Ο βραβευμένος με Grammy Desmond Child στο ERTnews.gr: Ο Παρθενώνας είναι μια προσευχή τυλιγμένη σε μάρμαρο

Ο θρυλικός Αμερικανός συνθέτης, στιχουργός και παραγωγός Ντέσμοντ Τσάιλντ (Desmond Child) έρχεται στη Θεσσαλονίκη, ως ένας από τους επίσημους καλεσμένους του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για την παγκόσμια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Ο Ντέσμοντ Τσάιλντ ροκάρει τον Παρθενώνα» σε σκηνοθεσία της Χέδερ Γουίντερς. Το ντοκιμαντέρ που θα προβληθεί στις 13 Μαρτίου στο Ολύμπιον, καταγράφει την εμβληματική συναυλία που έδωσε στο Ηρώδειο, μία συναυλία που προέκυψε από τη μεγάλη του αγάπη για την Ελλάδα.

Ο βραβευμένος με Grammy και υποψήφιος για Emmy δημιουργός υπογράφει αμέτρητες ροκ επιτυχίες που ακούγονται στα ραδιόφωνα όλου του πλανήτη και συνεργασίες με καλλιτέχνες και γκρουπ όπως οι Bon Jovi, Aerosmith, Alice Cooper, Scorpions, Ricky Martin, Barbra Streisand, Joan Jett, Meat Loaf, Bonnie Tyler, Shakira, Tokio Hotel, Robbie Williams, Mika, Rasmus, Kate Perry κ.α.. Λίγες μέρες πριν ταξιδέψει για τη Θεσσαλονίκη και το Φεστιβάλ μίλησε στο ERTnews.gr και τον 102fm της ΕΡΤ3 για την ταινία και την αδιαπραγμάτευτη αφοσίωση του στη μουσική, τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζεται, την Αμερική και την αγάπη του για τον ελληνικό πολιτισμό.

Ε: Έχετε γράψει τραγούδια που έγιναν ύμνοι πίστης και ανθεκτικότητας, όπως το “Livin’ on a Prayer” με τους Bon Jovi. Στοχεύετε συνειδητά να εμπνεύσετε ελπίδα όταν γράφετε ή μήπως αυτή η συναισθηματική δύναμη αναδύεται φυσικά από τους δικούς σας αγώνες;
D. Child: Έχω γράψει ύμνους πίστης και ανθεκτικότητας, όπως το “Livin’ Οn Α prayer” με τον Jon Bon Jovi και τον Richie Sambora, επειδή προσπαθούσαμε να γράψουμε για τις δικές μας ζωές. Όλοι κατέφθαναν στην ηχογράφηση με τη δική τους ιστορία. Ξέρω ότι ο Richie σκεφτόταν τους γονείς του και ότι αγωνίστηκαν να φτιάξουν μια ζωή για την οικογένειά τους, για τα παιδιά τους. Και ο Jon ήταν ζευγάρι με το κορίτσι του από το γυμνάσιο, παντρεύτηκε νέος και σκεφτόταν τη ζωή τους.

Εγώ σκεφτόμουν την εποχή που ζούσα με τη φίλη μου, Μαρία Βιντάλ, όταν προσπαθούσαμε να ξεκινήσουμε το συγκρότημά μας, Desmond Child and Rouge και εργαζόταν σε ένα μικρό εστιατόριο που λεγόταν Once Upon a Stove και όλοι οι σερβιτόροι και οι σερβιτόρες φορούσαν ταμπελάκια με το επαγγελματικό τους ψευδώνυμο, μόνο γι’ αυτό το εστιατόριο. Το όνομά της ήταν Gina Velvet. Έτσι τη σκεφτόμουν ως Gina, όταν το πρότεινα. Επίσης πρότεινα να ήταν ο Johnny και η Gina, επειδή το πραγματικό μου όνομα είναι John Charles Barrett. Έτσι σκεφτόμουν για εμάς, αλλά ο Jon Bon Jovi είπε “όχι δεν μπορώ να τραγουδήσω ως Johnny, επειδή με λένε Jon”. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε διάφορες παραλλαγές, κάπως ως Tommy ή Donnie ή Lonnie… Είπαμε Τοmmy και Gina και μας κόλλησε! Αυτή είναι η ιστορία πίσω από τους δύο εμβληματικούς ήρωες του τραγουδιού.

