Απόψε, καθώς θα κλείσετε τα μάτια σας στο κρεβάτι, θα σας συμβεί κάτι παράξενο: το μυαλό σας θα περάσει από μια συνηθισμένη σκέψη σε ένα όνειρο, αλλά θα είναι αδύνατο να πείτε ακριβώς πότε συνέβη αυτό. Τείνουμε να φανταζόμαστε ότι το όριο μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης είναι σαφές: όταν είμαστε ξύπνιοι, σκεφτόμαστε· όταν κοιμόμαστε, ονειρευόμαστε.
Ωστόσο, στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Cell Reports, αποδεικνύεται ότι αυτό το όριο είναι πιο διαπερατό από ό,τι νομίζετε. Μπορείτε να ονειρευτείτε πριν αποκοιμηθείτε και να σχεδιάσετε τη μέρα σας αφού… αποκοιμηθείτε.
Από τη σκέψη στο όνειρο και όλα όσα βρίσκονται ανάμεσα
Σκέψου τι σημαίνει να είσαι ξύπνιος. Αυτή τη στιγμή, καθώς διαβάζεις αυτές τις γραμμές, οι ήχοι σε φτάνουν, το φως σε φωτίζει, το ύφασμα αγγίζει το δέρμα σου. Είσαι «αγκυροβολημένος» στον κόσμο. Ο ύπνος είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίθετο. Είσαι ακίνητος, αποκομμένος από τον έξω κόσμο και διακατέχεσαι από εμπειρίες που δημιουργούνται εντός σου: τα όνειρα.
Ανάμεσα στα δύο, υπάρχει ένα χρονικό διάστημα. Δεν μεταβαίνουμε από τη μία κατάσταση στην άλλη, σαν να πατάμε έναν διακόπτη φωτός. Πρόκειται για μια σταδιακή μετάβαση, κατά την οποία η εγκεφαλική δραστηριότητα επιβραδύνεται, οι μύες χαλαρώνουν, η αναπνοή βαθαίνει. Και ο νους δεν παύει να λειτουργεί· παίρνει άλλες μορφές, δημιουργώντας σκέψεις που σχετίζονται με την ημέρα που πέρασε ή με την επόμενη, φευγαλέες εικόνες, μερικά μουσικά αποσπάσματα, θραύσματα ονείρων… Οι ερευνητές αποκαλούν αυτή την κατάσταση συνείδησης, μισή ξυπνητή και μισή κοιμισμένη, «υπναγωγία».
Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι εμπειρίες είναι φευγαλέες και συνεχώς μεταβαλλόμενες, γι’ αυτό και είναι δύσκολο να περιγραφούν και ακόμη πιο δύσκολο να ταξινομηθούν. Πώς περνάμε από το «Τι θα φάω αύριο;» στο «Κάθομαι σε ένα τρένο που κινείται υποβρυχίως»;
Μέχρι τώρα, οι ερευνητές έχουν προσπαθήσει να τις ταξινομήσουν σε κατηγορίες με βάση το τι είναι («Αυτή φαίνεται παράξενη, πρέπει να είναι όνειρο») ή το πότε συμβαίνουν («Αποκλείω οτιδήποτε συμβαίνει ενώ είμαι ξύπνιος»). Το αποτέλεσμα: ήταν γνωστό στους επιστήμονες ότι μια πληθώρα εμπειριών περνάει από το μυαλό κατά τη διάρκεια της περιόδου έναρξης του ύπνου, χωρίς όμως να είναι σίγουροι ποιες ακριβώς, ούτε πότε ή πώς τις παράγει ο εγκέφαλος. Αυτό ακριβώς αποφάσισαν να κατανοήσουν στη μελέτη που έκανα στο «The Conversation».
