Ο Νίκος Μπουντούρης ήταν καλεσμένος στο Man to Man podcast της Greek Basketball League και σχολίασε πολλά και ενδιαφέροντα θέματα που έχουν να κάνουν με τα δεδομένα αλλά και την λειτουργία του ΠΑΟΚ σε τωρινό αλλά και μελλοντικό επίπεδο.
Αναλυτικά οι δηλώσεις:
Για τα όνειρα των φίλων του ΠΑΟΚ και την ισορροπία ανάμεσα στον ρεαλισμό και τις μεγάλες προσδοκίες: “Ο κόσμος του ΠΑΟΚ, τουλάχιστον τα τελευταία 25 χρόνια, ζούσε με αναμνήσεις. Με τις καλές εποχές. Εκείνες στις οποίες είχα κι εγώ την ευλογία να συμμετέχω. Ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη να ονειρεύεται. Θυμάμαι ότι σε κάθε επέτειο ευρωπαϊκών Κυπέλλων, τίτλων κ.λπ., με καλούσε κάποιος δημοσιογράφος από τη Θεσσαλονίκη για να αναλύσω τι είχε συμβεί τότε. Και καταλάβαινα πως ο κόσμος του ΠΑΟΚ είχε μείνει σε εκείνη την εποχή, σε εποχές πολύ όμορφες, αλλά περασμένες.
Τα χρόνια περνούσαν και ο κόσμος του ΠΑΟΚ συνέχιζε να ζει με το όνειρο ότι κάποια στιγμή θα συμβεί κάτι μεγάλο για την ομάδα. Κι εγώ το έλεγα πάντα: το να έρθει κάποιος στη Θεσσαλονίκη και να επενδύσει στον μπασκετικό ΠΑΟΚ θα ήταν ιδανικό. Για έναν επενδυτή, για έναν άνθρωπο που θέλει πραγματικά να βοηθήσει την ΠΑΟΚτσήδικη οικογένεια.
Και πράγματι, αυτό έγινε. Ουσιαστικά, βρισκόμαστε ακόμη στην εισαγωγή αυτού του ονείρου. Ήρθε ο κύριος Μυστακίδης και είδαμε μια αναγέννηση. Είδαμε ολόκληρη την Ευρώπη να ασχολείται ξανά με την ομάδα μας, και αυτό είναι κάτι εξαιρετικά θετικό. Η ιστορία ξεκινάει πάλι από εδώ. Και έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε τα πάντα σωστά”.
Για το πώς είναι να δουλεύεις σε έναν οργανισμό όπως ο ΠΑΟΚ όπου το συναίσθημα ξεχειλίζει: “Είμαστε στην ομάδα περίπου δυο μήνες. Υπάρχουν φορές που, μαζί με τον Νίκο Βεζυρτζή στο γραφείο του, συζητάμε και λέμε πολύ συχνά μια κουβέντα: “Να κάνουμε τον ΠΑΟΚ μας μεγάλο”. Αυτή η κουβέντα, νομίζω, κουβαλάει τεράστιο συναίσθημα.
Ο ίδιος ο κ. Μυστακίδης, στον τρόπο που προσεγγίζει τα πράγματα, κάθε φορά που έχουμε μιλήσει, βγάζει έντονο συναίσθημα και μια βαθιά αγάπη για την ομάδα. Το ζω αυτό από κοντά και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που το βλέπω. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπά τον ΠΑΟΚ, καταλαβαίνει τι σημαίνει η ομάδα και αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να τη χτίσουμε μεγάλη, ώστε να είναι περήφανος ο κόσμος, κι εμείς οι ίδιοι, για τη δουλειά μας.
Φυσικά, το συναίσθημα έχει όρια. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σκεφτόμαστε ψύχραιμα. Όχι ως φίλαθλοι ή οπαδοί, που μπορεί να είμαστε μέσα μας, αλλά ως τεχνοκράτες. Ως άνθρωποι που οφείλουν να εφαρμόσουν διαδικασίες στην ομάδα, διαδικασίες που κάποιες φορές είναι σκληρές και άλλες φορές, να το πω έτσι, αντιεμπορικές στα μάτια του κόσμου.
