Indiana Comic Convention: Τα κλικ που έκαναν “πλουσιότερο” τον Κέιτζ, και πιο ευτυχισμένους τους φαν

Τα conventions της ποπ κουλτούρας έχουν πάψει εδώ και χρόνια να είναι απλές συγκεντρώσεις συλλεκτών κόμικς, πλέον αποτελούν τεράστιες γιορτές της κινηματογραφικής, τηλεοπτικής και διαδικτυακής κουλτούρας, όπου χιλιάδες επισκέπτες ταξιδεύουν για να συναντήσουν από κοντά τους ανθρώπους που λάτρεψαν και… ηρωοποιήσαν.

Το φετινό Indiana Comic Convention, που πραγματοποιήθηκε στην Ιντιανάπολις, φιλοξένησε πολλούς καλεσμένους από τον χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, των κινουμένων σχεδίων, των βιντεοπαιχνιδιών και της μουσικής, με τον Νίκολας Κέιτζ να αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της διοργάνωσης. Το τριήμερο γεγονός αναμενόταν να προσελκύσει περισσότερους από 30.000 επισκέπτες, επιβεβαιώνοντας ότι η κουλτούρα των fandoms παραμένει ισχυρότερη από ποτέ.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένας από τους παρευρισκόμενους, ο Μάθιου Πάουερς, μοιράστηκε την εμπειρία του στη σελίδα «Fans of Indiana Comic Convention» στο Facebook. Το κείμενό του ήρθε ως απάντηση σε συζητήσεις που είχαν ανοίξει σχετικά με τους αυστηρούς κανόνες κατά τη διάρκεια των φωτογραφήσεων με τον Νίκολας Κέιτζ.

Έγραψε:

«Γεια σας. Ήθελα απλώς να μοιραστώ την εμπειρία μου από τη συνάντησή μου με τον Νίκολας Κέιτζ.

Είδα αρκετούς ανθρώπους να λένε ότι πριν από τη φωτογράφιση οι συνοδοί του φώναζαν «Μην τον αγγίζετε», κάτι που τους έκανε να αισθανθούν άβολα και να σταθούν πιο μακριά στη φωτογραφία. Είχα μια παρόμοια εμπειρία και αυτό συνέβη επειδή ο άνθρωπος που ήταν μπροστά μου έβαλε το χέρι του γύρω από τον Νίκολας Κέιτζ και αμέσως δέχθηκε παρατήρηση από τέσσερις συνοδούς του.

Πριν πλησιάσω στο σημείο της φωτογράφισης, ο Νίκολας Κέιτζ απομακρύνθηκε για λίγο και είπε κάτι στους συνεργάτες του που κάθονταν στο πλάι. Όταν επέστρεψε, με κοίταξε και μου είπε ευγενικά «Γεια σου, τι κάνεις;», χαμογελώντας πριν βγάλουμε τη φωτογραφία μας. Αυθόρμητα κράτησα κάποια απόσταση στη φωτογραφία, θέλοντας να δείξω σεβασμό στον κύριο Κέιτζ.

Καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι που συνοδεύουν διάσημους ηθοποιούς είναι τόσο προσεκτικοί ειδικά σε ό,τι αφορά τη σωματική επαφή. Κάποιος σαν τον Νικ Κέιτζ συμμετέχει σε πολλές παραγωγές, παραγωγές που εξαρτώνται από την παρουσία του για να ολοκληρωθούν, ενώ μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο συναντά εκατοντάδες ανθρώπους.

Όπως έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, τα μικρόβια μεταδίδονται πολύ εύκολα. Δεν γνωρίζω αν ο ίδιος έχει ιδιαίτερη ανησυχία για αυτά, αλλά μπορώ να καταλάβω αν αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν θέλει να τον αγγίζουν. Στο κάτω κάτω, συναντά πολύ περισσότερους ανθρώπους από εμένα και εσάς. Και είμαι ευγνώμων που βρέθηκε εκεί εξαρχής.»

