Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα μουσικά όργανα μπορεί να παίξει ένας άνθρωπος και πόσα διαφορετικά στυλ μουσικής μπορεί να υποστηρίξει; Αλήθεια πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της μουσικής; Άραγε μπορεί η μουσική να γίνει γέφυρα επικοινωνίας και αρωγός ανθρώπων με διαφορετικό υπόβαθρο;
Μια διαφορετική, ανατρεπτική συνέντευξη από έναν άνθρωπο που έχει επιλέξει να ζει τη ζωή του ανατρεπτικά, αντισυμβατικά, διαφορετικά. Ο Δημήτρης Λαμπριανός, (Dimitris Lambrianos) καθηγητής Πανεπιστημίου, ιδρυτής και Διευθυντής της μεγαλύτερης συμφωνικής ορχήστρας της Ινδίας, που αποτελείται από 200 άτομα προερχόμενα από απομακρυσμένα και φτωχά χωριά της Ινδίας, πρόσφατα μπήκε στο βιβλίο Γκίνες δύο φορές και έχει επιλέξει να ζει τα τελευταία 10 χρόνια στη μακρινή Ινδία. Έχει βραβευτεί από την Κυβέρνηση της Ινδίας για την προσφορά του. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει «Η Ινδία είναι μια χώρα με τεράστια κουλτούρα, με δυνατούς πνευματικούς δασκάλους, μια μαγική χώρα. Μια αδερφική χώρα με την Ελλάδα. (..) Οι γλώσσες μας έχουν πολλές κοινές λέξεις. Η Ινδία είναι μια γοργά αναπτυσσόμενη χώρα και θεωρώ πως θα ευνοηθεί και η Ελλάδα από τη μελλοντική συνεργασία των δύο χωρών λειτουργώντας ως εμπορική γέφυρα για όλη την Ευρώπη και όλο τον κόσμο». Η συμβουλή που θα έδινε σε έναν νέο είναι να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για το συνάνθρωπο, για την κοινωνία. Ο Δημήτρης Λαμπριανός επιτελεί σπουδαίο κοινωνικό έργο στη μακρινή Ινδία. Κάθε επαφή με τους Έλληνες που ζουν και μεγαλουργούν στο εξωτερικό είναι μοναδική. Είναι έκδηλη η αγάπη τους για την Ελλάδα, για τον άνθρωπο.
Ε. Κύριε Λαμπριανέ, ποιο ήταν το έναυσμα για να ασχοληθείτε με τη μουσική;
Απ. Ήμουν λίγο άτακτο παιδί, οι γονείς μου θεώρησαν ότι πρέπει να ασχοληθώ με τη μουσική για να διοχετεύσω την ενέργειά μου. Μου άρεσαν τα μουσικά παιχνίδια που είχα στο σπίτι και φάνηκε ότι είχα κάποιο ταλέντο.
Και αυτό σιγά σιγά με ηρέμησε.
Ε. Είπατε ότι σας άρεσε να ασχολείστε με τη μουσική από μικρό παιδί. Με τι ακούσματα μεγαλώσατε;
Απ. Τα ακούσματά μου είναι λίγο διχασμένα γιατί έχω δύο πλευρές οι οποίες συγκρούονται. Η μητέρα μου ήθελε να μάθω πιάνο και ο παππούς μου ήθελε να μάθω μπουζούκι μιας και ήταν πειραιώτης. Οπότε αναγκάστηκα να κάνω και τα δύο και έπαιζα πολλά στυλ μουσικής. Αυτό συνέχισε και κατά κάποιο τρόπο εξελίχθηκε. Άρχισα να δοκιμάζω να παίζω σε εκδηλώσεις του σχολείου ηλεκτρική κιθάρα, βιολί, μετά φλάουτο, drums κτλ. Δυο χρόνια έκανα όλα αυτά παράλληλα σχεδόν.
Πειραματιζόμουν. Μου αρέσει ο αυτοσχεδιασμός. Μπορώ να ακούσω κάτι στο πιάνο και να συνθέσω κάτι καινούριο. Μου άρεσε και η αραβική μουσική όπου ξεκίνησα κάποια στιγμή να κάνω κανονάκι. Ψαχνόμουν, ήθελα να δω και άλλα στυλ. Μου άρεσε και η τζαζ γιατί είχε αυτοσχεδιασμό.