Ε: Από θρύλους της ροκ όπως οι Aerosmith και οι Bon Jovi μέχρι παγκόσμιους ποπ σταρ όπως ο Ricky Martin και η Katy Perry, έχετε βοηθήσει καλλιτέχνες να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους. Ποιο είναι το μυστικό σας για να ξεκλειδώσετε την πιο αυθεντική φωνή ενός καλλιτέχνη;

D. Child: Όταν πηγαίνω σε ένα writing session, για να γράψουμε συνήθως δεν έχω ούτε μία σκέψη στο μυαλό μου. Δε σκέφτομαι τίποτα! Μπορεί να έχω μαζί μου ένα σημειωματάριο ή τον φορητό υπολογιστή μου, και κοιτάζω το άτομο με το οποίο συν-γράφω και παίρνω πολλές πληροφορίες. Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να το πείτε αυτό ενσυναίσθηση.

Αρχίζω να ακούω τις ιστορίες τους και να νιώθω τα συναισθήματά τους και πολύ σύντομα αρχίζω να σκέφτομαι πράγματα που τους βγάζουν από τον εαυτό τους και αρχίζουν να μιλούν από την καρδιά τους. Αρχίζουν να τραγουδούν από την καρδιά τους. Έτσι, όταν κάποιος τραγουδάει την αλήθεια του, οι άνθρωποι νιώθουν μια ανατριχίλα σε όλο τους το σώμα. Και αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του να τραγουδάς κάτι ψεύτικο και του να τραγουδάς κάτι. Αυτή είναι η αλήθεια. Και νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους τα τραγούδια, στα οποία έχουμε συνεργαστεί έχουν αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου.

Ε: Τι κάνει ένα τραγούδι να σημαδεύει τις γενιές και να γίνεται διαχρονικό, αντί απλώς μια επιτυχία της στιγμής; Και πώς προσαρμόζετε «τη φωνή σας» στη σύνθεση τραγουδιών διατηρώντας παράλληλα το χαρακτηριστικό σας στυλ;

D. Child: Πάντα γράφω τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Δεν σκέφτομαι τι είναι διαχρονικό. Σκέφτομαι απλώς το τώρα, το πώς νιώθω. Και νομίζω ότι υπάρχει λίγο από το τώρα σε κάθε τραγούδι μου. Πρόκειται απλώς για την αίσθηση των δονήσεων του κόσμου και την κατανόηση του τι συμβαίνει στις ειδήσεις και τον πολιτισμό. Και μέσα σε αυτό που συμβαίνει μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή είναι η αλήθεια. Πιστεύω ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα τραγούδια στα οποία έχω δουλέψει έχουν γίνει διαχρονικά και όχι απλώς η επιτυχία της στιγμής. Δεν αλλάζω «τη φωνή μου» στη σύνθεση τραγουδιών. Είναι απλώς ότι δουλεύω με το άτομα με το οποία δουλεύω. Έχουν φωνή, έχουν στυλ και εγώ είμαι εκεί για να τους βοηθήσω, να το υλοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ε: Το να βλέπεις τη δική σου ζωή να μετατρέπεται σε ντοκιμαντέρ μπορεί να είναι μία έντονη συναισθηματικά εμπειρία. Υπήρξε κάποια στιγμή στην ταινία που σας εξέπληξε ή σας έκανε να σκεφτείτε διαφορετικά το ταξίδι και τη μουσική κληρονομιά σας;

D. Child: Το να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή σου είναι κάπως αφηρημένο. Είναι κάπως σουρεαλιστικό γιατί αργότερα παρακολουθείς τον εαυτό σου και λες “Θεέ μου, έτσι μιλάω; Έτσι φαίνομαι; Γιατί είπα αυτή την ηλίθια κουβέντα;” Μπορεί λοιπόν να είναι πολύ ταπεινωτικό. Όταν δούλευα στο “Ο Ντέσμοντ Τσάιλντ ροκάρει τον Παρθενώνα” σκεφτόμουν τον Παρθενώνα και πόσο καιρό έχει αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου, ότι του είχαν κλέψει βασικά κομμάτια του και πόσο σημαντικό ήταν να επιστρέψουν αυτά τα κομμάτια. Πάντα λέω ότι “ο Παρθενώνας είναι μια προσευχή τυλιγμένη σε μάρμαρο”. Και αυτή η προσευχή δεν μπορεί να εκπληρωθεί μέχρι να επιστρέψουν όλα τα κομμάτια εκεί που ανήκουν, στον τόπο γέννησής τους. Και αυτό δίνει μια προοπτική για το γιατί έκανα αυτό που έκανα ή γιατί έχω αυτή την εμφάνιση ή για τι τραγουδάω. Τραγουδώ επειδή υπάρχει ένας σκοπός. Υπάρχει ένας λόγος για να το κάνεις. Και αυτό το κάνει καλύτερο από το να λες απλώς “ω, κοίτα με, δεν είμαι υπέροχος;”