Η ανάρτηση του Πάουερς φωτίζει μια πλευρά των conventions που συχνά ξεχνάμε. Για τον επισκέπτη, η συνάντηση με έναν αγαπημένο ηθοποιό είναι μια μοναδική στιγμή -και ίσως μοναδική- στη ζωή του· για τον ηθοποιό όμως, η ίδια στιγμή επαναλαμβάνεται εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές μέσα σε λίγες ημέρες. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο πραγματικότητες βρίσκονται οι άνθρωποι που αποκαλούμε «handlers», οι συνεργάτες που φροντίζουν για την ασφάλεια, το πρόγραμμα και την ομαλή διεξαγωγή των συναντήσεων.

Η «οικονομική διάσταση» (σικ) αυτών των εκδηλώσεων είναι επίσης ενδεικτική της εποχής μας. Στο φετινό Indiana Comic Convention, μια επαγγελματική φωτογράφιση με τον Νίκολας Κέιτζ κόστιζε 250 δολάρια, ενώ πακέτα με άλλους δημοφιλείς καλεσμένους κυμαίνονταν από περίπου 60 έως και 340 δολάρια, ανάλογα με τον αριθμό των συμμετεχόντων και τη δημοφιλία του καλεσμένου.

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι πρόκειται για υπερβολικά ποσά για μερικά δευτερόλεπτα μπροστά σε έναν φωτογραφικό φακό. Από την άλλη πλευρά, οι επισκέπτες δεν πληρώνουν μόνο για μια φωτογραφία, πληρώνουν για μια ανάμνηση, για την αίσθηση ότι βρέθηκαν έστω και για μια στιγμή δίπλα σε κάποιον που συνόδευσε την παιδική ή ενήλικη ζωή τους μέσα από ταινίες, σειρές και χαρακτήρες που αγάπησαν.

Τα conventions που γεννήθηκαν μέσα από την κουλτούρα των υπερηρώων έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι χώροι συνάντησης ανθρώπων που μοιράζονται κοινά πάθη, αλλά και μια υπενθύμιση ότι η ψυχαγωγία δεν είναι μόνο περιεχόμενο στην οθόνη. Είναι «κοινότητες», αναμνήσεις και ανθρώπινες σχέσεις. Η πρόκληση βρίσκεται πάντα στη χρυσή τομή: να θυμόμαστε ότι οι σταρ δεν είναι οι χαρακτήρες που υποδύονται, αλλά άνθρωποι με όρια και ανάγκες, και ότι οι θαυμαστές δεν είναι απλώς πελάτες μιας βιομηχανίας, αλλά το κοινό που επέτρεψε σε αυτούς τους μύθους να υπάρξουν εξαρχής. Όταν και οι δύο πλευρές συναντώνται με σεβασμό, μια φωτογραφία παύει να είναι απλώς ένα αναμνηστικό και γίνεται η απόδειξη ότι, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, η απόσταση ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα μηδενίστηκε. Όσο για τους handlers, θα σας πω από φεστιβαλική εμπειρία και συναυλίες, συνήθως υπερβάλουν για να δικαιολογήσουν τα χρήματα τους, μερικές φορές όμως κάνοντας κακό στη δημόσια εικόνα του καλλιτέχνη.

Σε αυτό το σημείο μοιράζομαι μια προσωπική εμπειρία από τη συναυλία της Bebe Rexha, όπου φαν πλησίασε την τραγουδίστρια έχοντας την κάρτα για τη back stage συνάντηση. Ήταν τόσο χαρούμενος που δεν είδε τον σωματοφύλακα της, ο οποίος τον έσπρωξε -και τον έριξε- κάτω από τη σκηνή. Τότε η τραγουδίστρια ήρθε σε σύγκρουση με τον σωματοφύλακά της, ανέβασε στη σκηνή τον φαν, χόρεψε μαζί του και του ζήτησε συγνώμη. Αν και ήταν φανερά χτυπημένος, εκείνος «ζούσε τα 15 λεπτά διασημότητας» και ήταν στα ουράνια. Η Bebe τον κάλεσε μετά να έρθει στο παρασκήνιο για να ζητήσει συγνώμη και εκείνος αποκρίθηκε ότι έχει ήδη αγορασμένο πάσο για να τη συναντήσει μετά τη συναυλία.

