Για πρώτη φορά φέτος, το ertnews.gr εξασφάλισε διαπίστευση στο Sundance Film Festival, παρακολουθώντας διαδικτυακά τις διαθέσιμες προβολές και τα Q&A που ακολούθησαν. Μια εμπειρία αναγκαστικά επιλεκτική, καθώς αρκετές ταινίες δεν προσφέρθηκαν ψηφιακά από τους παραγωγούς ή τα εισιτήριά τους εξαντλήθηκαν σχεδόν ακαριαία, αλλά ταυτόχρονα αποκαλυπτική ως προς την ποιότητα και την ποικιλία του προγράμματος. Το Sundance του 2026 έμοιαζε λιγότερο με βιτρίνα «καλών προθέσεων» και περισσότερο με «ένα έργο τέχνης»: ταινίες που δεν ζητούν επιβεβαίωση, αλλά προσκαλούν τον θεατή να σταθεί μέσα στο τραύμα, τη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη για σύνδεση.
Ας θυμηθούμε μερικές από τις στιγμές που άξιζαν πολύ ή λιγότερο.
Lady
Η πρώτη μεγάλου μήκους της Olive Nwosu, που τιμήθηκε με το World Cinema Dramatic Special Jury Award for Acting Ensemble, μας μεταφέρει στο Λάγος της Νιγηρίας και ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα σε μια πόλη που δεν αφήνει περιθώρια αθωότητας. Το Lady δεν ενδιαφέρεται για ηρωικές αφηγήσεις, αλλά για τη γυναικεία αυτοπραγμάτωση μέσα σε ένα χαοτικό αστικό τοπίο ανισοτήτων και εύθραυστων σχέσεων. Παρά τις αφηγηματικές ασυνέχειες και τις «παιδικές ασθένειες» του σεναρίου, η ταινία διαθέτει αυθεντική ενέργεια και μια σκηνοθετική ματιά που υπόσχεται ωρίμανση. Η Nwosu δείχνει να κατανοεί βαθιά τους χαρακτήρες της, ακόμα κι όταν δεν τους δίνει πάντα τον χώρο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν.
⭐⭐⭐☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Hanging by a Wire
Αφετηρία ένα πραγματικό περιστατικό στο Πακιστάν: ένα τελεφερίκ με παιδιά αιωρείται εκατοντάδες μέτρα πάνω από το έδαφος, μετατρέποντας την αγωνία σε παγκόσμιο τηλεοπτικό θέαμα. Η ταινία, όμως, δεν ενδιαφέρεται τόσο για την επιβίωση όσο για την αμηχανία ενός κράτους και μιας κοινωνίας που έχουν αποδεχτεί την απομόνωση ως κανονικότητα. Παρά τη δυνατή ιδέα, η ταινία παραμένει άτολμη κινηματογραφικά στην ανάπτυξή της, αδυνατώντας να μετατρέψει το συμβάν σε ουσιαστικό πολιτικό σχόλιο. Περισσότερο καταγράφει παρά εμβαθύνει.
⭐☆☆☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
How to Divorce During the War
Σε αυτή την ταινία, ο πόλεμος δεν λειτουργεί ως φόντο αλλά ως καθημερινή συνθήκη. Η ταινία ενσωματώνει την ένταση της διάλυσης μιας σχέσης μέσα σε ένα περιβάλλον μόνιμης απειλής, αποφεύγοντας τον μελοδραματισμό και επιλέγοντας μια παρατηρητική προσέγγιση. Το «προσωπικό» μετατρέπεται σε «πολιτικό» χωρίς κραυγές, μέσα από μικρές στιγμές αποσύνθεσης της κανονικότητας. Δεν είναι μια ταινία που επιδιώκει κορυφώσεις· είναι μια ταινία που σε αφήνει με τη δυσάρεστη αίσθηση ότι η ιδιωτική ζωή δεν είναι ποτέ πραγματικά προστατευμένη.
