Χειροτεχνία: 11.000 επιχειρήσεις με ισχυρό τουριστικό αποτύπωμα αναζητούν εθνική στρατηγική – ertnews.gr

Η χειροτεχνία δεν είναι μόνο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, αλλά και ένας τομέας της δημιουργικής οικονομίας που δεν έχει αξιοποιηθεί όσο θα μπορούσε. Παρά τις μεγάλες δυνατότητές της να ενισχύσει την επιχειρηματικότητα, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να προωθήσει την καινοτομία και να ενδυναμώσει την εξωστρέφεια της χώρας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη.

Η νέα μελέτη της ΓΣΕΒΕΕ, «Ελληνική Χειροτεχνία: Υφιστάμενη Κατάσταση, Προκλήσεις και Προοπτικές» αναδεικνύει τόσο τις αναπτυξιακές δυνατότητες του τομέα όσο και τα σοβαρά θεσμικά και διαρθρωτικά εμπόδια που τον κρατούν στο περιθώριο.

Υπογραμμίζει ότι η χειροτεχνία συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική συνοχή, την παράδοση και τη διαγενεακή συνέχεια, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει σημαντικές προοπτικές απασχόλησης, εξωστρέφειας και καινοτομίας στο πλαίσιο της σύγχρονης δημιουργικής οικονομίας.

Κλάδοι όπως η ξυλοτεχνία, η αργυροχρυσοχοΐα, η κεραμική, η υφαντουργία, η μαρμαροτεχνία και η δερματουργία αντανακλούν τόσο την τοπική πολιτιστική κληρονομιά όσο και τη σύγχρονη δημιουργικότητα, με έντονη γεωγραφική διαφοροποίηση και δυναμική branding.

Ωστόσο, η χαρτογράφηση των πολιτικών και δράσεων στήριξης καταδεικνύει έντονη αποσπασματικότητα και θεσμική ασυνέχεια, ιδίως μετά την κατάργηση του ΕΟΜΜΕΧ, χωρίς την ύπαρξη ενιαίου φορέα ή εθνικού στρατηγικού πλαισίου για τη χειροτεχνία. Η έλλειψη συντονισμού, η περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία, η απουσία μηχανισμών αξιολόγησης και αξιόπιστων δεδομένων, καθώς και η ανεπαρκής ενημέρωση των επιχειρήσεων, αποτελούν βασικές αδυναμίες του συστήματος στήριξης.

Παράλληλα, από συνεντεύξεις με στελέχη κρατικών υπηρεσιών προκύπτει πρόθεση ανάδειξης του τομέα, αλλά και σαφής αναγνώριση θεσμικών περιορισμών, όπως η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, στόχευσης και πόρων, καθώς και η ανάγκη επικαιροποίησης των δεδομένων για τον αποτελεσματικό σχεδιασμό πολιτικών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, η ξυλοτεχνία αποτελεί τον κυρίαρχο κλάδο, με περίπου μία στις τρεις επιχειρήσεις να σχετίζεται με αυτήν, ενώ σημαντική παρουσία καταγράφουν η αργυροχρυσοχοΐα, το ψευδοκόσμημα, η κεραμική και η μαρμαροτεχνία. Η Αττική συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό επιχειρήσεων, ακολουθούμενη από την Κεντρική Μακεδονία, την Κρήτη και το Νότιο Αιγαίο, επιβεβαιώνοντας τη σύνδεση της χειροτεχνίας με τον τουρισμό και τα αστικά κέντρα.

Η ποιοτική διερεύνηση ανέδειξε ως κοινό τόπο αντίληψης μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών, την αναγκαιότητα ολιστικής στρατηγικής για την ανασυγκρότηση του τομέα. Οι φορείς – μέλη της ΓΣΕΒΕΕ και οι επιχειρηματίες επισήμαναν την έλλειψη δημόσιας / κρατικής μέριμνας, αλλά και τη δυναμική της χειροτεχνίας ως παράγοντα τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Οι εμπειρογνώμονες υπογράμμισαν την ανάγκη σύγχρονων προγραμμάτων κατάρτισης και διασύνδεσης με την επαγγελματική εκπαίδευση, ενώ τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης αναγνώρισαν την ανάγκη για τη σύσταση θεσμικού φορέα συντονισμού και διαλόγου. Οι χειροτέχνες ζητούν πρόσβαση στη γνώση, στη χρηματοδότηση και στα δίκτυα προβολής. Η ανάλυση SWOT ανέδειξε ως ισχυρά σημεία την αυθεντικότητα, τη δεξιοτεχνία και την πολιτιστική ταυτότητα, ενώ οι σημαντικότερες αδυναμίες αναφέρονται στον κατακερματισμό, την απουσία ψηφιακών υποδομών και την ελλιπή αναγνώριση επαγγελμάτων.