Έτσι, γυρίζοντας την ταινία, βλέποντας όλα αυτά τα τραγούδια, ήρθαν όλες οι αναμνήσεις που έχω γράφοντας τραγούδια με τον Jon Bon Jovi και τον Richie Sambora. Ο Paul Stanley των Kiss,  ο Joe Perry και ο Steven Tyler, η Joan Jett, όλα αυτά τα τραγούδια μου φέρνουν αναμνήσεις. Και είναι τόσο υπέροχο που με κάποιο τρόπο όλα αυτά ενώθηκαν στον Παρθενώνα!

Ε: Αναφέρεστε με θερμά λόγια πάντοτε για την Ελλάδα, νιώθοντας την σαν δεύτερο σπίτι για την οικογένειά σας και μάλιστα έχετε υποστηρίξει την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ερχόμενος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή σας νιώθετε ότι κλείνει ένας κύκλος; Τι αντιπροσωπεύει συναισθηματικά η Ελλάδα για εσάς σήμερα; Και έχει επηρεάσει η σύνδεσή σας με την Ελλάδα τη δημιουργική σας προοπτική με οποιονδήποτε τρόπο;
D. Child: Ο σύζυγός μου Κέρτις και εγώ, καθώς και οι γιοι μας, ο Ρόμαν και ο Νέρων, ερχόμαστε στην Ελλάδα κάθε χρόνο εδώ και 17 χρόνια. H Eλλάδα είναι ένα δεύτερο σπίτι για εμάς, σχεδόν σαν το πρώτο μας σπίτι- την αγαπάμε τόσο πολύ. Οι μέρες στην Ελλάδα είναι οι μέρες που περνάμε χρόνο μαζί, επειδή κατά τη διάρκεια του έτους είμαστε πάντα χωριστά  ή λείπω στο Λος Άντζελες.

Η Ελλάδα είναι το μέρος όπου ενωνόμαστε ως οικογένεια. Θα μπορούσα να πω ότι η Ελλάδα είναι το πρώτο μας σπίτι! Και συμμετέχοντας στην υποστήριξη τέτοιων σκοπών όπως η επανένωση των γλυπτών του Παρθενώνα, κάθε φορά που συνομιλώ με κάποιον ελληνικής καταγωγής και έχω αναφέρει τα γλυπτά του Παρθενώνα, συγκινείται, δακρύζει σαν κάποιος που έχει χάσει τη μητέρα του. Θέλω να πω, κάθε Έλληνας είναι ορφανός χωρίς όλα τα κομμάτια του Παρθενώνα πίσω στην Ελλάδα. Και αυτό με συγκινεί πραγματικά.

Για αυτό ήθελα να κάνω κάτι, για να δω αν θα μπορούσα να βοηθήσω στη διατήρηση του διαλόγου, να ευαισθητοποιήσω την παγκόσμια κοινότητα σχετικά με το γεγονός ότι γλυπτά, που έχουν χαθεί για 200 χρόνια πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ε: Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας, έχετε ζήσει σημαντικές πολιτικές και πολιτισμικές αλλαγές στην Αμερική. Ως καλλιτέχνης που εκτιμά την ελευθερία της έκφρασης, πώς βλέπετε το τρέχον πολιτικό κλίμα, ιδιαίτερα σε σχέση με προσωπικότητες όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και τον αντίκτυπό του στη μουσική βιομηχανία;
D. Child: Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, έχω δει πολλές σημαντικές πολιτικές και πολιτισμικές αλλαγές, όχι μόνο στην Αμερική, αλλά σε όλο τον κόσμο. Έχω ταξιδέψει πολύ, έχω δει πολλά και οι γονείς μου ήρθαν από ξένες χώρες, την Κούβα και την Ουγγαρία και είχαν τη δική τους ιστορία μετανάστευσης. Και η οικογένειά μου, φυσικά, είχε βιώσει πολύ πόνο προσπαθώντας να βρει τον δρόμο της στην Αμερική. Νιώθω ότι είναι δουλειά μου να είμαι αγωγός για την ειρήνη και για όμορφα πράγματα, για την αγάπη.