Είναι καθήκον μας να μην παρασυρόμαστε από τη στεναχώρια ή το άγχος για το αποτέλεσμα. Εμείς πρέπει, μέσα από ψυχραιμία, γνώση και οργάνωση, να οδηγήσουμε την ομάδα εκεί που πρέπει, στο επίπεδο που της αξίζει, μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Σίγουρα θα θέλαμε οι εντυπώσεις να είναι θετικές από την αρχή μέχρι το τέλος. Όμως είναι βέβαιο ότι θα περάσουμε από κύματα και διαφορετικές καταστάσεις. Εκεί θα χρειαστεί να είμαστε ψύχραιμοι και, κάποιες φορές, σκληροί. Θα έλεγα και απαιτητικοί, πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους.
Ο ΠΑΟΚ πλέον έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου, νομίζω, μπορεί και πρέπει να απαιτεί. Γιατί μέσα από τον ΠΑΟΚ, πέρα από την ίδια την ομάδα, πιστεύω ακράδαντα ότι μπορεί να αναγεννηθεί και το ελληνικό μπάσκετ. Και θεωρώ πως αυτή είναι η αποστολή στην οποία οφείλουμε να μείνουμε προσηλωμένοι”.
Για το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ τον έχει διαμορφώσει ως παίκτη και ως άνθρωπο, ενώ πλέον καλείται να παίρνει αποφάσεις που επηρεάζουν τη λειτουργία, το αγωνιστικό τμήμα και συνολικά το μέλλον του συλλόγου: “Το κάνω με ψυχραιμία. Θεωρώ ότι έχω τη γνώση, μέσα από όλα αυτά τα χρόνια που κινούμαι σε αυτόν τον χώρο. Δουλεύω πάρα πολλές ώρες, ώστε να μη εκτεθεί σε κανένα επίπεδο η ομάδα, αλλά ούτε κι εγώ, φυσικά.
Από εκεί και πέρα, θα έλεγα πως ολόκληρη η μέρα μου περιστρέφεται γύρω από την ομάδα. Προσπαθώ να δημιουργώ τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, τόσο για εμένα όσο και για τους συνεργάτες μου, ώστε αυτό να βοηθήσει συνολικά την ομάδα.
Βρισκόμαστε πολύ μικρό χρονικό διάστημα στον σύλλογο. Μέχρι στιγμής έχουμε ζήσει μεταγραφές παικτών στη διάρκεια της σεζόν, αλλαγές προπονητών… Όμως αλλαγή διοίκησης μέσα στη χρονιά, και μάλιστα με αλλαγή και στο μπάτζετ της ομάδας, είναι κάτι πρωτόγνωρο.
Ήρθε ένας άνθρωπος και, θα έλεγα, κάναμε την καλύτερη “μεταγραφή” που θα μπορούσε να γίνει: ήρθε ο κύριος Μυστακίδης. Ο κόσμος το είδε αυτό. Και ήθελε, και απαιτούσε να δει άμεσα κάποιες αλλαγές. Επιλογές, ίσως και σε επίπεδο παικτών, ώστε να φανεί αυτή η αλλαγή που υπάρχει: το νέο πνεύμα, οι υψηλότεροι στόχοι.
Αυτό έγινε. Όμως κάθε νέα αρχή είναι δύσκολη. Μιλάμε για ομάδα, για ανθρώπους, όχι για video games. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος, υπομονή, αντοχή στις δύσκολες στιγμές, σε μια ήττα ίσως, και πάνω απ’ όλα σωστή αντίδραση”.
Για τη λαχτάρα του κόσμου, την παρέλαση ονομάτων και την EuroLeague: “Η ονοματολογία ήταν μια κατάσταση που σίγουρα δεν έκανε καλό στην ομάδα. Είναι απολύτως φυσιολογικό και το καταλαβαίνω, γιατί η “μεταγραφή” του κ. Μυστακίδη προκάλεσε θόρυβο. Το γεγονός ότι ανέλαβε την ομάδα ακούστηκε σε όλη την Ευρώπη και, ως αποτέλεσμα, αρκετοί παίκτες και μάνατζερ άρχισαν να ρίχνουν ονόματα μέσω social media και ΜΜΕ. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, δεν λειτούργησαν υπέρ της ηρεμίας της ομάδας.