Όπως υπογραμμίζεται: «Η ελληνική χειροτεχνία μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης της δημιουργικής οικονομίας, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης ενιαίας στρατηγικής και συντονισμένης διακυβέρνησης. Η θεσμική ανασυγκρότηση, η στήριξη της νεανικής επιχειρηματικότητας, η επένδυση στην εκπαίδευση και η αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας μπορούν να μετατρέψουν τον τομέα σε πρότυπο βιώσιμης, περιβαλλοντικά ουδέτερης και πολιτισμικά ευαίσθητης ανάπτυξης. Η σύγχρονη χειροτεχνία δεν αποτελεί απλώς συνέχεια της παράδοσης, αλλά ένα δυναμικό κλάδο καινοτομίας που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον της ελληνικής παραγωγικής ταυτότητας».

Σημειώνεται ότι η χειροτεχνία εντάσσεται όλο και περισσότερο στις ευρωπαϊκές πολιτικές για τις πολιτιστικές και δημιουργικές βιομηχανίες, την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, την πράσινη οικονομία και την ψηφιακή ενσωμάτωση, αποτελώντας μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου ανάπτυξης που αναγνωρίζει την παραδοσιακή γνώση ως σύγχρονο αναπτυξιακό πόρο.

Από στις 27 Οκτωβρίου 2023 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ΕΕ) δημοσίευσε τον Κανονισμό 2411/2023 75 σχετικά με την Προστασία των Γεωγραφικών Ενδείξεων (ΠΓΕ) σε χειροτεχνικά και βιομηχανικά προϊόντα. Με αυτό τον τρόπο παρέχεται ολοκληρωμένη προστασία, εφόσον διασφαλίζονται τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των καταχωρισμένων προϊόντων ΠΓΕ. Ο νέος Κανονισμός που τέθηκε σε ισχύ και περιλαμβάνει προϊόντα όπως: φυσικές πέτρες, υφάσματα, κοσμήματα, πορσελάνη, κεραμικά, προϊόντα ξύλου κ.ά., ισχύει για όλους τους τύπους παραγωγών, αν και εστιάζει στην υποστήριξη των ΜμΕ και ιδιαίτερα των πολύ μικρών επιχειρήσεων, που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές. Έτσι, προωθεί την ανάπτυξη στις αγροτικές/απομακρυσμένες περιοχές της Ευρώπης ενθαρρύνοντας τους παραγωγούς να επενδύσουν σε νέα αυθεντικά προϊόντα και να προσφέρουν βελτιωμένη πληροφόρηση στους καταναλωτές. Η σχετική διαδικασία έχει ξεκινήσει θεσμικά και στην Ελλάδα με το υπουργείο Ανάπτυξης, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας (ΟΒΙ), να δημιουργούν το πλήρες εθνικό οικοσύστημα (cluster, branding, marketing) ώστε να διευκολυνθεί η ένταξη ελληνικών χειροτεχνικών και βιομηχανικών προϊόντων στο καθεστώς.

Οι κλάδοι και οι περιφέρειες

Η ελληνική χειροτεχνία αποτελεί ένα πολυδιάστατο παραγωγικό οικοσύστημα, με συνύπαρξη παραδοσιακών και σύγχρονων μορφών. Τομεακά, η δραστηριότητα εκτείνεται σε κλάδους όπως η κεραμική, αργυροχοΐα, υφαντουργία, ξυλογλυπτική, καθώς και σε νεότερους κλάδους όπως το χειροποίητο ένδυμα και η καλλιτεχνική κοσμηματοποιία, ενώ ο χαρακτήρας της, επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις για το εύρος των δραστηριοτήτων που υπάγονται σε αυτή. Οι δραστηριότητες αυτές διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με την τοπική πολιτιστική ταυτότητα και παρουσιάζουν εξειδίκευση ανά γεωγραφική περιοχή, η οποία όταν ενισχύεται με σύγχρονες τεχνικές, μπορεί να συμβάλει σε ένα βιώσιμο αναπτυξιακό μοντέλο, με έμφαση στη δημιουργική οικονομία και τον πολιτισμό.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΜΗ (2025) ο τομέας αριθμεί περίπου 11.000 επιχειρήσεις, εκ των οποίων το 34,8% δραστηριοποιείται στην Αττική, το 17,6% στην Κεντρική Μακεδονία ενώ το 9,8% στην Κρήτη. ‘Αλλες Περιφέρειες με αξιόλογη παρουσία είναι της Θεσσαλίας, του Νότιου Αιγαίου και της Πελοποννήσου.

