Οι δηλώσεις του Τάκη Φύσσα:
Πώς γίνεται και γνωρίζεις όλα τα παιδιά των Ακαδημιών με τα μικρά τους ονόματα; Είναι χάρισμα; «Με αιφνιδιάζει η ερώτησή σου! Όχι, δεν θα το έλεγα χάρισμα. Είναι η συγκέντρωση, η ανάγκη να δίνεις στα παιδιά τη σπουδαιότητα που τους αρμόζει. Είναι ωραίο να ακούει το παιδάκι το όνομά του και να μην του λες «Γεια σου, μικρέ, τι κάνεις;». Το πρωτοέβαλα στο μυαλό μου όταν ανέλαβα για πρώτη φορά το 2017. Μου δίνεις την ευκαιρία να σου το πω, γιατί με την Ακαδημία τότε πρωτοασχολήθηκα.
Παρακολούθησα αρκετά εκπαιδευτικά σεμινάρια, ό,τι έχει να κάνει με τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση ενός παιδιού, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά γενικότερα. Μ’ αρέσει αυτό. Μου αρέσει να ασχολούμαι με παιδιά.
Βγήκαν παιδιά τότε, εντάξει, Γιώργο; Ο Ζαγαρίτης ήταν στους ξενώνες, εδώ ήταν το δωμάτιό του. Ο Βαγιαννίδης ήταν ένα παιδί που πηγαινοερχόταν, γιατί ζούσε έξω. Ο Αλεξανδρόπουλος, ο Εμμανουηλίδης, που έχασε και τη μανούλα του, θυμάμαι τότε, και ήταν εδώ και τον στηρίξαμε πάρα πολύ ως σύλλογος. Και παίζει ποδόσφαιρο σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο. Πού θέλω να καταλήξω; Ότι τότε πήραμε το Πρωτάθλημα της Κ15. Κάποια παιδάκια από αυτά προχώρησαν, έπαιξαν ποδόσφαιρο, κάποια στην πρώτη ομάδα, κάποιοι κάπου αλλού».
Φυσικά, στόχος είναι να προωθηθούν παιδιά στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού. Όμως ποια είναι τα εφόδια που παίρνουν από εδώ και πού μπορούν να τα οδηγήσουν; «Πλέον η Ακαδημία του Παναθηναϊκού λειτουργεί σε πολύ επαγγελματικά πλαίσια, ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Είμαι επικεφαλής (Head of Academy), έχοντας όμως τον τεχνικό μας διευθυντή, τον Θεόδωρο Ελευθεριάδη, να είναι ο απόλυτος άρχοντας στο κομμάτι της ποδοσφαιρικής εκπαίδευσης. Είμαστε πάρα πολύ κοντά. Είμαστε ένα δίδυμο που συμφωνούμε σχεδόν σε όλα τα ποδοσφαιρικά. Έχουμε και τις διαφωνίες μας. Θα ήθελα να είσαι κοντά όταν διαφωνούμε με τον Θεόδωρο, να δεις πόση πλάκα έχουμε, αλλά νομίζω ότι, με έναν τρόπο επαγγελματικό, το ξεπερνάμε και βγαίνουμε μπροστά. Η Ακαδημία, λοιπόν, αυτή τη στιγμή έχει τους ανθρώπους αυτούς, έχει τους επιστήμονες, έχουμε τον ψυχολόγο μας, έχουμε τους διατροφολόγους, έχουμε ανθρώπους οι οποίοι είναι δίπλα στα παιδιά.
Μένουν πάνω από 35 παιδιά στους ξενώνες του Παναθηναϊκού, σε καταπληκτικές εγκαταστάσεις που έχει ετοιμάσει ο πρόεδρος για εμάς. Έχουμε και μια πολυκατοικία κάτω στο Κορωπί για τα πιο μεγάλα παιδιά, που πηγαινοέρχονται με βανάκια της ομάδας. Πάνε στο σχολείο τους, έχουν τη διατροφή τους, τη βιβλιοθήκη τους, τα μέρη στα οποία διαβάζουν. Και, όπως πολύ ωραία είπες, για να σου απαντήσω, ναι, είναι το ποδόσφαιρο, όμως κυρίως θέλουμε να είναι σωστοί άνθρωποι, να διαβάζουν, να μάθουν μια τέχνη. Άλλωστε, θέλουμε και έξυπνους παίκτες μέσα στο γήπεδο, να έχουν αντίληψη για τη ζωή. Έξυπνους ανθρώπους, έξυπνους ποδοσφαιριστές, που να μπορούν και να ξέρουν τι θα κάνουν μετά το ποδόσφαιρο.