Και κάπως έτσι καταλήγουμε ότι η μη εύκολη ή δωρεάν προσβασιμότητα στους αστέρες που αγαπάμε τους δίνει μια παραπάνω υπεραξία όταν τελικά τους συναντήσεις. Αρκετοί θυμούνται ότι το να δώσουν μια λάμψη στην καθημερινότητα των φαν, είναι και αυτό μια δουλειά, που σε ύστερο χρόνο θα τους αποδόσεις μέσω του κασέ τους ή της επόμενης επιτυχίας τους. Καλό είναι οι handlers να βρουν τη χρυσή τομή που μια τέτοια συνάντηση θα γίνει win-win για καλλιτέχνη αλλά και την υστεροφημία του αλλά και για τον φαν και τη σωματική του ακεραιότητα.

Επιστρέφοντας τώρα στο αρχικό μας θέμα· ίσως η πιο ενδιαφέρουσα παρέμβαση στη δημόσια συζήτηση να ήρθε από την Άννα Φοξ, η οποία έγραψε πως «δεν είσαι πραγματικός θαυμαστής του Νικ Κέιτζ αν παραπονιέσαι γι’ αυτόν». Στην ανάρτησή της κατηγόρησε ορισμένους επισκέπτες για «αίσθημα δικαιώματος», σημειώνοντας ότι κανείς δεν δικαιούται ειδική μεταχείριση μόνο και μόνο επειδή πλήρωσε για μια φωτογράφιση. Υπενθύμισε ακόμη ότι ο Κέιτζ ήταν πάντοτε ένας μάλλον εσωστρεφής άνθρωπος, τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες, και ότι όσοι επέλεξαν να πληρώσουν για να τον συναντήσουν γνώριζαν εκ των προτέρων τους όρους της εμπειρίας.

Η τοποθέτησή της μπορεί να ακούγεται αυστηρή, όμως αγγίζει μια ενδιαφέρουσα αλήθεια της σύγχρονης κουλτούρας των conventions. Τα τελευταία χρόνια, η αγορά ενός εισιτηρίου, ενός αυτόγραφου ή μιας φωτογραφίας συχνά δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι αγοράζουμε και ένα κομμάτι από τον άνθρωπο που θα συναντήσουμε. Στην πραγματικότητα, αγοράζουμε μόνο μια σύντομη στιγμή από τον χρόνο του. Τίποτε περισσότερο. Σαν να τον προσλαμβάνουμε με το δευτερόλεπτο σε προσιτή για εκείνον τιμή (και τσιμπημένη για εμάς.).

Ίσως τελικά η αξία μιας τέτοιας συνάντησης να μην κρύβεται στο πόσο κοντά στάθηκε κανείς στον φακό ή στο αν ακούμπησε τον αγαπημένο του ηθοποιό αλλά στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος που έχει περάσει δεκαετίες στη συλλογική μας φαντασία βρέθηκε, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, στο ίδιο δωμάτιο μαζί μας. Και σε μια εποχή όπου όλα μετριούνται με όρους συναλλαγής, αυτό το απλό συναίσθημα παραμένει πιο πολύτιμο από οποιαδήποτε φωτογραφία.

Ίσως η πιο όμορφη υπενθύμιση για το τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα conventions να ήρθε από τη Σάρα Πάλιος (λέτε να έχει ελληνική καταγωγή;). Αντί να σταθεί στους περιορισμούς ή στους κανόνες της φωτογράφισης, προτίμησε να μιλήσει για τη στιγμή που ο Νίκολας Κέιτζ διάβασε τα συνθήματα στα μπλουζάκια της παρέας της και άρχισε να τα επαναλαμβάνει μαζί τους. Μια μικρή, αυθόρμητη χειρονομία που διήρκεσε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αλλά ήταν αρκετή για να μετατρέψει μια τυπική φωτογράφιση σε μια προσωπική ανάμνηση.

Οι σταρ μπορεί να συναντούν χιλιάδες πρόσωπα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Οι θαυμαστές όμως συνήθως θυμούνται αυτή τη συνάντηση για όλη τους τη ζωή και καμιά φορά αρκεί ένα χαμόγελο, μια ατάκα από μια αγαπημένη ταινία ή το γεγονός ότι ένας άνθρωπος όπως ο Νίκολας Κέιτζ αφιέρωσε λίγα δευτερόλεπτα για να διαβάσει ένα μπλουζάκι και να συμμετάσχει στο αστείο, ώστε μια συνηθισμένη μέρα να μετατραπεί σε μια ιστορία που θα διηγούνται για χρόνια.