Ε. Πόσο εύκολο ήταν αυτό; Πώς τα καταφέρνετε παράλληλα να μάθετε τόσα διαφορετικά μουσικά όργανα;
Απ. Έχω δεξιότητα να μαθαίνω πράγματα παράλληλα και να κάνω πράγματα παράλληλα σε καλό επίπεδο. Κάποια μουσικά όργανα έχουν ομοιότητες. Ένας δάσκαλος μου έδειξε πως το φλάουτο με το σαξόφωνο και το κλαρίνο έχουνε πολλές ομοιότητες στους δαχτυλισμούς. Θεωρώ πως το πιο δυνατό μου όργανο είναι το πιάνο. Παίζω κιθάρα, μπουζούκι, σαξόφωνο, φλάουτο, κανονάκι, τα τελευταία χρόνια ένα σπάνιο όργανο το Glass-harmonica, το οποίο έχει ανακαλύψει ο Benjamin Franklin. Και ένα ακόμα πολύ μοναδικό όργανο που λέγεται Verrophone.
Ε. Έχετε ακόμα περιέργεια να μαθαίνετε νέα όργανα;
Απ. Ναι ακόμα έχω μεγάλη περιέργεια. Τώρα τελευταία μαθαίνω ένα όργανο το οποίο είναι μοναδικό. Είναι νέα εφεύρεση. Είναι σαν το σαξόφωνο, αλλά δεν έχει κουμπιά. Έτσι μπορείς να γλιστρήσεις από τη μια νότα στην άλλη.
Λέγεται Glissotar και το έχει ανακαλύψει ένας Ουγγαρέζος.
Ε. Θαυμάζατε κάποιον Έλληνα ή ξένο καλλιτέχνη που μπορεί να έκανε κάτι αντίστοιχο και να ήταν πηγή έμπνευσης για σας;
Απ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να παίζουνε πολλά όργανα. Θεωρείται ένα προτέρημα. Υπάρχουν πάρα πολλοί μουσικοί που εκτιμάω και που έχω μάθει ακούγοντάς τους. Η λίστα είναι ατέλειωτη. Όμως, οι μόνοι δυο Έλληνες που διδάσκονται σε Μουσικές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια του κόσμου είναι ο Νίκος Σκαλκώτας και ο Γιάννης Ξενάκης. Η αιτία για αυτό είναι πως χάσαμε την Αναγέννηση λόγω της τουρκοκρατίας. Και δεν βγάλαμε συνθέτες και ζωγράφους.
Ε. Αντιλαμβάνομαι πως εμπνεόσαστε από τις διαφορετικές κουλτούρες που γνωρίζατε σε κάθε χώρα. Ένας από όλους τους σταθμούς που κάνατε σε αυτό το ταξίδι σε αυτή την «Οδύσσεια» ήταν και το Παρίσι; Τι σήμαινε το Παρίσι για εσάς;
Απ. Το Παρίσι είναι ένα μέρος που έσπασε την Αυστριαμανική Σχολή με τον Ιμπρεσιονισμό. Στο παρελθόν η μουσική ήταν οι Γερμανοί και Αυστριακοί. Κάνανε όλα αυτά που κάνανε πολύ ωραία. Οι Γάλλοι στο Παρίσι έκαναν τη δικιά τους επανάσταση. Ξεκινήσανε με τον ιμπρεσιονισμό με το Debussy και το Ravel.
Οπότε το Παρίσι ήταν ένα πολύ καλό χωράφι για να σπείρει κάποιος κάτι καινούργιο. Ακόμα και ο Stravinsky πήγε στο Παρίσι και στην Ρωσία. Ο Stravinsky, ήταν καταπιεσμένος, αυτά που έκανε ήταν πολύ περίεργα και στο Παρίσι αναγνωρίστηκε ως μεγάλος συνθέτης. Ακόμα και ο Γιάννης Ξενάκης στο Παρίσι ξεκίνησε. Στο Παρίσι το 1950 ξεκίνησε κάτι που λέγεται συγκεκριμένη μουσική (Musique Concrète) η οποία δημιουργείται με το να κάνεις κολάζ από διάφορους ήχους. Ξεκινάς από έναν ήχο, παίρνεις αυτόν τον ήχο, τον επεξεργάζεσαι και βγάζει κάτι άλλο. Έπειτα παίρνεις έναν άλλο ήχο κ.ο.κ έχει γίνει το μουσικό κολάζ. Άλλωστε η ζωγραφική είναι πάντα πιο μπροστά από τη μουσική. Οι ζωγράφοι βγάζουν κάποιο ρεύμα, πχ τον κυβισμό και στη μουσική μετά έρχεται ο σεραϊσμος.
Στο Παρίσι υπάρχουνε 2 – 3 κέντρα μουσικής έρευνας όπου γίνεται σοβαρή έρευνα μουσικής. Όλοι ξέρουμε ότι η μουσική είναι κάτι που ακούμε πολύ ωραία και μας διασκεδάζει. Υπάρχει μια άλλη άποψη της μουσικής από την πλευρά της φυσικής. Αν κάποιος κοιτάξει το φασματογράφο πως γεννιέται ο ήχος σε σχέση με τα ημιτονοειδή κύματα είναι κάτι μαγικό.
