Όταν η Σερ ανακοίνωσε ως νικητή των Grammy τον νεκρό καλλιτέχνη της R&B Λούθερ Βάντρος αρχικά επικράτησε παγωμάρα, μετά γέλια.
Η Σερ είχε ανέβει στη σκηνή για να απονείμει ένα από τα σημαντικότερα βραβεία των Grammy, ωστόσο φάνηκε αρχικά να μπερδεύεται, καθώς κινήθηκε προς την έξοδο πριν επιστρέψει στο μικρόφωνο για την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Διαβάζοντας το όνομα, η Σερ ανακοίνωσε ως νικητή τον Λούθερ Βάντρος, τον διάσημο Αμερικανό τραγουδιστή που πέθανε το 2005.
Η αναφορά προκάλεσε αμηχανία, καθώς το βραβείο «Ηχογράφηση της Χρονιάς» απονεμήθηκε τελικά στο τραγούδι «Luther» των Κέντρικ Λαμάρ και SZA, οι οποίοι ήταν και οι πραγματικοί νικητές της κατηγορίας
Ο τραγικός ήρωας της R&B που έφυγε μόνος και πολύ νέος
Ο Λούθερ Βάντρος ήταν ο τραγικός ήρωας της R&B μουσικής – ένας εκφραστικός σόλο τραγουδιστής που έγινε πιο δημοφιλής ενώ τραγουδούσε στα φωνητικά άλλων, ένας αυστηρός τελειομανής που μπορούσε να ελέγξει τα πάντα εκτός από το βάρος του, ένας αθεράπευτα ρομαντικός που έφυγε μόνος, δυστυχισμένος και πολύ νέος.
Η ιστορία του αναβίωσε στο ντοκιμαντέρ Luther: Never Too Much. Σε σκηνοθεσία της Ντον Πόρτερ και με παραγωγό τον Τζέιμι Φοξ, η ταινία διάρκειας 160 λεπτών υπενθυμίζει τις προκαταλήψεις που καθυστέρησαν την επιτυχία του Vandross και τελικά τον κατέστρεψαν.
Ο Βάντρος τα είχε όλα: ταλέντο και μία βελούδινη φωνή που για κάποιους συναγωνιζόταν ακόμα και τη Γουίτνεϊ Χιούστον. Ωστόσο, οι υπεύθυνοι της δισκογραφικής δεν μπορούσαν να δουν πέρα από το σκούρο χρώμα του δέρματος και τα παραπάνω κιλά του.
Ως γνήσιος Νεοϋορκέζος, ο Βάντρος πείθει φίλους του να φτιάξουν μια μπάντα – αλλά ο ίδιος μένει στο παρασκήνιο. Παρ’ όλα αυτά, δεν περνούσε απαρατήρητος όταν η ομάδα εμφανίστηκε στην πρώτη σεζόν του Sesame Street.
Παρά τη συνεχή απόρριψη από δισκογραφικές, ο Βάντρος εγκατέλειψε το κολέγιο για να κυνηγήσει το όνειρό του στη μουσική. Τυχαία βρέθηκε σε στούντιο για το Young Americans και κέρδισε την προσοχή του Ντέιβιντ Μπάουι, που τον προσέλαβε για τα φωνητικά και τις ενορχηστρώσεις.
Η συμμετοχή του Βάντρος στο ρεφρέν του Never Too Much θα έπρεπε να είχε κάνει τους παράγοντες της βιομηχανίας να τον δουν ως σόλο αστέρα. Αντί γι’ αυτό, τον θεωρούσαν κορυφαίο στα φωνητικά και κάπως έτσι μπήκε στη διαφήμιση. Στο πρώτο του διαφημιστικό σποτ για την Gino’s Pizza, ο Βάντρος επινόησε το φαντασμαγορικό βιμπράτο του, που ενθουσίασε το στούντιο.
Οι δισκογραφικές δεν είχαν πρόβλημα μόνο με την εμφάνισή του. Το ηχόχρωμά του δεν ταίριαζε με τα τότε πρότυπα της R&B, που κυριαρχούσαν με τον ήχο των Gamble & Huff. Χρειάστηκε να τον απολύσει από την περιοδεία της η τραγουδίστρια η Ρομπέρτα Φλακ για να ξεκινήσει τελικά τη σόλο καριέρα του και να αναδειχθεί.
Ο Βάντρος επένδυσε μέρος των χρημάτων του και ζήτησε βοήθεια από τη μητέρα της Γουίτνεϊ, Σίσι Χιούστον, τον βραβευμένο με Γκράμι συνθέτη Μάρκους Μίλερ και άλλους εξαιρετικά ταλαντούχους φίλους, κατάφερε τελικά να ηχογραφήσει το Never Too Much – το τραγούδι που ουσιαστικά άλλαξε τον ήχο της R&B μουσικής.
Αλλά ακόμα και μετά τις επιτυχίες, ο Βάντρος παρέμενε στιγματισμένος ως R&B ή «Αφροαμερικανός». Οι μαύροι καλλιτέχνες διαχωρίζονταν στις σκηνές, στα δισκοπωλεία, ανά είδος, όπως λέει ο Κλάιβ Ντέιβις στο ντοκιμαντέρ.
Οι δισκογραφικές τον προωθούσαν αποκλειστικά στο μαύρο κοινό, παρόλο που και οι λευκές γυναίκες των προαστίων τον λάτρευαν.
Ο Βάντρος θεωρούνταν «ονειρικός άνδρας» παρά τις συνεχείς αυξομειώσεις βάρους, με τον αγώνα του για τα κιλά να γίνει συχνά αντικείμενο χιούμορ.
Όταν δεν σχολίαζαν το βάρος του, υπήρχαν φήμες ότι ήταν γκέι.
Ο Βάντρος προτάθηκε για Grammy εννιά φορές προτού κερδίσει το πρώτο για το Here and Now το 1991. Το 2003, μετά την αλλαγή δισκογραφικής, σημείωσε την πρώτη mainstream επιτυχία με το Dance with My Father.
Λίγο μετά υπέστη εγκεφαλικό που επηρέασε τη φωνή του και τελικά πέθανε το 2005 σε ηλικία 54 ετών.