Σκεφτείτε έναν πλέι μέικερ να ακούει ότι έρχεται άλλος πλέι μέικερ. Ή έναν ψηλό να μαθαίνει πως συζητείται η απόκτηση ενός ακόμη ψηλού στον ΠΑΟΚ. Ακόμα και στο θέμα του προπονητή ακούστηκαν τρεις-τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις. Φανταστείτε πώς μπορεί να νιώθει ένας επαγγελματίας που αγωνίζεται καθημερινά για τον ΠΑΟΚ και την ίδια στιγμή ακούει ότι υπάρχει ενδεχόμενο να αντικατασταθεί. Όλα αυτά δεν βοηθούν την ψυχραιμία και τη σταθερότητα της ομάδας.
Όμως, αυτά είναι σημεία των καιρών. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, κάτι που το ξαναλέω, δεν έχει ξαναζήσει κανείς. Το να αλλάζει διοίκηση στη μέση της χρονιάς είναι εντελώς διαφορετικό από το καλοκαίρι, όταν υπάρχει ο χρόνος να επιλέξεις, να σχεδιάσεις και να χτίσεις κάτι από την αρχή. Η δυσκολία εδώ είναι υπερβολικά μεγάλη.
Μέχρι στιγμής, θεωρώ ότι υπάρχει ένας ικανοποιητικός βαθμός επιτυχίας σε όσα έχουν γίνει. Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που λέω “μακάρι να μην χάσουμε ποτέ”. Το ίδιο λέει και ο κόσμος, και το καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ θα ήθελα να μη χάσει ποτέ ο ΠΑΟΚ. Όμως μετά συνειδητοποιείς ότι αυτή η σκέψη δεν είναι ρεαλιστική. Έχεις μπροστά σου έναν μαραθώνιο γεμάτο δυσκολίες.
Οι αλλαγές που έχουν γίνει στο ρόστερ σίγουρα θα βοηθήσουν, αλλά κι αυτές χρειάζονται χρόνο. Το να παραμέναμε στην ίδια κατάσταση με πριν δεν θα εξέφραζε ούτε τη νέα πραγματικότητα ούτε, πιστεύω, και μεγάλο μέρος του κόσμου. Επομένως, οφείλουμε να προχωρήσουμε με τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή και, μέρα με τη μέρα, μέσα από τις δυσκολίες και… τρώγοντας μπουνιές, να κρατάμε καθαρό μυαλό και να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις για την ομάδα μας.
Όσον αφορά την Ευρωλίγκα, η αλήθεια είναι πως αυτή η λέξη σίγουρα έρχεται στο προσκήνιο. Ωστόσο, θα πρέπει να μας απασχολήσει ουσιαστικά στο τέλος της χρονιάς, όταν θα συζητήσουμε το πού μπορεί να κινηθεί αγωνιστικά ο ΠΑΟΚ την επόμενη σεζόν και σε ποια ευρωπαϊκή διοργάνωση θα συμμετάσχει. Θεωρώ πως η Ευρώπη, γενικότερα, θέλει τον ΠΑΟΚ πρωταγωνιστή.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΠΑΟΚ ήταν από τις ομάδες που δημιούργησαν την Ευρωλίγκα, με τη συμμετοχή και του κ. Βεζυρτζή. Πιστεύω πως η ομάδα αξίζει δικαιωματικά να βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο, σε όποια διοργάνωση κι αν αγωνίζεται. Αν αυτό είναι η Ευρωλίγκα, η μεγαλύτερη διοργάνωση, τότε θεωρώ πως εκεί πρέπει να βρίσκεται. Εκτός αν υπάρξει κάτι άλλο, το οποίο… Δεν ξέρω αλλά, το ξαναλέω: ο ΠΑΟΚ πρέπει να αγωνίζεται στη μεγαλύτερη διοργάνωση που υπάρχει στην Ευρώπη”.
