Η Μίνα Αρναούτη ξέσπασε σε σημερινή της ανάρτηση (24.08.2026) αναφερόμενη σε όσα ακολούθησαν μετά το μοιραίο τροχαίο δυστύχημα όπου έχασε τη ζωή του ο Παντελής Παντελίδης μέχρι και σήμερα.
Η Μίνα Αρναούτη απαντά μέσα από τα social media της πως «επειδή κατά καιρούς διαβάζω σχόλια, απορίες και τοποθετήσεις ανθρώπων που φαίνεται να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωή μου, για το ατύχημά μου, για το σώμα μου, για τη δουλειά μου και γενικότερα για το τι κάνω και τι δεν κάνω, αποφάσισα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα» είπε αρχικά.
Και πρόσθεσε πως «όχι γιατί αισθάνομαι ότι οφείλω εξηγήσεις, αλλά γιατί κάποια πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια της απλής απορίας».
Ολόκληρη η ανάρτηση της Μίνας Αρναούτη:
«Επειδή κατά καιρούς διαβάζω σχόλια, απορίες και τοποθετήσεις ανθρώπων που φαίνεται να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωή μου, για το ατύχημά μου, για το σώμα μου, για τη δουλειά μου και γενικότερα για το τι κάνω και τι δεν κάνω, αποφάσισα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Όχι γιατί αισθάνομαι ότι οφείλω εξηγήσεις, αλλά γιατί κάποια πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια της απλής απορίας.
Έχουν περάσει χρόνια από το ατύχημα και, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ κατά διαστήματα να δέχομαι αρνητικά σχόλια και να βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται με λεπτομέρειες της ζωής μου σαν να τους αφορά προσωπικά. Επειδή λοιπόν υπάρχουν κάποιοι που έχουν πραγματικές απορίες, ας απαντήσω σε μερικές από αυτές.
Πρώτη απορία: «Δουλεύεις;»
Ναι, δουλεύω.
Κάποια στιγμή, μέσα από φωτογραφίες που είχα ανεβάσει από τον χώρο εργασίας μου, έγινε γνωστό πού εργάζομαι. Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσουν άνθρωποι να τηλεφωνούν στον εργοδότη μου, να τον βρίζουν και να στέλνουν emails σχετικά με εμένα.
Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να ξαναδημοσιοποιήσω πού εργάζομαι. Όχι επειδή έχω κάτι να κρύψω. Αλλά επειδή η δουλειά μου δεν αφορά κανέναν και κυρίως δεν είναι χώρος στον οποίο έχει δικαίωμα κάποιος να εισβάλλει επειδή διαφωνεί μαζί μου ή έχει άποψη για τη ζωή μου.
Δεύτερη απορία: «Πώς γίνεται μετά από τόσες επεμβάσεις να μην έχεις σημάδια;»
Έχω δείξει τα σημάδια μου. Υπάρχουν φωτογραφίες μου σε δημοσιεύσεις και άρθρα που έχουν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται μπορεί να τα αναζητήσει.
Από εκεί και πέρα, το τι επιλέγω να δείχνω σήμερα από το σώμα μου είναι δικό μου θέμα.
Έχω περάσει πεντέμισι μήνες στο νοσοκομείο, έχω περάσει δύο μήνες στην εντατική και έχω υποβληθεί σε δεκαεπτά επεμβάσεις. Υπάρχουν ιατρικά έγγραφα που αποδεικνύουν όσα έχω περάσει. Δεν έχω καμία υποχρέωση να αποδεικνύω καθημερινά σε κανέναν την ιστορία μου ανεβάζοντας φωτογραφίες του σώματός μου.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι: γιατί θα έπρεπε να απασχολεί εμένα το αν κάποιος θεωρεί ότι πρέπει να δει τα σημάδια μου για να πειστεί;
Ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο ο καθένας να ασχολείται λίγο περισσότερο με τη δική του ζωή και λίγο λιγότερο με το σώμα ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει.
Τρίτη απορία: «Αφού εκτίθεσαι δημόσια, δεν πρέπει να δέχεσαι και τα αρνητικά σχόλια;»
Έχω social media, όπως εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω επιλέξει να κάνω δημόσια τη ζωή μου αντικείμενο σχολιασμού ή ότι έχω παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και τον σεβασμό.
Δεν βγαίνω στην τηλεόραση να μιλήσω για το τι έκανα κάθε μέρα, πού πήγα διακοπές, με ποιον βγήκα ή τι συμβαίνει στην προσωπική μου ζωή.
Όταν έχω μιλήσει δημόσια, το έχω κάνει κυρίως για το νομικό σκέλος της υπόθεσης και για όσα αφορούν τα δικαστήρια. Και υπάρχει ένας συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτό.
Γιατί όλα αυτά τα χρόνια έχω δεχτεί πάρα πολλή λάσπη.
Και κάποια στιγμή, όταν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για εσένα, δεν μπορείς απλώς να σιωπάς και να αφήνεις την πραγματικότητα να διαμορφώνεται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι πραγματικά έχει συμβεί.
Δεν μιλάω δημόσια για να τραβήξω την προσοχή. Μιλάω για να ακουστεί και η δική μου πλευρά. Για να υπάρχει και η αλήθεια μέσα σε όσα έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Αν κάποιος επιλέγει να συμφωνεί μαζί μου ή να διαφωνεί, είναι δικαίωμά του. Αν κάποιος θέλει να έχει διαφορετική άποψη για την υπόθεση, επίσης δικαίωμά του.
Αυτό που δεν είναι δικαίωμα κανενός είναι να θεωρεί ότι επειδή έχω social media, του ανήκει η ζωή μου. Δεν του ανήκει η δουλειά μου, δεν του ανήκει το σώμα μου, δεν του ανήκει η προσωπική μου ζωή και σίγουρα δεν του ανήκει το δικαίωμα να παρενοχλεί ανθρώπους γύρω μου.
Έχω ζήσει ένα ατύχημα που άλλαξε τη ζωή μου. Έχω περάσει μια πολύ δύσκολη περίοδο, έχω δώσει τη δική μου μάχη για να σταθώ ξανά στα πόδια μου και έχω συνεχίσει τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορούσα.
Δεν ζητάω από κανέναν να με λυπηθεί. Δεν ζητάω να συμφωνούν όλοι μαζί μου. Δεν ζητάω καν να με συμπαθούν.
Ζητάω μόνο κάτι πολύ απλό: να υπάρχει ένα όριο.
Το ότι υπάρχω στα social media δεν σημαίνει ότι πρέπει να απολογούμαι για το πώς ζω, πώς εργάζομαι, πώς είναι το σώμα μου ή τι επιλέγω να δείχνω. Και κυρίως, δεν σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένη να αποδεικνύω ξανά και ξανά τι έχω περάσει.\
Όσοι πραγματικά θέλουν να γνωρίζουν, μπορούν να ενημερωθούν. Υπάρχουν δημοσιεύματα, υπάρχουν συνεντεύξεις, υπάρχουν στοιχεία και υπάρχουν και ιατρικά έγγραφα.
Για όλους τους υπόλοιπους, θα πρότεινα κάτι πολύ απλό: λιγότερη ενασχόληση με τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζετε και περισσότερη με τη δική σας.
Γιατί τελικά, η ζωή μου δεν είναι δημόσια περιουσία επειδή έχω έναν λογαριασμό στα social media».
