Η Naomi Watts επέστρεψε μετά από χρόνια στο Σαν Σεμπαστιάν για να παραλάβει το βραβείο καριέρας της Donostia της 74ης διοργάνωσης. Με μεγάλη συγκίνηση, το αφιέρωσε στον David Lynch και υπενθύμισε πως η υποκριτική, στην καλύτερη εκδοχή της, είναι ένας τρόπος «να κατοικείς για λίγο τις ζωές των άλλων ώστε να ανακαλύπτεις κάτι περισσότερο για τη δική σου».
Το βραβείο καριέρας όμως για τη Naomi, δεν σηματοδοτεί το «τα έδωσα όλα και είμαι έτοιμη για συνταξιοδότηση». Τουναντίον. «Το να λαμβάνεις ένα βραβείο για το σύνολο της καριέρας σου είναι λίγο παράξενο όταν ακόμη αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στη μέση της ή ακόμη και ότι μόλις ξεκινάς», είπε, δίνοντας αμέσως τον τόνο σε μια βραδιά που δεν είχε τόσο επίγευση απολογισμού όσο εκείνη μιας διαδρομής που συνεχίζεται.
Η μόνη παραφωνία είναι ότι μια τόσο ταλαντούχα ηθοποιός έτυχε να παραλαμβάνει μια τόσο σημαντική διάκριση συνοδευόμενη από την προβολή της ταινίας «The Housewife». Προσωπικά, μέχρι σήμερα θεωρούσα το «Diana» το χαμηλότερο αντίβαρο της καριέρας της Watts, μια ταινία και μια ερμηνεία που είχαν δεχθεί άλλωστε ευρύτατα αρνητική κριτική. Φαίνεται όμως ότι ο κινηματογράφος αγαπά να μας διαψεύδει. Αν η «Diana» είχε βάλει τον πήχη χαμηλά, το «The Housewife» κατάφερε να περάσει από κάτω από τη μπάρα χωρίς καν να χρειαστεί να σκύψει. Πόσο κρίμα που το «Donostia καριέρας» μιας ηθοποιού με τόσο σπουδαίες στιγμές έπρεπε να συνοδευτεί από μία από τις λιγότερο κολακευτικές της.
Ευτυχώς, μια κακή ταινία δεν μπορεί να ακυρώσει μια καριέρα όπως αυτή της Naomi Watts, και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επισκιάσει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος αυτής της καριέρας γεννήθηκε ουσιαστικά τη στιγμή που ένας σκηνοθέτης είδε σε εκείνη κάτι που, όπως παραδέχθηκε η ίδια, δεν είχε ακόμη καταφέρει να δει πλήρως στον εαυτό της. Ο σκηνοθέτης αυτός δεν ήταν άλλος από τον David Lynch.
Η Watts αφιέρωσε σε εκείνον το Donostia, με μια συγκινητική αναφορά στην περίοδο πριν από το «Mulholland Drive», όταν έτρωγε ερμηνευτικές χιλόπιτες από τη σέντρα (κάπου ανάμεσα στο κάστινγκ και στις απορρίψεις) οι οποίες είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται και η καριέρα που ονειρευόταν έμοιαζε να είναι κακέκτυπο από το «όνειρο θερινής νυκτός» γραμμένο από τον σφογγοκωλάριο του Σαίξπηρ. «Όλες οι πληγές από τις απορρίψεις ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την εξέλιξη μου. Μου προσέφερε αυτό το ρόλο που ούτε καν μπορούσες να ονειρευτείς. Ο David άλλαξε τη ζωή μου», θυμήθηκε.
Όμως η σημαντικότερη κληρονομιά του Lynch δεν ήταν, σύμφωνα με την ίδια, η επιτυχία που ακολούθησε. Ήταν ένας διαφορετικός τρόπος να αντιμετωπίζει την ίδια την υποκριτική. «Μου έδωσε μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει να παίζεις. Να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου, να αποδέχεσαι την αβεβαιότητα και να μη φοβάσαι το παράξενο ή εκείνο που δεν εξηγείται». Υστερα ήρθε η πιο προσωπική παραδοχή της βραδιάς: «Πίστεψε σε κάτι μέσα μου πριν πιστέψω εγώ πραγματικά στον εαυτό μου. Αυτό είναι ένα δώρο που δεν ξεχνάς ποτέ. Γι’ αυτό αυτό το βραβείο αφορά σε μεγάλο βαθμό εκείνον. David, μου λείπεις». Εκείνη ήταν ίσως η στιγμή που το βραβείο καριέρας έπαψε να αφορά το σύνολο μιας φιλμογραφίας και απέκτησε το πρόσωπο ενός ανθρώπου που άνοιξε μια πόρτα όταν εκείνη είχε αρχίσει να πιστεύει ότι όλες οι υπόλοιπες θα παρέμεναν κλειστές.
Στην πορεία, βέβαια, οι πόρτες έγιναν πολλές και άνοιγαν με πασπαρτού. Η Watts ευχαρίστησε τους «κλειδαράδες» σκηνοθέτες όπως τον αγαπημένο μου Michael Haneke, τον David Cronenberg, τον Peter Jackson και τον Alejandro González Iñárritu, αλλά και τα συνεργεία πίσω από τις κάμερες, εκείνους τους ανθρώπους που, όπως είπε, «κάνουν τη μαγεία να πραγματοποιείται».