Ωστόσο, η περιφερειακή συγκέντρωση δεν αποδίδει μόνο τη γεωγραφική ένταση της δραστηριότητας, αλλά και την πολιτιστική βαρύτητα συγκεκριμένων τεχνικών. Οι περιοχές με παραδοσιακή χειροτεχνική ταυτότητα και ισχυρή τουριστική δυναμική εμφανίζουν συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία μπορούν να ενισχυθούν με την κατάλληλη πολιτική στήριξη (π.χ. δημιουργία πολιτιστικών διαδρομών, ενίσχυση τοπικών clusters).

Η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων είναι πολύ μικρές (77% ατομικές) και βασίζονται στην αυτοαπασχόληση, γεγονός που τις καθιστά ευάλωτες σε κρίσεις (οικονομικές, ενεργειακές, υγειονομικές). Η μικρή κεφαλαιακή βάση, η αδυναμία ανάπτυξης κλίμακας και η έλλειψη επιχειρηματικής οργάνωσης, περιορίζουν τη βιωσιμότητα, ενώ η παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας παραμένει σε χαμηλό επίπεδο.

Για το λόγο αυτό, ο ψηφιακός μετασχηματισμός της χειροτεχνίας είναι αναγκαίος αλλά παραμένει μη συστηματικός. Ωστόσο, στις περιπτώσεις όπου αυτό συμβαίνει αυξάνεται η δυνατότητα ενίσχυσης μέσα από διατομεακές συνεργασίες, π.χ. με design, μόδα, τουρισμό και αρχιτεκτονική, όπου η χειροτεχνία αποκτά πολλαπλή αξία ως συνιστώσα αυθεντικότητας, ιστορικής αναφοράς και δημιουργικής έμπνευσης.

Στη θεσμική διάσταση, επισημαίνεται ότι χρειάζεται ένα ενιαίο και σταθερό θεσμικό υπόβαθρο. Η έλλειψη επαγγελματικής αναγνώρισης, η αποσπασματική προσέγγιση των επιμέρους δράσεων και η μη αξιοποίηση της ευρωπαϊκής εμπειρίας, δημιουργούν θεσμικό κενό, ενώ πρέπει να προχωρήσουν ταχύτερα προτάσεις εμβληματικού χαρακτήρα όπως η σύσταση Εθνικού Μητρώου Χειροτεχνίας και η καθιέρωση Χειροτεχνικής Σήμανσης Προϊόντων.

Συμπερασματικά τονίζεται ότι ο τομέας της χειροτεχνίας έχει ισχυρή πολιτισμική και παραγωγική βάση, αλλά απαιτείται:

   ▪ Οικονομική στήριξη (πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία όπως το RRF, το InvestEU και το ΕΚΤ+)

   ▪ Κατάρτιση και ενίσχυση δεξιοτήτων, ιδίως για τους νέους τεχνίτες

   ▪ Θεσμική οργάνωση και προώθηση επαγγελματικής αναγνώρισης

   ▪ Ανάδειξη περιφερειακής εξειδίκευσης με στόχευση σε τοπική ανάπτυξη, τουρισμό και εξαγωγές

«Η σύγχρονη χειροτεχνία δεν πρέπει να ιδωθεί μόνο ως μια προσπάθεια διατήρησης της παράδοσης, αλλά και ως δυναμικός, εξαγωγικός και καινοτόμος τομέας της δημιουργικής οικονομίας.

Απαραίτητο στοιχείο των παραπάνω αποτελεί ένας σύγχρονος ορισμός της χειροτεχνίας, ο οποίος να προσδιορίζει τα βασικά χαρακτηριστικά αλλά και να αποτελεί εργαλείο συμπερίληψης νέων αναδυόμενων τάσεων και δραστηριοτήτων» όπως υπογραμμίζεται.