Στην εποχή μας υπάρχουν εργαλεία με τα οποία μπορούμε να τροποποιήσουμε τον ήχο και να βγάλουμε ένα ήχο που δεν υπάρχει στα φυσικά όργανα. Το Παρίσι είναι η πόλη που θα μπορούσα να παίξω με ένα γκρουπ από τη Σενεγάλη σήμερα, και αύριο να παίξω με ένα από την Κούβα.
Ε. Μετά το Παρίσι ακολούθησε το Λονδίνο, το οποίο βρήκατε πολύ συντηρητικό, η Νέα Υόρκη που την αποτελείται σπίτι σας μιας και μείνατε 17 χρόνια. Τα τελευταία 10 χρόνια μένετε στην Ινδία. Γιατί αποτελεί έμπνευση η Ινδία;
Απ. Η Νέα Υόρκη έγινε όντως, το σπίτι μου και έκανα πολλά πράγματα όπως και στο Παρίσι. Πειραματίστηκα, έπαιξα με μουσικούς από όλο το κόσμο και δίδαξα στο New York University (NYU) σύνθεση και ενορχήστρωση.
Η Ινδία είναι μια χώρα με υψηλή πνευματικότητα. Έχει ιδιαίτερη κουλτούρα. Ένας από τους κυρίους λόγους που πήγα στην Ινδία ήταν για να γνωρίσω το πνευματικό δάσκαλο Σάτυα Σάι Μπάμπα. Οι Ινδοί έχουν τα πιο αρχαία κείμενα στον κόσμο που λέγονται βέδες. Μάλιστα υπάρχει η σάμα βέδα, η οποία μιλάει για την επιστήμη του ήχου. Υπάρχουν τα λεγόμενα μάντρας. Τα οποία είναι κάποιες συλλαβές που έχουν ενέργεια και δύναμη. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην Ινδία που σαν αρχαίος Πολιτισμός ήταν πολύ προοδευμένος όπως και η γιόγκα που όλοι ξέρουμε.
Τώρα η Ινδία στέκεται στα πόδια της, κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών όμως παρά τα όσα υπέστη, κράτησε την αρχαία γνώση.
Ε. Ποιες είναι οι δράσεις σας στην Ινδία; Κάνετε πάρα πολλά projects και ένα από αυτά σας έκανε να μπείτε και στο βιβλίο Γκίνες.
Απ. Το project το ξεκίνησα 10 χρόνια πριν. Δημιούργησα τη μεγαλύτερη συμφωνική ορχήστρα στην Ινδία αυτή τη στιγμή αποτελούμενη από 200 άτομα. Είχα την ιδέα να πάρω παιδιά από απομακρυσμένα χωριά που είναι πάρα πάρα πολύ φτωχά να τα βοηθήσουμε να σπουδάσουν. Πήρα αυτά τα παιδιά και δημιούργησα δυο συμφωνικές ορχήστρες μία για αγόρια και μία για κορίτσια. Στις 23 Νοεμβρίου η συμφωνική ορχήστρα των 200 μουσικών, η χορωδία των 70 ατόμων και των 300 μουσικών από 65 κράτη παίζανε 40 κομμάτια μουσικής για τρεισήμισι ώρες, τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια από όλο τον κόσμο. Η χορωδία ήταν μίξη από τη Νιγηρία, το Βατικανό, την Αμερική, τη Γερμανία (όπερα της Bavaria). Συνεπώς βρέθηκαν στη σκηνή 500 μουσικοί από 65 εθνικότητες!
Ερ. Ποια ήταν τα συναισθήματα μετά αυτών των ανθρώπων και ειδικά των παιδιών που καταφέρατε κάτι τόσο σημαντικό και μπήκε και στο βιβλίο Γκίνες;
Απ. Η δική μου χαρά ήταν πως παιδιά που θα ήταν σε ένα ξεχασμένο χωριό, παίζουν σε μια ορχήστρα με μουσικούς από όλο τον κόσμο. Η συναυλία είχε ένα μήνυμα: Ένας κόσμος, μια οικογένεια. One World, One Family.
Κερδίσαμε και δεύτερο ρεκόρ γκίνες ως το μακρύτερο σε διαρκεια φεστιβάλ, στο οποίο συμμετείχαν 100 κράτη για 100 μέρες. Κάθε ημέρα το κάθε κράτος έπαιζε τη δική του παραδοσιακή μουσική, με τα δικά του παραδοσιακά όργανα, στη δική τους γλώσσα ώστε να αναδείξουν την κουλτούρα της χώρας τους.
