«Furious»: Crime thriller με γυναίκες που δεν μείνουν σιωπηλές

To Furious, το νέο ψυχολογικό θρίλερ της Elizabeth Meriwether, εγείρει, πριν καλά-καλά ξεκινήσουν τα επεισόδια του να προβάλλονται σε γνωστή πλατφόρμα, την περιέργεια του κοινού. Η δημιουργός του New Girl αφήνει πίσω της την κωμωδία για να εξερευνήσει έναν σκοτεινό κόσμο όπου η εκδίκηση, η δικαιοσύνη και η ανθρώπινη τραυματική εμπειρία συγκρούονται διαρκώς.

Στη συνέντευξη Τύπου για τη νέα σειρά του Disney+, το ενδιαφέρον δεν περιορίστηκε στους φόνους και το μυστήριο, με τη συζήτηση να στρέφεται στην ψυχολογία των χαρακτήρων, στην έμφυλη βία, στην οργή ως κινητήρια δύναμη και στα όρια ανάμεσα στον θύτη και το θύμα.

«Δεν με ενδιέφερε να γράψω μια ιστορία όπου υπάρχουν οι «καλοί» και οι «κακοί». Ήθελα το κοινό να αμφισβητεί συνεχώς ποιον υποστηρίζει και γιατί», εξήγησε η δημιουργός Elizabeth Meriwether, συνοψίζοντας την πρόθεση της για το νέο εγχείρημα της. Η ίδια παραδέχθηκε ότι, παρότι έγινε γνωστή μέσα από κωμωδίες όπως το New Girl, εδώ και χρόνια ήταν παθιασμένη με τα αστυνομικά θρίλερ. «Γύριζα σπίτι από τα δωμάτια των σεναριογράφων κωμωδίας και χαλάρωνα βλέποντας σκοτεινές ιστορίες εγκλημάτων. Ήθελα εδώ και χρόνια να γράψω κάτι σε αυτό το είδος», είπε χαρακτηριστικά.

Κι όμως, το Furious δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται πρωτίστως για το ποιος σκότωσε ποιον. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται στους ανθρώπους που φτάνουν στα άκρα.

Η Emmy Rossum, που πρωταγωνιστεί και είναι παράλληλα εκτελεστική παραγωγός της σειράς, εξήγησε πως αυτό που τη γοήτευσε περισσότερο ήταν η προσπάθεια να καταλάβει τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο (και ειδικότερα μια γυναίκα) σε ακραίες επιλογές. «Τι χρειάζεται για να σκοτώσει μια γυναίκα; Και τι χρειάζεται για να σκοτώσει περισσότερες από μία φορές; Αυτή η εμμονή με την ολοκλήρωση μιας αποστολής είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Διαβάζοντας το σενάριο έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: «Μήπως ταυτίζομαι με μια κατά συρροή δολοφόνο;»». Η Rossum συνέχισε εξηγώντας πως για έναν ηθοποιό η ενσυναίσθηση δεν αποτελεί επιλογή αλλά προϋπόθεση. «Είτε υποδύεσαι τον καλό είτε τον κακό, η δουλειά σου είναι να προσεγγίσεις τον χαρακτήρα με ενσυναίσθηση. Η αφήγηση λειτουργεί καλύτερα όταν σε αναγκάζει να κοιτάξεις κάτι μέσα σου».

Από την άλλη πλευρά, η Lola Petticrew, που ενσαρκώνει την Catherine, ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμούσε ποτέ να κρίνει ηθικά τον χαρακτήρα της. «Δεν είναι δική μου δουλειά να αποφασίσω αν αυτά που κάνει η Catherine είναι σωστά ή λάθος. Αυτό είναι δουλειά του θεατή. Εγώ πρέπει να επιστρέψω σπίτι, να ταιριάξω τις κάλτσες μου και να βάλω το πλυντήριο πιάτων», είπε χαμογελώντας, αποφορτίζοντας προσωρινά μια ιδιαίτερα βαριά συζήτηση.

Η δημιουργός της σειράς επέμεινε ότι το μεγαλύτερο στοίχημα ήταν να μην επιτρέψει ποτέ στον θεατή να αισθανθεί ασφαλής απέναντι στους χαρακτήρες. «Ήθελα κάθε νέο επεισόδιο να αποκαλύπτει ένα ακόμη στρώμα της προσωπικότητάς τους. Να μη νιώθει ποτέ ο θεατής ότι ξέρει ποιος είναι πραγματικά ο «καλός» και ποιος ο «κακός».».