Βέβαια η εκπαίδευση έχει συγκεκριμένο σκοπό και στόχευση…
Απόλυτος στόχος, ο νούμερο ένα στόχος της Ακαδημίας, είναι να παίξουν ποδόσφαιρο στην πρώτη ομάδα. Ο πρόεδρος, όταν είχαμε συζητήσει κάποια στιγμή, μου είπε: «Εγώ δεν θέλω να πουλήσω κανένα παίκτη που προέρχεται από την Ακαδημία. Θέλω να αναδειχθούν παιδιά που θα έχουν το DNA της ομάδας και θα το μεταφέρουν στους υπόλοιπους παίκτες που έρχονται». Και έχει δίκιο, γιατί τα παιδιά, αν τα γαλουχήσεις μέσα σε μια Παναθηναϊκή οικογένεια, γίνονται Παναθηναϊκοί, μαθαίνουν τις αξίες του συλλόγου και τις μεταλαμπαδεύουν στους συμπαίκτες τους».
Άλλωστε εσύ ως ποδοσφαιριστής βρέθηκες σε μια πολύ σπουδαία ομάδα του Παναθηναϊκού που στελεχωνόταν από τέτοια παιδιά. Αυτοί ήταν που σου πέρασαν το Παναθηναϊκό DNA; «Κανένας δεν μου έχει κάνει αυτήν την ερώτηση. Και έχεις δίκιο. Αυτοί με έκαναν Παναθηναϊκό. Εμένα ο Μπασινάς με έκανε Παναθηναϊκό, ο Καραγκούνης με έκανε Παναθηναϊκό, ο Κοτσόλης, ο Χαλκιάς, όλα τα παιδιά που γαλουχήθηκαν μέσα στην ομάδα. Μου έδειξαν τις αξίες του συλλόγου, που ζούσαμε μαζί στην Παιανία, που κατάλαβα τι είναι Παναθηναϊκός και σιγά σιγά, με όλα τα χρόνια αυτά που αγωνιζόμουν, έγινα ένας από αυτούς. Ρίζωσε μέσα μου το DNA της ομάδας».
Από την πρώτη φορά που ήρθες προσπάθησες να αλλάξεις αυτή τη νοοτροπία που υπήρχε και που ήταν πολύ περισσότερο στοχευμένη στην εκπαίδευση παρά στο αποτέλεσμα. «Ναι, σε αυτό έχεις δίκιο. Αυτή ήταν η άποψή μου, με κάθε σεβασμό στους ανθρώπους που πίστευαν το αντίθετο. Πήραμε Πρωταθλήματα από τότε. Στο πρώτο ήμουν κι εγώ στην Κ15, όταν είχα πρωτοέρθει, και μάλιστα τότε είχαν πει «Εντάξει,
ήρθε ο Τάκης και τους πίεσε να πάρουν Πρωτάθλημα επειδή είναι παθιασμένος». Όχι, καθόλου. Τα παιδάκια μας το χάρηκαν, το ευχαριστήθηκαν, ήταν καλύτεροι και κέρδισαν.
Εδώ στην Ακαδημία θα πειράζει πια αν χάνεις. Δεν είμαστε η Ακαδημία του Τάκη ούτε του Γιώργου. Είναι η Ακαδημία του Παναθηναϊκού και οφείλεις να έχεις τις αξίες του συλλόγου μέσα σου. Και σίγουρα ανάλογα την ηλικία. Δεν λέω για την Κ12 και την Κ13, αλλά η Κ17 και η Κ19 οφείλουν να μπαίνουν μέσα στο γήπεδο, με νοοτροπία νίκης. Όταν φτάνεις ένα βήμα πριν από την πρώτη ομάδα, η νίκη έχει σημασία. Πώς θα σκληραγωγήσω ποδοσφαιρικά ένα παιδί, να μπορέσει να λειτουργήσει κάτω από πίεση; Μα, πώς θα παίζει μπροστά σε 60.000 κόσμο;».