Και κάπου εκεί διατύπωσε ίσως και την καλύτερη φράση της βραδιάς για το επάγγελμα του ηθοποιού. «Μπορείς να προετοιμαστείς για τα πάντα και μετά συμβαίνει κάτι απρόσμενο και ξαφνικά αισθάνεσαι ζωντανός. Περνάς τη ζωή σου προσπαθώντας να ζήσεις τις ζωές από άλλους ανθρώπους και, κάπως, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ανακαλύπτεις περισσότερο τον εαυτό σου. Αυτή είναι για μένα η χαρά της υποκριτικής».
Η Watts μίλησε επίσης για κάτι που εξακολουθεί να στοιχειώνει το Χόλιγουντ, έστω κι αν πλέον η βιομηχανία προσποιείται ότι το έχει ξεπεράσει: τη σχέση της με τις γυναίκες και την ηλικία. Όταν παρουσίαζε το Mulholland Drive, στα 31 της, όπως θυμήθηκε, της είχαν ουσιαστικά προαναγγείλει ότι στα 40 η καριέρα της θα είχε τελειώσει. «Πριν από τριάντα χρόνια είχα ελπίδες και όνειρα. Απλώς ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα με έφερναν τόσο μακριά», είπε. Και πρόσθεσε: «Είμαι ευγνώμων που μια γυναίκα της ηλικίας μου, παρά όσα μου έλεγαν στα 31 μου, ότι στα 40 όλα θα είχαν τελειώσει, μπορεί να αποτελεί μέρος μιας αλλαγής αυτής της αφήγησης. Πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας στις οθόνες». Το ενδιαφέρον είναι ότι η Watts δεν το διατύπωσε ως παράπονο αλλά σχεδόν ως μικρή νίκη, όχι επειδή το πρόβλημα έχει λυθεί, αλλά επειδή η ίδια βρίσκεται ανάμεσα μας, σε μια ηλικία που κάποτε το σύστημα της είχε παρουσιάσει ως ημερομηνία λήξης, παραλαμβάνοντας μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις ενός μεγάλου ευρωπαϊκού φεστιβάλ. Και, το κυριότερο, εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για όσα δεν έχουν συμβεί ακόμη. «Ίσως το σημαντικότερο που μπορώ να πω είναι ότι, έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να θέλω να μάθω τι θα συμβεί μετά».
Και αφού ήταν σε ισπανικό έδαφος, ήταν αδύνατο όχι μόνο να μην αναφερθεί στον Bayona (που ήταν υποψήφια για Όσκαρ με ερμηνεία που έκανε σε ταινία του). Ο σκηνοθέτης πάλι, παραδίδοντας της το βραβείο, σχολίασε πόσο εκείνη τον βοήθησε να άλλαξε τον τρόπο που σκηνοθετεί. «Κάποτε ονειρεύτηκα ότι η Naomi Watts παραλάμβανε το Βραβείο Donostia και ότι ήμουν εγώ εκείνος που της το έδινε», είπε, αναφερόμενος στη μεγάλη λίστα δημιουργών με τους οποίους έχει συνεργαστεί. «Μια εντυπωσιακή λίστα, την οποία ξεπερνά μόνο το ταλέντο της». Ο Bayona υπογράμμισε φυσικά στο «The Impossible» (την ταινία που έκαναν μαζί) και σε μια συγκεκριμένη στιγμή των γυρισμάτων που, όπως εξήγησε, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς. Μετά τη σκηνή του τσουνάμι, η ηρωίδα της Watts βρίσκεται στα χέρια δύο ηλικιωμένων γυναικών από την Ταϊλάνδη, οι οποίες δεν ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί. «Η Naomi αφέθηκε στην αλήθεια της στιγμής και δημιούργησε μαγεία με την επιλογή της. Άρχισε να κλαίει απαρηγόρητα. Κανείς δεν ακολουθούσε πια το σενάριο. Δεν υπήρχαν χαρακτήρες, μόνο μια διαλυμένη γυναίκα που αναζητούσε παρηγοριά από αγνώστους». Και ίσως η φράση με την οποία ολοκλήρωσε αυτή την ανάμνηση να συνοψίζει καλύτερα από οποιαδήποτε λίστα βραβείων αυτό που κάνει τη Watts ξεχωριστή: «Αυτή η δύναμη της φύσης εμφανίζεται όταν η Naomi εμπιστεύεται».
Από τη βραδιά, ξεχνάμε αμέσως τη νέα της ταινία και κρατάμε ότι η Naomi Watts, κρατώντας στα χέρια της το βραβείο καριέρας της Donostia, έμοιαζε να λέει σε όλους μας ότι δεν τελείωσε ακόμη. Και παρά την απογοήτευση μας ως σινεφίλ, λέμε για τη συνολική πορεία και το ταλέντο της «Ευτυχώς που συνεχίζει και κάνει ταινίες». Όσο για την πικρή γεύση αυτής της ταινίας, καλό είναι και εγώ να θυμάμαι ότι καμία μεγάλη καριέρα, δεν αποτελείται αποκλειστικά από αριστουργήματα. Κάποιες φορές χρειάζονται και οι χαμηλές πτήσεις, έστω για να μας θυμίζουν πόσο ψηλά μπορεί πραγματικά να φτάσει ένας σπουδαίος ηθοποιός.
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