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και οι άνθρωποι των διωκτικών αρχών παρουσιάζονται ως βαθιά τραυματισμένες προσωπικότητες. Η Rossum περιέγραψε την πολύμηνη έρευνα που προηγήθηκε των γυρισμάτων, κατά την οποία ηθοποιοί και δημιουργοί συναντήθηκαν με εν ενεργεία πράκτορες του FBI. «Ανακαλύψαμε ότι για πολλούς από αυτούς η δουλειά δεν είναι απλώς επάγγελμα. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς τους».

Η Elizabeth Meriwether συμπλήρωσε ότι εκείνο που τη συγκίνησε περισσότερο ήταν οι μηχανισμοί άμυνας που αναπτύσσουν όσοι εργάζονται καθημερινά δίπλα στη βία. «Με εντυπωσίασε πόσο χιούμορ χρησιμοποιούν για να επιβιώσουν ψυχολογικά. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν καθημερινά πράγματα που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε καν να φανταστούμε».

Την ίδια εμπειρία μετέφερε και ο Scoot McNairy, ο οποίος αποκάλυψε ότι δεν τον ενδιέφερε τόσο η τεχνική της αστυνομικής έρευνας όσο η προσωπική ζωή των αστυνομικών. «Αυτό που ήθελα να μάθω ήταν πώς είναι η ζωή τους όταν επιστρέφουν σπίτι. Πώς επηρεάζονται οι γάμοι τους. Πώς αντέχουν όλα όσα βλέπουν καθημερινά. Και τελικά κατάλαβα ότι δεν θα ήθελα ποτέ να κάνω αυτή τη δουλειά».

Στη διάρκεια της συζήτησης επανήλθε πολλές φορές το ερώτημα γιατί το κοινό συνεχίζει να γοητεύεται από ιστορίες εγκλημάτων. Η Elizabeth Meriwether θεωρεί πως η απάντηση βρίσκεται στην ανθρώπινη φύση. «Με ενδιαφέρει να βλέπω ανθρώπους στις πιο ακραίες στιγμές της ζωής τους. Το έγκλημα αφαιρεί όλες τις κοινωνικές συμβάσεις και αφήνει τους χαρακτήρες γυμνούς απέναντι στον εαυτό τους». Η Lola Petticrew πιστεύει ότι ο θεατής απολαμβάνει να μετατρέπεται ο ίδιος σε ντετέκτιβ. «Στον κόσμο αρέσει να παίζει τον δικαστή, τον ένορκο και τον δήμιο. Να προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του παζλ και να αποφασίσει ποιος έχει δίκιο». Η Rossum έδωσε μια περισσότερο συναισθηματική εξήγηση. «Η μεγαλύτερη μαγεία είναι όταν μια ιστορία σε απορροφά τόσο πολύ ώστε ξεχνάς ακόμη και ότι έχεις σώμα. Για λίγο παύεις να είσαι ο εαυτός σου και ζεις μέσα στον κόσμο της ιστορίας».

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συνέντευξης ήρθε όταν δημοσιογράφος από τη Γερμανία συνέδεσε τον τίτλο της σειράς με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα, τις υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης και τη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς, ρωτώντας τους δημιουργούς πόσο «θυμωμένοι» αισθάνονται οι ίδιοι. Η Elizabeth Meriwether παραδέχθηκε ότι η οργή αποτελεί βασικό συστατικό της σειράς, όχι όμως και τον τελικό της προορισμό. «Η οργή μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά, αλλά μπορεί επίσης να σε παγιδεύσει. Ήθελα να εξερευνήσω και τις δύο πλευρές της. Μερικές φορές είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις. Άλλες φορές σε καταστρέφει.»