⭐⭐⭐☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Josephine
Από τις πιο βιωματικές εμπειρίες του φεστιβάλ (και η πιο πολυβραβευμένη). Η Josephine δεν προσπαθεί να εξηγήσει το τραύμα· απαιτεί να το ζήσεις. Με την κάμερα στο ύψος του βλέμματος ενός παιδιού, αφαιρεί κάθε ηθική απόσταση και εξετάζει τη μακρά σκιά της βίας, όχι ως γεγονός αλλά ως διαρκή κατάσταση. Ο θύτης παρουσιάζεται όχι ως τέρας αλλά ως ανθρώπινη σκιά που στοιχειώνει τον χώρο, ενώ η ταινία βρίσκει τη δύναμή της στη σιωπή και στην επιμονή στο βλέμμα. Δεν ζητά λύτρωση· ζητά να ακουστεί. Δίκαια βραβευμένη.
⭐⭐⭐⭐⭐
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Ha-chan, shake your booty!
Αφιερωμένη στη μητέρα του σκηνοθέτη, που ήταν ballroom dancer, η ταινία χρησιμοποιεί τον χορό όχι ως θέαμα αλλά ως εργαλείο πένθους, μνήμης και πολιτισμικής μετάφρασης. Με soundtrack που θα ζήλευε ο Ταραντίνο, η ταινία ρισκάρει την υπερφόρτωση συμβόλων, ονείρων και φαντασμάτων, αλλά τελικά βρίσκει τη μεγαλύτερη αλήθεια του στο χάος: ο έρωτας μετά την απώλεια δεν είναι καθαρός ούτε τακτοποιημένος. Αν το La La Land μιλούσε για όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, εδώ μιλάμε για όνειρα που συνεχίζουν να μας κινούν τις ζωές μας. Ίσως η αγαπημένη μου της φετινής διοργάνωσης.
⭐⭐⭐⭐⭐
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
The Musical
Μια ταινία με φανφάρες, χωρίς πραγματική οβερτούρα αλλά ένα δυο show-stoppers σημεία. Προτιμά τα κωμικά κρεσέντα από τα νοήματά της και μοιάζει να απολαμβάνει την ορχήστρα της χωρίς εμπνευσμένο μαέστρο. Υπάρχει μια ειλικρίνεια στο ανολοκλήρωτο, αλλά και μια αίσθηση ότι αυτό το «Musical» μένει στη μέση της διαδρομής, προσφέροντας περισσότερο ύφος παρά ουσία.
⭐⭐⭐☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
The Friend’s House Is Here
Υβριδική άσκηση πάνω στο θέατρο και τα όρια της καλλιτεχνικής ελευθερίας σε ένα ασφυκτικό κοινωνικό περιβάλλον. Ακολουθεί μια underground θεατρική ομάδα που πειραματίζεται με μπρεχτικές τεχνικές, οθόνες και διαδραστικότητα, ενώ παράλληλα παλεύει με τις μικρές ταπεινώσεις της καθημερινότητας. Η εμμονή με τις οθόνες λειτουργεί ως εύστοχο μοτίβο περιορισμού, όμως η επανάληψη οδηγεί σε αφηγηματική στασιμότητα. Ενδιαφέρουσες ιδέες, άνιση εκτέλεση.
⭐⭐☆☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
The Incomer
Βραβευμένο με το NEXT Innovator Award, το The Incomer ξεκινά ως ιδιόρρυθμη κωμωδία και εξελίσσεται σε παραμύθι για το ανήκειν. Σε ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας, ένας «ξένος» καλείται να πείσει τους τελευταίους κατοίκους να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, μόνο για να γίνει καθρέφτης των φόβων και της ταυτότητάς τους. Μια τρυφερή, παράξενη ταινία που δεν ζητά να εγκαταλείψουμε την ιδιαιτερότητά μας, αλλά να την αγκαλιάσουμε, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να πιστέψουμε για λίγο στους μάγους.
⭐⭐⭐☆☆
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Take Me Home
Η Sargent προσεγγίζει την οικογένεια και την αναπηρία με χαμηλόφωνη εγκράτεια. Η ταινία μετατοπίζει διακριτικά το βλέμμα από τη συγκίνηση προς την ευθύνη, φωτίζοντας την εύθραυστη έννοια της κανονικότητας. Δεν ζητά οίκτο για την ηρωίδα της· ζητά χώρο για ύπαρξη. Το «Take me Home» ξεπερνά τα όρια της οικογενειακής ιστορίας και ανοίγει μια συζήτηση για την κοινωνική συνύπαρξη.