Και έτσι δεν θέλω να παρασυρθώ στο σκοτάδι του μίσους της μιας ή της άλλης πλευράς. Πρόσφατα άκουσα ότι οι στρατιώτες στην Ουκρανία άκουγαν το τραγούδι μου “Livin’ on a prayer” στο πεδίο της μάχης. Το έπαιζαν και μετά μπορούσαν να το ακούσουν από την άλλη πλευρά. Οι Ρώσοι στρατιώτες δηλαδή το έπαιζαν επίσης. Αυτό είναι ένα όμορφο πράγμα, αυτό το τραγούδι, ξέρετε. Είναι κάτι που δίνει ελπίδα.  Αγωνίζονται για διαφορετικούς σκοπούς αυτοί οι στρατιώτες, αλλά ο καθένας πρέπει να έχει ελπίδα για να ζήσει. Και αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν είναι δική μου δουλειά να λέω, ξέρετε, τι θα είναι καλό ή κακό στο μέλλον.

Είμαι χαρούμενος που είμαι ζωντανός, αγαπώ την οικογένειά μου, τον άντρα μου και τα παιδιά μας και θέλω να είναι ασφαλή. Θέλω να βιώσω σε αυτό το τελευταίο μέρος της ζωής μου την ομορφιά και να τη μοιραστώ με τον υπόλοιπο κόσμο.

Ε: Πιστεύετε ότι οι καλλιτέχνες οφείλουν να πάρουν δημόσια θέση ή πρέπει η μουσική να μην εμπλέκεται σε θέματα πολιτικής;
D. Child: Δεν πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες έχουν μια παραπάνω, μια ιδιαίτερη ευθύνη να πάρουν δημόσια θέση, διαφορετική από κάθε άνθρωπο στη γη αν δουν μία αδικία. Δεν είναι δηλαδή ευθύνη κάποιου επειδή είναι καλλιτέχνης, αλλά επειδή είναι άνθρωπος. Η μουσική και η πολιτική είναι συνυφασμένες, επειδή οι άνθρωποι τραγουδούν για τη ζωή τους και για όσα συμβαίνουν στον κόσμο και θεωρώ οι καλλιτέχνες δεν έχουν διαφορετική ευθύνη από οποιονδήποτε άλλον.

Ε: Η ροκ και η μέταλ μουσική της δεκαετίας του ’80 πρόβαλαν μια πολύ υπερ-αρρενωπή εικόνα. Κοιτάζοντας πίσω τώρα, ειδικά μετά το come out προσωπικοτήτων όπως ο Ρομπ Χάλφορντ, o Βρετανός τραγουδιστής της χέβι μέταλ και του σούπερ γκρουπ των Judas Priest, πώς πιστεύετε ότι έχει εξελιχθεί η κουλτούρα για τους LGBTQ+ καλλιτέχνες και δημιουργούς;

D. Child: Είναι κάπως ειρωνικό το γεγονός ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ροκ και η μέταλ της δεκαετίας του ’80 προέβαλαν μια πολύ υπεραρρενωπή εικόνα όταν όλοι έφτιαχναν τα μαλλιά τους, φορούσαν κραγιόν και eyeliner, έβαφαν τα νύχια τους μαύρα και φορούσαν μικρά πουκάμισα με την κοιλιά τους έξω! Και τι έκανε αυτό το υπεραρρενωπό; Είναι απλώς τρελό! Δηλαδή έμοιαζαν πραγματικά με χαρακτήρες από την αυλή του Λουδοβίκου του 15ου με τα μεγάλα τους μάγουλα και όλα αυτά τα πράγματα. Και το κοινό νομίζω το λάτρευε! Πάντα αγαπούσε το καμπούκι, όπου οι άντρες ντύνονταν σαν γυναίκες. Και δεν υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ του φιλιού και του καμπούκι. Θεωρώ πως είναι γενναίοι οι καλλιτέχνες όπως ο Ρομπ Χάλφορντ, που μίλησε ανοιχτά για αυτό και άγγιξε πολλούς ανθρώπους εκεί έξω, άγγιξε συνανθρώπους μας, που ένιωθαν σαν ήταν τέρατα λόγω των συναισθημάτων τους και εξαιτίας της εμφάνισης τους.

Και, ξέρετε, είναι τόσο λυπηρό όταν ακούω ότι γονείς πετάνε τα παιδιά τους στον δρόμο. Πώς θα μπορούσες να το κάνεις αυτό στο ίδιο σου το παιδί; Επειδή είναι απλώς διαφορετικά. Υπάρχουν πολλές οργανώσεις που βοηθούν, ξέρετε, την LGBTQ+ κοινότητα και τους εφήβους να επιβιώσουν. Και πολλοί από αυτούς χωρίς χρήματα, χωρίς στέγη, στρέφονται στην πορνεία, στην πώληση ναρκωτικών, στη βία που είναι επιρρεπείς πολύ συχνά να ασκήσουν. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι γνωρίζοντας πόσο πολύτιμα είναι τα δικά μου παιδιά, θα μπορούσα ποτέ να αφήσω το παιδί μου να κινδυνεύσει.

Οπότε ντροπή σε αυτούς τους ανθρώπους που βάζουν τις πεποιθήσεις τους πάνω από την ευημερία και την ασφάλεια, τη ζωή των παιδιών τους. Προσωπικά μίλησα ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία τότε που το γκρουπ μου, οι Desmond Child and Rouge διαλύθηκαν. Στην πραγματικότητα, στο δεύτερο άλμπουμ μας, Runners in the Night το πρώτο τραγούδι ονομάζεται “The Truth Comes Out” και υπάρχει ένας στίχος που μου αρέσει πολύ. Ήταν το τραγούδι μου για την αποκάλυψη της αλήθειας “Ομολογώ τα πιο βαθιά μου συναισθήματα με αγνώστους στο σκοτάδι και τα λόγια μου πετούν σαν σπίθες από το στόμα μου, καθώς η αλήθεια αποκαλύφθηκε”. Απλώς το λατρεύω! Νομίζω πως ήμουν γενναίος και είμαι περήφανος για τον εαυτό μου γι’ αυτό.

Ε: Στιχουργός, παραγωγός, συνθέτης, ερμηνευτής, συγγραφέας. Είστε όλα αυτά τα πράγματα, αλλά ποιος ρόλος είναι πιο κοντά στην καρδιά σας τώρα; Ποια είναι η μοναδική πτυχή της δουλειάς σας που δεν θα εγκαταλείπατε ποτέ;
D. Child: Θα έλεγα ότι η ιδιότητα του στιχουργού είναι πιο κοντά στην καρδιά μου, στον αληθινό μου εαυτό. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω. Nα προσπαθήσω να αρπάξω κάτι από το σύμπαν που κανείς δεν είπε ή δεν τραγούδησε ποτέ πριν! Τίποτα δεν είναι καλύτερο από αυτό, όταν γράψεις ένα τραγούδι. Τότε βέβαια αρχίζουν όλα τα… προβλήματα. Ποιος θα κάνει το demo; Ποιος θα πάει το τραγούδι σε έναν συγκεκριμένο καλλιτέχνη; Ποιος θα κάνει την παραγωγή; Εντάξει, τώρα ηχογραφήθηκε. Θα παραμείνει στο άλμπουμ ή θα το απορρίψει ο σταρ; Τι θα συμβεί στη συνέχεια; Εντάξει, το τραγούδι μπήκε στο άλμπουμ, αλλά θα πουλήσει το άλμπουμ; Θα αγαπήσει αυτό το τραγούδι το κοινό; Θέλω να πω, αυτά είναι προβλήματα, αλλά μαντέψτε ποια είναι η μεγαλύτερη στιγμή όταν γράφεις ένα τραγούδι. Γι’ αυτό σας παρακαλώ, στον τάφο μου, να γράψετε «στιχουργός».

Ε: Αν μπορούσατε να γράψετε ένα τελευταίο τραγούδι που να αποτυπώνει την ουσία της ζωής σας, για παράδειγμα τη φιλοδοξία, τον πόνο, τον θρίαμβο, τον έρωτα… ποιος θα ήταν ο τίτλος του;
D. Child: Στην τελική αντίστροφη μέτρηση της ζωής ελπίζω να μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι δεν είμαι τίποτα.

• Η ραδιοφωνική συνέντευξη με τον Desmond Child θα μεταδοθεί στον 102fm της ΕΡΤ3, στην εκπομπή “Η Ζωή όπως μας αρέσει” με την Εύα Κουσιοπούλου το Σάββατο 7 Μαρτίου στις 6μμ.