Στο πλαίσιο αυτό, εκτιμάται ότι ο ορισμός των χειροτεχνικών προϊόντων όπως περιλαμβάνεται στον Κανονισμό Προστασίας Γεωγραφικών Ενδείξεων είναι το καταλληλότερο ερμηνευτικό εργαλείο για τον προσδιορισμό της χειροτεχνικής δραστηριότητας, καθώς την απαλλάσσει από το συχνά βαρύ φορτίο της αποκλειστικής χρήσης παραδοσιακής τεχνικής ή και υλικών και εστιάζει στη χειρωνακτική συμβολή ως σημαντικό συστατικό του τελικού προϊόντος. Υπό το πρίσμα αυτό, δημιουργεί το περιθώριο για την κάλυψη όλων των κλάδων σήμερα που χαρακτηρίζονται ως χειροτεχνικοί, αλλά και άλλων που μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον, καθώς και των επαγγελματιών που εργάζονται ως χειροτέχνες.

Παράλληλα, όπως έχει δείξει η ερευνητική εμπειρία, οι προσπάθειες ερμηνείας και χαρτογράφησης της χειροτεχνίας μέσω των ΚΑΔ των επιχειρήσεων, αν και χρήσιμο εργαλείο, δεν αποτελεί εύκολο εγχείρημα και υπόκειται σε σειρά περιοριστικών παραδοχών. Η σημαντικότερη είναι, ότι η συλλογή των στατιστικών δεδομένων που πραγματοποιείται τόσο σε εθνικό επίπεδο (μέσω της ΕΛΣΤΑΤ), όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση (μέσω της EUROSTAT), δε διαφοροποιεί τη χειροτεχνία από τη γενικότερη αντίστοιχη μεταποιητική – βιομηχανική δραστηριότητα, τόσο σε ό,τι αφορά την παραγωγή των προϊόντων που συνδέονται με τους σχετικούς ΚΑΔ, όσο και σε επίπεδο λοιπών οικονομικών και άλλων δεδομένων, όπως η απασχόληση, με αποτέλεσμα να μην είναι επαρκής και ακριβής, η αποτύπωση με ποσοτικούς όρους των διαφόρων μεγεθών των χειροτεχνικών επιχειρήσεων.

Συγκριτική διάσταση – Παραδείγματα ευρωπαϊκών χωρών

Η συγκριτική ανάλυση ευρωπαϊκών πρακτικών αναδεικνύει ότι τα Συμβούλια Χειροτεχνίας (Craft Councils) αποτελούν βασικό θεσμικό εργαλείο υποστήριξης του χειροτεχνικού τομέα, λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι φορείς μεταξύ της πολιτείας και των παραγωγικών κοινοτήτων. Στις περιπτώσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας, της Ολλανδίας και της Νορβηγίας, τα Craft Councils λειτουργούν ως ανεξάρτητες δομές με κρατική υποστήριξη, διαχειρίζονται μητρώα χειροτεχνών και παρέχουν πρόσβαση σε χρηματοδοτικά και προωθητικά εργαλεία, αναγνωρίζοντας τη χειροτεχνία κυρίως ως οικονομική δραστηριότητα με πολιτιστικές διαστάσεις.

Στη Γαλλία, ο οργανισμός Ateliers d’Art de France αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα θεσμικής οργάνωσης του κλάδου, συνδυάζοντας επαγγελματική εκπροσώπηση με αναπτυξιακές δράσεις και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου για την καλλιτεχνική βιοτεχνία και την προστασία της γεωγραφικής προέλευσης μη αγροτικών προϊόντων. Η Μάλτα και η Κύπρος ακολουθούν περισσότερο κρατικοκεντρικά μοντέλα, με εθνικούς φορείς που συνδυάζουν ρυθμιστικές, συμβουλευτικές και εμπορικές λειτουργίες, ενώ η Ιταλία υιοθετεί ένα αποκεντρωμένο σύστημα, όπου οι περιφέρειες έχουν κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση, πιστοποίηση και προώθηση της χειροτεχνίας. Τέλος, η Γερμανία διαθέτει ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο θεσμικό και εκπαιδευτικό πλαίσιο, με τον Κώδικα Χειροτεχνίας να ρυθμίζει επαγγελματικά δικαιώματα, μητρώα, εκπαίδευση και πιστοποίηση, αναδεικνύοντας τη σημασία της εξειδίκευσης και της ποιότητας του ανθρώπινου δυναμικού ως βασικού πυλώνα του τομέα.