Ερ. Δεν κάνετε μόνο αυτό για αυτά τα παιδιά. Φροντίζετε για την παιδεία τους και για τη μόρφωσή τους.
Απ. Ναι, είναι και αυτό. Με έχουν σαν πατέρα τους στην ουσία.
Έχουμε εδώ ένα πρόγραμμα, το οποίο είναι ολιστικό, δηλαδή παίρνουμε τα παιδιά και δεν τους κάνουμε μόνο μουσικούς. Έχουμε πανεπιστήμιο, έχουμε διάφορες σχολές μέχρι και ιατρική Σχολή. Αλλά η προϋπόθεση είναι να δουλέψουνε για αυτό τον οργανισμό, ώστε να μπορέσουμε να επεκτείνουμε τον οργανισμό. Επίσης, έχουμε πολλά projects φιλανθρωπικού χαρακτήρα πχ κάνουμε εγχειρήσεις δωρεάν. Υπάρχουν παιδιά που επειδή η μητέρα δεν τρεφόταν σωστά το παιδί γεννιέται με πρόβλημα στην καρδιά.
Ερ. Πόσα παιδιά φοιτούν στο πανεπιστήμιο εδώ; Για πόσα παιδιά υπάρχει η δυνατότητα να φοιτούν δωρεάν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο;
Απ. Περίπου 4.000- 5.000 παιδιά, παιδιά που μένουν στην περιοχή. Ευτυχώς, έχουμε χορηγίες, έχουμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο οι οποίοι βοηθάνε πάρα πολύ γιατί πιστεύουν σε αυτή την ιδέα.
Ερ. Έχετε πετύχει σε σύντομο χρονικό διάστημα πάρα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Υπάρχει κάποιο όνειρο που έχετε από δω και πέρα;
Απ. Το όνειρό μου πάντα ήταν να κάνω κάτι το οποίο να έχει καλό κοινωνικό αντίκτυπο και θετική επίδραση στους νέους και γενικά στην κοινωνία. Δεν ήθελα να κάνω μουσική για τη μουσική, δεν με ενδιέφερε.
Αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή είναι κατι πολυ καλο, να κάνω μουσική με παιδιά τα οποία δεν θα είχαν ποτέ τη δυνατότητα να ακουμπήσουνε καν ένα μουσικό όργανο, δεδομένων των δύσκολων συνθηκών της ζωής τους. Για μένα η μουσική είναι μύηση όπως στην Αρχαία Ελλάδα. Ήταν κάτι ιερό το να είσαι μουσικός.
Ερ. Είπατε πριν ότι η μουσική είναι πολλά παραπάνω από μουσική, είναι μύηση. Τις τελευταίες μέρες έλαβε χώρα διαγωνισμός της Eurovision στην Ελλάδα για την ανάδειξη του τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει. Ποια είναι η γνώμη σας για τη μουσική που ακούσαμε;
Απ. Η Eurovision μου θυμίζει καραόκε. Παλαιότερα στην Eurovision άκουγες μουσική, υπήρχαν μουσικά όργανα στη σκηνή. Η Ελλάδα, αν και τόσο μικρή χώρα, έχει πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Δεν το έχω ξανασυναντήσει αυτό σε καμία χώρα. Θα ήθελα να δω μία Eurovision όπως το φεστιβάλ των 100 ημερών με όλα τα κράτη της και να αναδεικνύει τον πλούτο και την κουλτούρα κάθε χώρας.
Ερ. Ετοιμάζετε κάποιο εγχείρημα στην Ινδία ή και κάπου αλλού;
Απ. Θα ήθελα να δημιουργήσω ένα φεστιβάλ το οποίο θα ταξιδεύει κάθε χρόνο σε άλλη πόλητου κόσμου.Φέτος ξεκινάμε με τη Βιέννη.
Ερ. Συμβουλή που θα δίνατε σε ένα νέο που διαβάζει τη συνέντευξη.
Απ. Η συμβουλή που θα έδινα σε έναν νέο είναι να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για το συνάνθρωπο, για την κοινωνία. Να μπαίνει στα παπούτσια του άλλου, μια ημέρα μπορεί να βρεθούμε εμείς στη δική του δύσκολη θέση. Οι νέοι μας πρέπει να σκέφτονται να κάνουν μόνο καλό μέσω του επαγγέλματος που έχουν διαλέξει και των ταλέντων τους.
Σε αυτό τον σύνδεσμο μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συναυλία (500 μουσικοί 65 εθνικοτήτων, 40 τραγούδια, διάρκεια 3,5 ωρες) που μπήκε στο Βιβλίο Γκίνες:
https://www.youtube.com/live/eEgD0d_E4eI 
Ρεπορτάζ – συνέντευξη: Ελένη Καραλή
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