Αφήνοντας τα δεδομένα να μιλήσουν
Για να αποκτήσουν μια σαφέστερη εικόνα, έπρεπε να εγκαταλείψουν τις προκαθορισμένες κατηγορίες και να αφήσουν τα δεδομένα να μιλήσουν. Κατέγραψαν την εγκεφαλική δραστηριότητα 103 συμμετεχόντων ενώ έπαιρναν έναν υπνάκο στο εργαστήριο, χρησιμοποιώντας ηλεκτροεγκεφαλογραφία (EEG): τοποθετήθηκαν ηλεκτρόδια σε όλο το κρανίο, για να καταγράψουν τα νευρικά σήματα και να καταστεί δυνατή η διάκριση μεταξύ εγρήγορσης (γρήγορα κύματα «Α») και ελαφρού ύπνου (πιο αργά κύματα «Θ» και «Σ», με ξαφνικά πολύ αργά κύματα και σύντομες ρυθμικές εκρήξεις που ονομάζονται «κλώνοι ύπνου»).
Τους διέκοπταν με έναν ήχο σε διάφορα χρονικά διαστήματα και τους έθεταν μια πολύ απλή ερώτηση: «Τι σκεφτόσασταν ακριβώς πριν χτυπήσει ο συναγερμός;». Στη συνέχεια, τους ζήτησαν να αξιολογήσουν την εμπειρία τους σύμφωνα με τέσσερις διαστάσεις: πόσο παράξενη (και ασυνήθιστη), πόσο ομαλή και συνεχής (ή, αντίθετα, αποσπασματική) και πόσο αυθόρμητη ήταν (χωρίς εκούσιο έλεγχο), καθώς και την εντύπωσή τους σχετικά με το αν ήταν ξύπνιοι ή κοιμόντουσαν.
Συνολικά, συνέλεξαν 375 εμπειρίες κατά τη διάρκεια της περιόδου έναρξης του ύπνου. Αντί να αποφασίσουν, όμως, οι ερευνητές τι θεωρείται όνειρο ή σκέψη σε κατάσταση εγρήγορσης, χρησιμοποίησαν έναν αλγόριθμο μηχανικής μάθησης για να ομαδοποιήσουν αυτές τις εμπειρίες σε «ψυχικές καταστάσεις», χωρίς να ορίσουν εκ των προτέρων τι ακριβώς έπρεπε να είναι.
Λαμβάνοντας υπόψη τις αξιολογήσεις των συμμετεχόντων και στις τέσσερις διαστάσεις, ο αλγόριθμος αναζήτησε ομάδες εμπειριών που μοιάζουν μεταξύ τους – σαν να έψαχνε για «οικογένειες» σε έναν χάρτη τεσσάρων συντεταγμένων. Σε γενικές γραμμές: θραύσματα μνήμης («μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα του πατέρα μου»), σκέψεις σχετικές με το περιβάλλον («άκουγα τους ήχους του δρόμου»), ονειρικές εικόνες («έβλεπα μικρά εξωγήινα όντα») και σκόπιμες σκέψεις («σκεφτόμουν τι θα έκανα αύριο»).
Το επόμενο ερώτημα προέκυψε φυσικά: σε ποιο σημείο μεταξύ της εγρήγορσης και του ύπνου εμφανίζεται καθεμία από αυτές τις καταστάσεις;
Ονειρεύομαι ενώ είμαι ξύπνιος, σκέφτομαι ενώ κοιμάμαι
Εδώ είναι που τα αποτελέσματα γίνονται εκπληκτικά. Οι ερευνητές περίμεναν ένα απλό σενάριο: ορθολογικές σκέψεις κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης, παράξενες εικόνες κατά τη διάρκεια του ύπνου. Και ορισμένα μοτίβα όντως κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση – καθώς οι άνθρωποι έπεφταν γρήγορα σε βαθύ ύπνο, η νοητική κατάσταση που συνδέεται με το περιβάλλον και εκείνη που συνδέεται με τη συνειδητή σκέψη γίνονταν πιο σπάνιες.
Αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία της ανακάλυψης: και οι τέσσερις καταστάσεις εμφανίστηκαν σε όλες τις περιπτώσεις – κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης, κατά την έναρξη του ύπνου (στάδιο N1) και σε πιο σταθερό ύπνο (στάδιο N2). Αυτό που περνάει από το μυαλό μας, εν ολίγοις, δεν καθορίζεται από το αν είμαστε ξύπνιοι ή κοιμόμαστε.