Όλοι όσοι αναδείχθηκαν τα τελευταία χρόνια, το έκαναν μέσα από διαδικασία νικητών. Ο Τζόλης, ο Κωνσταντέλιας, Ο Μουζακίτης, ο Κωστούλας, έπαιρναν τα Πρωταθλήματα, όπως το πήρε τώρα η Κ17 του Παναθηναϊκού. Ποντάρετε πολλά σε αυτή την ομάδα και σε αυτή τη φουρνιά παικτών; «Συμφωνώ, έχεις απόλυτο δίκιο και αυτή είναι η λογική και η νοοτροπία που διέπει πλέον τον σύλλογο. Υπάρχουν παιδιά τα οποία απαρτίζουν και την Εθνική ομάδα που θα πάει τώρα στο Παγκόσμιο U17. Το βασικό δεν είναι μόνο ότι χάρηκαν τα παιδιά που πήραμε το πρωτάθλημα, αλλά ότι τέσσερα από αυτά είναι στην πρώτη ομάδα ενώ υπάρχουν άλλα τέσσερα στην Κ19, που για μένα είναι πολύ σημαντικοί παίκτες και σιγά σιγά θα εξελιχθούν και αυτοί. Αλλά και ο κύριος Νίστρουπ, προφανώς, και ο κάθε προπονητής θα αντιληφθεί και θα πει: «Κάτσε, αυτοί οι παίκτες πήραν πρωτάθλημα, είναι στο Παγκόσμιο βασικοί στην Εθνική ομάδα». Η ομάδα του Παναθηναϊκού έχει έξι-επτά παίκτες που θα παίξουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17. Συνεπώς, κάτι γίνεται με αυτά τα παιδιά».
Ξέρεις όμως ότι για να ανέβουν αυτά τα παιδιά πρέπει να υπάρχει κοινή γραμμή σε όλο τον σύλλογο. «Κοίτα, εγώ δεν ήρθα μόνος μου. Ο κ. Αλαφούζος με φώναξε και μου λέει: «Θέλω να αναλάβεις αυτό το κομμάτι, γιατί θέλω να επενδύσω στις Ακαδημίες μας, να ξαναγίνουν ισχυρές, να ξαναγίνουν οι Ακαδημίες που ήταν παλιότερα ο Παναθηναϊκός, να βγάλουμε ποδοσφαιριστές, να αποκτήσουν το DNA του συλλόγου, να παίξουν στην πρώτη ομάδα». Μου λέει: «Ποιος είναι ο καταλληλότερος;». Του λέω: «Ο Θόδωρος ο Ελευθεριάδης, θα είμαστε μαζί». Και έτσι ξεκίνησε το εγχείρημα αυτό. Ήταν επιθυμία του προέδρου, γιατί, όπως βλέπεις κι εσύ εδώ, Γιώργο, έχει κάνει ένα καταπληκτικό αθλητικό κέντρο. Πλέον στα παιδιά δεν λείπει τίποτα. Προσπαθούμε να είμαστε από πάνω, να τους δίνουμε ό,τι εφόδια μπορούμε και να μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε να εξελιχθούν».
Υπήρχε ένα αρνητικό φαινόμενο στο παρελθόν. Τα παιδιά της Ακαδημία ένιωθαν απομονωμένα. Σαν να ήταν άλλο η Ακαδημία και άλλο η ΠΑΕ Παναθηναϊκός. «Ναι, πλέον είμαι στην ευχάριστη θέση να σου πω ότι ο Παναθηναϊκός είναι πλέον ενιαίος στο κομμάτι αυτό που με ρωτάς. Δεν υπάρχει πια «άλλο η Ακαδημία, άλλο η πρώτη ομάδα». Υπάρχει απόφαση και γραμμή του συλλόγου. Ξεκινάει από τον πρόεδρο, το διοικητικό συμβούλιο, τον Στέφανο και τον προπονητή μας. Είμαστε όλοι από πάνω. Συναποφασίσαμε με τον Στέφανο ποια παιδιά θα ακολουθήσουν την προετοιμασία. Το αποδέχτηκε ο κύριος Νίστρουπ. Ένα παιδί σε κάθε θέση, όπως
εξελίχθηκαν τα πράγματα, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει και στο μέλλον να είναι δύο παιδιά στην ίδια θέση».