Στο σημείο αυτό η Lola Petticrew έκανε μια αναφορά που άγγιξε και την Ελλάδα. Υπενθύμισε ότι ακόμη και ο τίτλος της σειράς παραπέμπει στις Ερινύες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, υποστηρίζοντας ότι η γυναικεία οργή δεν αποτελεί σύγχρονο φαινόμενο αλλά μια ιστορία που επαναλαμβάνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. «Συχνά μας ρωτούν σαν να είναι αυτή μια μόδα της εποχής. Όμως ακόμη και ο τίτλος της σειράς μάς γυρίζει πίσω στις Ερινύες της αρχαίας Ελλάδας. Αυτή η ιστορία υπάρχει εδώ και αιώνες».

Η Emmy Rossum συνέχισε στο ίδιο πνεύμα, εξηγώντας γιατί η σειρά δεν επιθυμεί να προσωποποιήσει το πρόβλημα σε έναν μόνο θύτη. «Δεν μπορείς να περιορίσεις αυτή την ιστορία σε έναν μόνο άνθρωπο. Αν πετούσες ένα βέλος, θα έβρισκες δεκάδες θύτες. Αυτό που με στενοχωρεί είναι ότι όλοι γνωρίζουμε το όνομα του δράστη, αλλά ελάχιστοι γνωρίζουμε τα ονόματα των γυναικών που επέζησαν». Η Petticrew πρόσθεσε ότι πίσω από κάθε γνωστό θύτη υπάρχει πάντα ένα ολόκληρο σύστημα που επιτρέπει την ύπαρξή του. «Υπάρχει το κεφάλι του φιδιού, αλλά υπάρχουν και όλα όσα συμβαίνουν από κάτω. Και η σειρά προσπαθεί να δείξει ακριβώς αυτό.»

Σημαντικό κομμάτι της συζήτησης αποτέλεσε και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι γυναίκες. Η Rossum υποστήριξε ότι πλέον αναζητά μόνο χαρακτήρες που κινούνται στις γκρίζες ζώνες. «Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που με κάνουν να νιώθω άβολα. Οι χαρακτήρες που με αναγκάζουν να αναμετρηθώ με τις προκαταλήψεις μου. Οι γυναίκες δεν είναι ούτε άγγελοι ούτε διάβολοι. Είναι πολύ πιο σύνθετες από αυτό».

Η ίδια φιλοσοφία διατρέχει ολόκληρη τη σειρά. Καμία από τις πρωταγωνίστριες δεν παρουσιάζεται ως «τέλειο θύμα». Καμία δεν αντιμετωπίζεται ως σύμβολο. Όλες διαθέτουν αντιφάσεις, λάθη, εμμονές και αδυναμίες. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμη του Furious: στο ότι αρνείται να προσφέρει εύκολες απαντήσεις.

Η Elizabeth Meriwether δεν θέλει να παραδώσει ένα πολιτικό μανιφέστο ούτε μια ηθική διάλεξη. «Δεν μπορώ να γράψω ξεκινώντας από μια θέση ή μια θεωρία. Πρέπει πάντα να ξεκινώ από τον άνθρωπο. Η δουλειά των δημοσιογράφων είναι να διατυπώνουν συμπεράσματα. Η δική μας είναι να βουτάμε μέσα στο χάος των χαρακτήρων».

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα του Furious, ότι δεν θέλει να εξηγήσει το κακό ούτε να δικαιολογήσει τη βία, αλλά να αναγκάσει τον θεατή να αναρωτηθεί πού τελειώνει η δικαιοσύνη, πού αρχίζει η εκδίκηση και πόσο εύκολα μπορεί να μετακινηθούν τα όρια της ηθικής όταν ο πόνος γίνεται η μοναδική κινητήρια δύναμη. Αν οι δημιουργοί πετύχουν αυτό που υπόσχονται, τότε η νέα σειρά δεν θα συζητηθεί μόνο ως ακόμη ένα καλογυρισμένο crime thriller, αλλά ως μια ιστορία που χρησιμοποιεί το μυστήριο για να μιλήσει τελικά για κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: την ανάγκη να ακουστεί η φωνή όσων για χρόνια έμεναν στο περιθώριο.

Προσωπικά βλέποντας τα πρώτα επεισόδια αισθάνθηκα ότι υπάρχει ροή στην αφήγηση αλλά και στράτευση, καλύτερα όμως να λέγονται αυτές οι ιστορίες έστω και από προσδιορισμένη οπτική, παρά να παραμένουν αυτές -και οι πραγματικές ηρωίδες- στη σιωπή.