira. Η Lotus έχει επέμβει εκτενώς στην ψύξη και στα περιφερειακά συστήματα, όμως η βασική αρχιτεκτονική παραμένει, έχοντας πλέον ηλικία περίπου 21 ετών.
Ferrari V12 6.5
Η περίπτωση της Ferrari είναι διαφορετική, καθώς ο F140 γεννήθηκε εξαρχής για κάτι πραγματικά εξωτικό. Παρουσιάστηκε το 2002 στην Enzo ως ατμοσφαιρικός V12 6.0 λίτρων, αποδίδοντας 651 ίππους, και αποτέλεσε τη βάση μιας οικογένειας κινητήρων που εξακολουθεί να εξελίσσεται περισσότερο από δύο δεκαετίες αργότερα.
Σήμερα η Purosangue χρησιμοποιεί την έκδοση F140IA, έναν ατμοσφαιρικό V12 6.5 λίτρων με περιεχόμενη γωνία 65 μοιρών και λίπανση ξηρού κάρτερ. Αποδίδει 715 ίππους, φτάνει έως τις 8.250 rpm και παράγει 716 Nm ροπής. Στην πορεία έχουν αλλάξει ουσιαστικά η εισαγωγή, οι κυλινδροκεφαλές, το σύστημα βαλβίδων, η εξαγωγή και το σύστημα τροφοδοσίας. Η γενεαλογία του F140 περνά από ορισμένα από τα σημαντικότερα μοντέλα της Ferrari, όπως οι 599, F12berlinetta, LaFerrari και 812 Superfast.
Pagani V12 6.0 twin-turbo
Η μακροχρόνια συνεργασία της Pagani με τη Mercedes-AMG βρίσκεται πίσω από έναν ακόμη V12 με ιστορία μεγαλύτερη των δύο δεκαετιών. Ο κινητήρας των σημερινών Huayra συνδέεται γενεαλογικά με την οικογένεια M275 της Mercedes, η οποία έκανε το ντεμπούτο της το 2002 στην S-Class.
Ο M275 παρουσιάστηκε ως ένας νέος twin-turbo V12, με την S 600 να αποδίδει τότε 493 ίππους. Η AMG εξέλιξε αργότερα ισχυρότερες παραλλαγές και πάνω σε αυτή τη βάση δημιουργήθηκε ο M158 που προοριζόταν ειδικά για την Pagani.
Στη σημερινή του μορφή έχει βέβαια ελάχιστη σχέση με τον κινητήρα μιας S 600. Ο χειροποίητος V12 6.0 λίτρων της Mercedes-AMG διαθέτει δύο turbo, λίπανση ξηρού κάρτερ και ειδικά εξελιγμένα συστήματα ψύξης και εξαγωγής. Στη Huayra Codalunga Speedster αποδίδει 864 ίππους και 1.100 Nm.
Aston Martin V12 5.2 twin-turbo
Η Aston Martin χαρακτηρίζει τον V12 της σημερινής Vanquish ως νέο, όμως η ίδια αναγνωρίζει ότι αποτελεί την κορύφωση μιας εξελικτικής πορείας που ξεκίνησε πριν από περισσότερο από 25 χρόνια. Η γενεαλογία του φτάνει έως τον V12 της DB7 Vantage του 1999 και συνεχίστηκε μέσα από μοντέλα όπως οι πρώτες Vanquish, DB9, DBS και V12 Vantage.
Η σημερινή μονάδα είναι ένας twin-turbo V12 5.2 λίτρων που αποδίδει 824 ίππους και 1.000 Nm, επιτρέποντας στη Vanquish να φτάνει τα 344 km/h. Για να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα έχει υποστεί εκτεταμένη εξέλιξη, με ενισχυμένο μπλοκ, νέες κυλινδροκεφαλές, διαφορετικούς εκκεντροφόρους, ανασχεδιασμένους αυλούς εισαγωγής και εξαγωγής, νέα μπεκ και turbo μειωμένης αδράνειας.
Bugatti W16 8.0 quad-turbo
Ελάχιστοι κινητήρες έχουν καθορίσει τόσο έντονα την ταυτότητα ενός αυτοκινήτου όσο ο W16 της Bugatti. Παρουσιάστηκε στη Veyron παραγωγής το 2005 ως ένας πρωτοφανής για αυτοκίνητο δρόμου κινητήρας 8.0 λίτρων με τέσσερα turbo και περίπου 1.000 ίππους, αλλάζοντας ουσιαστικά τα δεδομένα στην κατηγορία των hypercars.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Bugatti εξέλιξε συνεχώς τον W16, αυξάνοντας την απόδοσή του μέσα από τις διάφορες εκδόσεις της Veyron και αργότερα της Chiron. Η τελευταία εφαρμογή δρόμου ήταν η W16 Mistral, όπου ο τετρατούρμπινος κινητήρας έφτασε τους 1.600 ίππους.
Η Mistral αποτέλεσε και τον αποχαιρετισμό του εμβληματικού συνόλου. Η παραγωγή των μόλις 99 αυτοκινήτων ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2026, κλείνοντας έναν κύκλο περίπου 21 ετών. Μάλιστα, η ανοιχτή Bugatti έφτασε τα 453,9 km/h, κατακτώντας ρεκόρ ταχύτητας για roadster. Ο διάδοχος Tourbillon εγκαταλείπει πλέον τον W16 για έναν ατμοσφαιρικό V16 με υβριδική υποβοήθηση, σηματοδοτώντας το τέλος μιας από τις πιο χαρακτηριστικές εποχές στην ιστορία των κινητήρων υψηλών επιδόσεων.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ
Οδηγούμε το νέο Leapmotor B03X στην Ισπανία
Οδηγούμε το ολοκαίνουριο Skoda Epiq στην Αυστρία
Πότε θα κυκλοφορήσει στην Ευρώπη το Tesla Semi;.
Ακολουθήστε το newsauto.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