Στην πράξη, ορισμένες περιπτώσεις αποδείχθηκαν, πραγματικά, παράδοξες. Ένας συμμετέχων, ο οποίος ήταν απόλυτα ξύπνιος ανέφερε: «Μυρμήγκια σκαρφάλωναν πάνω μου, με σταυρόλεξα στο παρασκήνιο»! Ένας άλλος, που κοιμόταν στο στάδιο N2 (ξαφνικά μεγάλα αργά κύματα, κλασικός δείκτης ύπνου) απλά είπε: «Σκεφτόμουν τη δουλειά». Ονειρευόμαστε πριν αποκοιμηθούμε, σκεφτόμαστε ενώ κοιμόμαστε.
Ένα σημείο που έπρεπε ακόμη να διευκρινιστεί: ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο κατά την εγρήγορση και τον ύπνο· κατά τον ύπνο, επιβραδύνεται και συγχρονίζεται. Πώς, λοιπόν, μπορεί μια εμπειρία που μοιάζει με όνειρο να προκύψει τόσο κατά την εγρήγορση όσο και κατά τον ύπνο; Για να το κατανοήσουν αυτό, οι ερευνητές εστίασαν λεπτομερέστερα – χρησιμοποίησαν μικρότερα χρονικά «παράθυρα» για να καταγράψουν τις ταχείες μεταβολές στα εγκεφαλικά κύματα.
Εντόπισαν εγκεφαλικά χαρακτηριστικά των ψυχικών καταστάσεων. Οι ονειρικές εικόνες, για παράδειγμα, συνοδεύονταν από ασθενέστερη επικοινωνία μεταξύ απομακρυσμένων εγκεφαλικών περιοχών, σαν αυτές οι περιοχές του εγκεφάλου να είχαν μειωμένη ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το βασικό σημείο είναι πως αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν τα ίδια, είτε το άτομο ήταν ξύπνιο είτε κοιμόταν. Με άλλα λόγια, ο εγκέφαλος μπορεί να παράγει τον ίδιο τύπο ψυχικής εμπειρίας ανεξάρτητα από την κατάσταση εγρήγορσης.
Μεταξύ ύπνου και… ξύπνιου τι όνειρο είδατε;
Εσείς τι λέτε; Τι περνάει από το μυαλό σας καθώς αποκοιμιέστε; Αυτά τα αποτελέσματα θέτουν τα ακόλουθα εξίσου ενδιαφέροντα ερωτήματα: Έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες νοητικές εμπειρίες; Με την ίδια σειρά; Και αυτό μας λέει κάτι για το ποιοι είμαστε;
Για να το ανακαλύψουν οι ερευνητές του Conversation, σχεδίασαν το «Drifting Minds», ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο διάρκειας περίπου είκοσι λεπτών, που διερευνά τις νοητικές εμπειρίες κατά τη διάρκεια της περιόδου έναρξης του ύπνου. Σχεδόν 5.000 άτομα από πέντε ηπείρους έχουν ήδη συμμετάσχει. Ο στόχος είναι να προσδιοριστούν τα προφίλ έναρξης του ύπνου στον πληθυσμό και να διαπιστωθεί αν εξαρτώνται από την ηλικία, το φύλο και τον πολιτισμό, αλλά και αν συνδέονται με χαρακτηριστικά όπως η δημιουργικότητα, το άγχος, η ικανότητα νοητικής απεικόνισης ή η ποιότητα του ύπνου.
Στο τέλος του ερωτηματολογίου, θα ανακαλύψετε το δικό σας προφίλ έναρξης ύπνου και θα μπορείτε να συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλους. Μπορείτε να συμμετέχετε εδώ.
Στην ουσία, αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να κατανοήσουν τι δημιουργεί ο εγκέφαλος σε αυτή την «ενδιάμεση» ζώνη και τι μας λέει αυτό για εμάς. Έτσι, απόψε, καθώς κλείνετε τα μάτια σας, θα περάσετε για άλλη μια φορά από αυτόν τον παράξενο διάδρομο. Δώστε προσοχή σε εκείνη τη στιγμή και σε ό,τι περνάει από το μυαλό σας ακριβώς πριν αποκοιμηθείτε…