⭐⭐☆☆☆
Κράτα Με
Συμπαραγωγή Ελλάδας–Κύπρου που ξεκινά από τον θάνατο ενός παππού και ακολουθεί δύο κορίτσια σε μια γκρίζα ζώνη μικροπαραβατικότητας. Η ταινία δεν υπόσχεται λύτρωση· προσφέρει στιγμές σύνδεσης. Με σκηνοθετική εγκράτεια, αφήνει τα βλέμματα και τα μικρά ψέματα να μιλήσουν για την ανάγκη να μας κρατήσουν, έστω λίγο ακόμα. Ίσως γι’ αυτό αγκαλιάστηκε τόσο θερμά από το κοινό (και έφυγε με ένα σημαντικό βραβείο).
⭐⭐⭐½
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Extra Geography
Το Extra Geography είναι μια φιλόδοξη και συχνά γοητευτική ταινία που εξερευνά τα όρια της φιλίας, της εφηβικής επιθυμίας και της ενηλικίωσης μέσα από τη σχέση της Μίνα και της Φλικ, δύο εφήβων που συμμετέχουν σε σχολική παράσταση Σαίξπηρ. Με πέντε πράξεις που αναδεικνύουν τη σεξουαλικότητα, τις σχέσεις εξουσίας και την αναζήτηση ταυτότητας, η ταινία ισορροπεί ανάμεσα σε φαντασία και πραγματικότητα, ενώ η δασκάλα Ρόζαμουντ λειτουργεί περισσότερο ως καθρέφτης των ηρωίδων. Παρά τα αμήχανα διδακτικά στοιχεία, η νοσταλγική ατμόσφαιρα, τα τραγούδια και η προσεκτική παρατήρηση των χαρακτήρων κάνουν το Extra Geography ένα αξιόλογο, αν και όχι τέλειο, κινηματογραφικό μάθημα. ⭐⭐⭐½
Διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Ένα Sundance σε μετάβαση
Το Sundance του 2026 έμοιαζε να βρίσκεται σε καλλιτεχνική αναζήτηση, στον απόηχο της αλλαγής στέγης αλλά και μιας γενικότερης αναδιάταξης ταυτότητας. Οι ταινίες που ξεχώρισαν δεν ήταν απαραίτητα οι πιο «καλοφτιαγμένες», αλλά εκείνες που τόλμησαν να εκτεθούν: έργα για το σώμα, το τραύμα, τη μνήμη και το ανήκειν, συχνά μέσα από παιδικά βλέμματα ή περιθωριακές κοινότητες. Υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση ότι το φεστιβάλ απομακρύνεται από την ασφαλή indie αισθητική και αναζητά ξανά το πολιτικό μέσα στο προσωπικό, το συλλογικό μέσα στο εύθραυστο.
Και πάνω από όλα, πλανιόταν η βαριά σκιά της απώλειας του Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Ο δημιουργός του Sundance υπήρξε πάντα κάτι περισσότερο από ιδρυτής· ήταν η ηθική πυξίδα ενός θεσμού που γεννήθηκε για να δίνει φωνή στους αόρατους. Η απουσία του γίνεται αισθητή όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ευθύνη. Το Sundance καλείται πλέον να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του σε έναν κόσμο κορεσμένο από εικόνες, θυμίζοντας γιατί υπάρχει: όχι για να επιβεβαιώνει τάσεις, αλλά για να ανοίγει χώρους ακρόασης. Αν κάτι έδειξε αυτή η χρονιά, είναι ότι το ανεξάρτητο σινεμά εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης — αρκεί να θυμάται πώς να ακούει.
Διάβασε ακόμα για το Sundance
Sundance 2026: Small is beautiful… με βραβεία
Sundance 2026: Η ταινία Josephine υπόσχεται υποψηφιότητες στους Gemma Chan και Channing Tatum
Sundance 2026: Η Ιστορία των ντοκιμαντέρ… στο Sundance 2026
Sundance 2026: Και Μάριαν Φέιθφουλ και Τίλντα Σουίντον!
Sundance 2026: Το φεστιβάλ αποχαιρετά το σπίτι του…
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος
