Ένα ανεκτίμητο «θησαυρό» ανακάλυψαν αρχαιολόγοι στην Αίγυπτο οι οποίοι βρήκαν μια καλά διατηρημένη πόλη της βυζαντινής εποχής στη δυτική έρημο.
Η πόλη του 4ου αιώνα που βρήκαν οι αρχαιολόγοι στην Αίγυπτο περιλάμβανε οικιστικά και θρησκευτικά κτίρια, μεταξύ των οποίων μια εκκλησία βασιλικού τύπου στην όαση Ντάχλα. Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν επίσης νομίσματα, θραύσματα αγγείων και εργαλεία.
Σύμφωνα με το The Guardian, ανακαλύφθηκαν 18 αρχαίοι τάφοι στη Μαρίνα ελ-Αλαμέιν, κοντά στην Αλεξάνδρεια, μεταξύ των οποίων τάφοι λαξευμένοι στο βράχο και από ασβεστόλιθο, κεραμικά και μια σαρκοφάγος από γρανίτη.
Το υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων δήλωσε ότι η πρώτη ανακάλυψη αποκαλύπτει λεπτομέρειες για την καθημερινή ζωή, την αστική ανάπτυξη και τις οικονομικές δραστηριότητες την εποχή που η Αίγυπτος αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Οι ανασκαφές αποκάλυψαν συνοικίες με διαδρόμους που εκτείνονταν από βορρά προς νότο και διασταυρώνονταν με δρόμους από ανατολή προς δύση, σχηματίζοντας ανοιχτές πλατείες και δημόσιους χώρους, όπως ανέφερε ο Χισάμ ελ-Λέιθι, γενικός γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων.
Μια βασιλική που χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα στέκεται στην κορυφή του οικισμού, με θέα στους κύριους δρόμους του, μαζί με τα ερείπια δύο παρατηρητηρίων για την προστασία των περιχώρων, σύμφωνα με τον Μαχμούντ Μασούντ, ο οποίος προεδρεύει της αρχαιολογικής αποστολής.
Η όαση, που βρίσκεται στη δυτική επαρχία της Νέας Κοιλάδας της Αιγύπτου, περιλαμβάνεται στον προσωρινό κατάλογο της UNESCO, ένα βήμα πριν από την προσθήκη της στον κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς του οργανισμού.
Στην περιοχή εντοπίστηκε ένα ισχυρά οχυρωμένο κτίσμα με παχιά αμυντικά τείχη, καθώς και πολλά σπίτια που αποτελούνται από αίθουσες υποδοχής και θολωτές οροφές, πρόσθεσε ο Μασούντ.
Μεταξύ αυτών ήταν και το σπίτι του Τισού, ενός διακόνου της εκκλησίας, το οποίο χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι λειτουργούσε ως οικιακή εκκλησία πριν από την ανέγερση της βασιλικής της πόλης.
Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν επίσης φούρνους ψωμιού, κουζίνες, εργαλεία άλεσης και χάλκινα νομίσματα που φέρουν πορτρέτα βυζαντινών αυτοκρατόρων, λατινικές επιγραφές και χριστιανικά σύμβολα.
Μια ομάδα χρυσών νομισμάτων που ανακαλύφθηκαν χρονολογείται στην εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίου Β΄, ο οποίος βασίλεψε μεταξύ του 337 και του 361, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου.
Ο Ντιάα Ζαχράν, επικεφαλής του τμήματος ισλαμικών, κοπτικών και εβραϊκών αρχαιοτήτων, δήλωσε ότι βρέθηκε μια συλλογή περίπου 200 θραυσμάτων κεραμικών, τα οποία θα είχαν χρησιμοποιηθεί ως υλικό γραφής. Τα θραύσματα, γνωστά ως οστράκα, φέρουν επιγραφές που περιγράφουν εμπορικές συναλλαγές, αλληλογραφία και άλλες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, σύμφωνα με τον Ζαχράν.
Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν επίσης αρχαίους τάφους στον αρχαιολογικό χώρο της Μαρίνα ελ-Αλαμέιν, ο οποίος βρίσκεται περίπου 62 μίλια (100 χλμ.) δυτικά της μεσογειακής πόλης της Αλεξάνδρειας.
Σύμφωνα με το υπουργείο, τα ευρήματα περιλάμβαναν 11 λαξευμένους στο βράχο τάφους με μέσο βάθος οκτώ μέτρων, καθώς και επτά επιφανειακούς τάφους κατασκευασμένους από ασβεστόλιθο. Με αυτά, ο συνολικός αριθμός των τάφων που έχουν εντοπιστεί στον χώρο ανέρχεται πλέον σε 48.
Στον χώρο αυτό, οι αρχαιολόγοι εντόπισαν αγγεία, αμφορείς, λάμπες, πιάτα, βωμούς και λεκάνες από ασβεστόλιθο.
Η επικεφαλής της αποστολής, Εμάν Αμπντέλ-Χαλίκ, δήλωσε ότι εντόπισαν μια σαρκοφάγο από γρανίτη μήκους 2,5 μέτρων, η οποία περιείχε οστά που βρίσκονται υπό μελέτη. Κοντά στη σαρκοφάγο, βρήκαν τα ερείπια ενός γύψινου αγάλματος σφίγγας, πρόσθεσε.
Τέσσερα χρυσά νομίσματα είχαν τοποθετηθεί μέσα στο στόμα ορισμένων από τους νεκρούς, μια πρακτική γνωστή ως «η χρυσή γλώσσα», η οποία συνδέεται με τις ταφικές πεποιθήσεις της εποχής εκείνης, ανέφερε η Αμπντέλ-Χαλίκ.
Η Μαρίνα ελ-Αλαμέιν είναι ένας αρχαιολογικός χώρος κοντά στην πόλη Αλαμέιν, στη βόρεια ακτή της Αιγύπτου, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1986. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ο χώρος αυτός ήταν η αρχαία ελληνορωμαϊκή λιμενική πόλη Λευκάσπις στη Μεσόγειο, η οποία χτίστηκε τον 2ο αιώνα και γνώρισε άνθηση μέχρι τον 4ο αιώνα.
